Kayboluş

Güneş, perdelerin arasından süzülüyordu. Elanor yavaşça gözlerini açtığında, odasındaydı ve tanıdık eşyaların siluetlerini seçebildi. Ahşap masa, pencerenin önündeki küçük saksı, kardeşi Liam’ın oyuncak ejderi… Bir an her şeyin bir rüya olduğunu sandı. Ama sonra avuçlarını gördü hâlâ hafifçe parlayan, gümüş ve altın arasında değişen o ince ışık izleri. “Liam…” diye fısıldadı, sesi titreyerek. Kapı hızla açıldı. Kardeşi koşarak içeri girdi, gülümsemesi gün ışığından bile daha parlaktı. “Abla! sonunda uyandın! Doktorlar inanamadı, dün gece birden kendimi iyi hissetmeye başladım!” Liam’ın yanakları yeniden renklenmişti, nefesi güçlüydü. Elanor ellerini uzattı, onu sıkıca kucakladı. O anda her şey tamamlanmış gibiydi. İstediği olmuştu: Kardeşi kurtulmuş, dünya normale dönmüştü. Ama kalbinin derininde bir şey eksikti sessiz, ama sarsıcı bir yokluk onu sarsmaya devam ediyordu. Gözlerini kapattığında hâlâ o sesi duyabiliyordu. “Bir gün seni bulacağım.” Ellerini kalbine doğru bastırdı. Göğsünün altındaki o ince yanma, Draven’ın alevinden kalan anıyı yaşatıyordu ona. Aynadaki yansımasına baktı. Gözlerinin rengi değişmişti artık sadece insan değildi. İçinde o ışık hala vardı; Peri özü, ejderha kalbiyle dokunmuştu birbirine bağlanmış ve bedeninde akmaya devam ediyordu. Draven yoktu. O ses yoktu. O sıcaklık yoktu. Gözlerinden bir damla yaş yanaklarına süzüldü. Pencereye yürüdü. Dışarıda gökyüzü maviydi ama bir bulutun kenarı kızıl yanıyordu. O kızıllık sanki Draven’ın alevinden kalan bir işaret gibiydi. Sergie’nin sesi derinlerde yankılandı . Artık görünmeyen bir varlık gibiydi ama Elanor onu hissedebiliyordu. “Her iyileşmenin bir bedeli vardır Elanor, unutma ışık asla tamamen kaybolmaz..” Elanor başını kaldırdı, bulutlara baktı. “Eğer beni duyuyorsan…” dedi. “Ben seni bulacağım .” O an gökyüzünden geçen kızıl bir ışık huzmesi, perdeleri aralayıp odanın içine düştü. Elanor’un yüzüne vurduğunda, kalbindeki ağrı bir anlığına durdu sanki uzak bir boyutta, bir ejderha da o an başını göğe kaldırmıştı ve dilekleri gökyüzünde parlamıştı. Ejderhalar Diyarı Elanor’un kanı toprağa değdiğinde zaman yavaşladı. Köklerinden bir inilti duyuldu sanki binlerce ruh aynı anda nefes almış gibi ağacın kökleri ile tutunmuştu toprağa. Kalbim sanki biri pençesini içime geçirmişti. Onu kaybedeceğimi biliyordum ama durduramadım. Ejderha formumda bile dizlerimin üzerine çöktüm. Gücüm, kükreyişimin altına gömülüyordu. “Elanor…” dedim, sesim hem inkar hem de dua gibiydi. Ağacın ışığı onu sardığında gözleri bana baktı. O an anladım , o bu dünyanın dengesi, ben ise karanlığın içinde kalmış bir hataydım belki. Ağacın damarlarına yayılan kanımın sıcaklığını hissettim. Kanadımın yırtıldığı yer hâlâ yanıyordu ama acıtan yırtık değildi Elanor ile aramızdaki bağın kopuşuydu. Ruhumdan bir parça onunkine karıştı ve köklerle tüm evrendeki ruhları sardı. Onu bir daha göremeyeceğimi fark ettim. “Eğer bu senin kurtuluşunsa, benim cehennemim de sensizliğin sınavı olacak,” dedim içimden. Ağaç parladı, gökyüzü çatladı. Sonrası mı sonrası sadece sessizlik. Kalbimin boşalan yankısı kaldı elimde çaresizce, ağacın kökleriyle kalbimi söküp almıştı Elanor'un gidişi. Ağaç sustuğunda dünya yeniden nefes aldı. Toprakta yüzyıllardır yankılanan zincir sesleri dindi; insanlar gökyüzüne baktığında artık korkmuyordu. Ejderhalar, ilk defa kanatlarını savaş için değil, gökyüzünü paylaşmak için açtı. Sanki her şey Elanor’un nefesiyle yeniden doğmuştu. Hastalık, bir zamanlar kara duman gibi şehirlerin üzerine çökmüşken; şimdi sabahın ilk ışığıyla hızla dağılmıştı. Çiçekler, ejderha ateşiyle yanmış toprakta bile açıyor; rüzgâr, perilerin eski şarkılarını geri getiriyordu. Her şey bir dengeye kavuşmuştu… Her şey ama ben hariç. Ben hâlâ o ağacın kökleri arasında yankılanan bir kalp atışı gibiyim. Onun gidişinden sonra ejderhalar bana kral gibi bakıyor, insanlar onun hakkında kurtarıcı gibi konuşuyor… Ama ben, sadece kaybetmiş bir varlığım. Her sabah kanatlarımı açtığımda, onun dokunduğu yanımda bir yanm…