25.KİMSİN SEN?

Gerçek asker olaylarından ve bilgilerinden bağımsızdır. KURGU GERÇEKLİĞİ YANSITMAZ. Keyifli okumalar! ♥ ♪ Soap&Skin • Me and the Devil ♪ Madrigal • Sen ya da Hiç 25.KİMSİN SEN? Peçeli adamlar köyün meydanın da dolaşıyorlardı. Zilvel kahvehaneden aldığı sandalyeye oturmuş elinde çay bardağını tutuyordu. Çay yeni olduğu için üstünde dumanlar hâlâ tütüyordu. Etrafında duran adamlar vardı. Adamların yüzünde peçeler varken Zilvel ve yanında oturan kadında yoktu. Kafasını çevirip kadına baktı. "Bu köy güzel." dedi. Kadın başını doğrularmış gibi salladı. Koyu kestane rengindeki saçları salladı. "Öyleymiş." "İçindekiler bizi sevmez. Baksana hepsi kaçmış." derken eliyle etraftaki evleri gösterdi. "Neden?" diye sordu kadın. "İlk buraya geldiğimizde. Bir kadın çıktı önümüze, bize dedi ki; Ülkemize ve askerimize zarar vereni sevmeyiz. Onlara zarar verene bizde zarar veririz." Eliyle tek gözündeki bandajı gösterdi. "Bunu dedikten sonra gözüme bir dal sapladı." Kadın şaşkındı. "Ne oldu kadına?" Zilvel çayından bir yudum daha aldı. " Sence?" Yüzünde iğrenç bir gülümseme oluştu. Kadın da onun gülümsemesi ile gülümsedi. O sırada bir peçeli adam yüzü eşarp ile kapalı olan bir kadını kollarından tutarak getirdi. Kadın aksıyordu. Üstünde çiçekli bir elbise vardı. Yüzünde ise sadece gözleri açıktı. Kafası yere eğik olduğu için gözlerini de görememişlerdi. Zilvel gelen peçeli adam ve kadını görünce elindeki çay bardağını masaya bıraktı. Yerinden kalkmadı. Peçeli adam ve aksayan kadın tam karşısında durdu. "Bu kim? Niye getirdin?" diye sordu Zilvel. Peçeli adam boğuk bir ses tonuyla. "Evin bahçesindeki sedirde oturmuş kağıt katlıyordu." "Ne kağıdı?" Peçeli adam elinde tutuğu kağıdı kaldırdı. Bu kağıt sade bir kağıt değildi. Bir kağıttan uçaktı. Aksayan kadın yavaşça yerde olan gözlerini kaldırdı. Zilvel kağıttan uçaktaki gözünü çekerek kadına baktığında açık mavi gözlerle karşılaştı. "Şüpheli gibi göründü Zilvel." dedi peçeli adam. Zilvel ise kadının gözlerine bakmaya devam ediyordu. Tek gözüyle karşısındaki mavi gözlü kadını baştan aşağıya süzdü. Dudağının bir kenarı yukarı doğru kıvrıldı. Yavaşça oturduğu yerden kalktı. Karşısındaki kadına doğru yaklaştı. Tam karşısında durduğunda yanda duran peçeli adama bakmadan elindeki kağıttan uçağı aldı. Kağıttan uçağı ilk önce inceledi. Kafasını kaldırıp mavi gözlere baktı. "Neden?" diye sordu. Karşısındaki kadın boğuk bir sesle konuştu. "Seviyorum." Başını salladı Zilvel. Elindeki kağıttan uçağı kadına uzattı. Kadın elini kaldırıp Zilvel'ın elindeki kağıttan uçağı aldı. Zilvel ise kadını hâlâ incelemeye devam ediyordu. "Neden aksıyorsun?" Bu soruyu sorarken kaşlarıyla kadının bacağını işaret etti. "Bir kaza sonucu, bacağım yara aldı." dedi kadın narin sesiyle. Zilvel kadına bir adım daha atarak yaklaştı. "Yüzünü aç." dedi. Kadın ona bakmaya devam ediyordu. "Beni anlamadın mı? Sana yüzünü aç dedim." Kadın elinde tutuğu kağıttan uçağı yavaşça kaldırdı. Yanda duran evlerin arasındaki boşluğa doğru savurdu. Kağıttan uçak rüzgarın ve savrulmanın etkisiyle beraber havada süzülmeye başladı. Zilvel kadının ne yaptığını anlamamıştı. Kafasını çevirip havada süzülen kağıttan uçağa baktı. Arkasında duran adamlarda kağıttan uçağa bakıyorlardı. Kağıttan uçak tam yere düşecekken Zilvel'ın karşısındaki kadın da yüzünde duran eşarbın iğnesini çıkardı. Eşarp yana doğru düştüğü an kağıttan uçakta yere düşmüştü. O an evlerin arasından yeşil kamuflajlı bir asker çıktı. Elindeki silah ile direkt Zilvel'ın arkasındaki adama ateş etti. Adam yere düştüğünde, yere eğilerek kağıttan uçağı eline aldı. "Bu olmamış, Rüzgargülü." dedi. Zilvel şaşkınca olanları izlerken karşısındaki kadına döndü. "Kimsin sen?" "Afra Ekiz, Üsteğmen Afra Ekiz." dediği an Zilvel'ın iki bacağının arasına yara almayan bacağı ile hızla vurdu. Zilvel afalladı ve öne doğru eğildiğinde Afra durmadı. Yine yaralı olmayan bacağının diz kapağıyla Zilvel'ın yüzüne sertçe vurdu. Zilvel yere düştü. Semih ve Abidin iki adamın başlarını yana doğru çevirerek kırdılar. Sen…