Benim Küçüğüm Seni Koruyamadım!

Tam o sırada, hücrenin karanlık köşelerinden bir esinti yükseldi. Alevsiz bir ışık, sis gibi duvarlardan süzülüp ona yaklaştı. Elanor ürperdi ama tanıdık bir sıcaklık hissetti. Ses, kalbinin içinde fısıltı gibi yankılandı: “Cesaretini kaybetme, küçük ışık. Ben buradayım.” Elanor’un gözleri doldu. “Sergie… sen misin?” diye fısıldadı, sesi yorgun ama umut doluydu. Gölgelerin içinden beliren siluet, parlayan gözlerle ona baktı. Sergie’nin bedensiz ruhu, sanki zincirlerin arasına girip Elanor’un yüreğini hafifletiyordu. “Evet,” dedi Sergie. “Ama bu kez zamanım az. Gücün uyanıyor, Thor bunu fark etti. Şimdi seni en savunmasız hâlinde sanıyor ama bilmiyor ki, bu senin gerçek doğuşun.” Elanor titredi. “bana bir köle olduğumu hatırlattı.” Sergie’nin sesi, taşların ötesinden gelen bir melodi gibiydi: “Hayır, Elanor. Sen asla köle değilsin. Draven’ın sana ulaşması gerek, yoksa Thor’un gölgeleri seni tüketir..” Elanor gözlerini kapattı, Sergie’nin fısıltısı ruhunu sararken boğazındaki korkuyu yuttu. “Draven beni bulacak, değil mi?” Bir anlık sessizlikten sonra Sergie’nin sesi, neredeyse rüzgâr gibi esip geçti: “Bulacak ama önce delirmesi gerek.” Sarayın taş duvarları Draven’ın ayak sesleriyle sarsılıyordu. Ejderha lordunun karanlık kanatları içindeki öfkeyle kıpır kıpırdı sanki, ama insan formundaydı ve bu, etrafındaki herkes için daha da korkutucuydu. Gözleri kor gibi parlıyordu. Bir hizmetkârın önünü kesti, kolundan yakaladı. “Elanor nerede?” diye gürledi, sesi gök gürültüsü gibiydi. Hizmetkâr titredi, dizlerinin bağı çözüldü. “E… efendim… ben… Thor’un yanındaydı…” Daha fazlasını söylemesine gerek kalmadı. Draven’ın yüzü kaskatı kesildi. İçinde kopan fırtına dışarı taşmak üzereydi. Dişlerini sıktı, elleri titriyordu; kendi gücünü zor tutuyordu. “Thor…” diye gürledi Draven, salondaki herkesi titredi. Sarayın ortasında yükseldi, etrafında toplanmış diğer ejderhalar geriye çekildi. Hiçbiri göz göze gelmeye cesaret edemedi. Draven’ın öfkesi havayı ağırlaştırmış, adeta zehirli bir basınç gibi çökmüştü. “Onu aldı…” dedi kendi kendine, yumruklarını sıkarak. “Onu… zincirlerle sürükledi.” Gözlerinin önüne Elanor’un kırılgan hâli, dans ettiği gece, korkuyla titreyişleri geldi. Ve Thor’un ellerinin onu kavradığını hayal ettiğinde göğsünden bir kükreme koptu. Ejderhalardan biri fısıldadı: “Efendim… sakinleşin, o sadece bir” Draven başını ona çevirdi. Göz bebekleri ejderha formunun kızıl ışığıyla parladı. “O SADECE bir şey değil!” diye haykırdı, sesi salonu yırtarcasına. “O benim! Onun üzerine düşen gölge bile cezasız kalmaz!” Bir anda kanatları sırtında belirdi, koca salonu dolduran siyah ve kırmızı ihtişamıyla. Yerdeki taşlar çatladı, havadaki alev kıvılcımları onun nefesiyle kıvrıldı. “Thor’un kanıyla ödeyecek. Burada ki herkez ise benim öfkemin tanığı olacak.” Ejderhalar sessizce geri çekildi. Kimi eğildi, kimi bakışlarını kaçırdı. Elanor zincirlerin soğukluğuna yaslanmış, nefesi daralırken zindanın kapısı ağır bir gıcırtıyla açıldı. İçeri Thor girdi. Gözlerinde delirmiş bir parıltı vardı, adımları yankılanıyor, her vuruşu Elanor’un kalbine daha da ağır bir korku salıyordu. Yaklaştı. Parmakları Elanor’un saçlarının bir tutamına dokundu, sonra çenesinden kavrayıp başını kaldırdı. “Beni küçümseyemezsin,Draven seni sahipleniyor gibi görünebilir ama o hiçbir şeyi sevmez. Benimle olacaksın, çünkü senin üzerinde söz hakkı olan tek kişi benim.” Elanor, gözlerinde hem öfke hem de çaresizlikle ona baktı. Kalbi deli gibi çarpıyordu. Zincirler kollarını kesiyordu ama ruhu direniyordu. “Sen sadece karanlıktan ibaretsin,” dedi titreyen sesiyle. Thor’un yüzü kasıldı. Göz bebekleri ejderha kızıllığıyla parladı. Onun üzerine doğru eğildi, nefesi Elanor’un boynuna vuruyordu. Ellerini omuzlarına dayadı, dudakları onun tenine yaklaşırken fısıldadı: “İstesen de istemesen de bana ait olacaksın.” Tam o anda… Zindanın derinliklerinden bir kükreme yankılandı. Taş duvarlar sarsıldı, zincirler gıcırdadı. Elanor’un gözleri korkuyla büyüdü, Thor aniden başını çevirdi. Ad…