7. Bölüm

"İnsan düşmekten değil, düşerse 'hadi kalk' diyebilecek bir dost sesi duyamamaktan korkar." Aldous Huxley 💬 Geçmiş... "İlayda." Sevilay'ın seslenmesiyle başını çevirdi ve çocukluk arkadaşıyla sıkıca sarılırken buldu kendini. Ailesi öldüğünden beri ona en büyük desteği veren kardeşten öte tek dostuydu. Aynı okula ve fakülteye düştükleri için memnundu. Ortak dersleri olduğu için sık sık denk geleceklerdi. Bu ikisini de memnun ediyor, rahatlatıyordu. İlayda, üniversiteye başvurularını Sevilay'la beraber halletmişti. Ne yapacağını bilmeden, ona yol gösteren kimsesi olmadan onun ailesine danışarak yapmaya çalışmışlardı. Bu rahatlatıcıydı çünkü İlayda, tüm seçenekleri düşünürken seçeneklerle boğulup nefes alamaz hale geleceğini biliyordu. "Sen bugün gelmeyecektin hani." Geri çekilip Sevilay'a baktı. Sevilay, yaz tatilinin ekmeğini yemiş ve ten rengini bronzlaştırmıştı. Saçları, kullandığı papatya suyuyla birkaç ton sararmış, bronzlaşmış tenine dökülüyordu. Her zamankinden çok daha alımlı ve dikkat çekici görünüyordu. "Tatilini erken mi bitirdin?" "Yetti, tatil ya. Sıkıldım. Tüm yaz bizimkilerin yazlığında hep aynı insanları görmek yetti cidden." Sevilay'ın ailesine ait Çanakkale'de bir yazlık vardı. Her yaz oraya gidip uzun bir süre tatil yaparlardı. Bu sene İlayda'yı da davet etmişlerdi. Ama İlayda çalıştığı için gidememişti. "Yine yaz boyunca dayanmışsın." Sevilay kıkırdadı. "Bu sene teyzem ve amcamın çocukları da geldi. Tam bir curcunaydı. Biz seninle kız kıza ayrı bir tatile çıkalım diyorum. Bize gelmeden çok memnunum. Ama akrabalarımdan memnun değilim. Onca kişi bir eve nasıl sığmayı bekliyorlar? Üstüne çoluk çocuk, gürültü... Tatile mi gittik okulda teneffüs arasında mıydık belli değildi." "O kadar da kötü değildir ya." İlayda anne babası öldükten sonra, keşke kardeşim olsaydı, diye düşünmeden edemezdi. Daima kalabalık ailelere imrenirken bulurdu kendini. Çok küçükken hep kardeşi olsun diye dua ettiğini anımsatıyordu. Birkaç kere kardeş istediğini annesine de söylemişti. Tabii, anne ve babası sadece bir çocuğa yetebileceklerini düşünerek tek çocuk olarak onu yetiştirmişlerdir. Yine de İlayda kardeşi olsun isterdi, ailesi öldükten sonra kollarına sığındığı ablası veya abisi. Sevilay'ın kalabalık bir ailesi olması İlayda'yı her zaman tatmin ederdi. Çünkü etrafta ne kadar insan varsa düşünmeye o kadar az vakit kalıyordu. İlayda, düşünerek acı çekmektense acılarını duymayacak şekilde etrafını insanlarla doldurmayı tercih ederdi. Zihninden geçen düşünceler kaygıya dönüştürdü. Kaygıları ona acı vermekten başka hiçbir şeye yaramazdı. İlayda, düşüncelerinden kaçan kaygı dolu bir ruhtu. "Cidden kötüydü. Neyse ki sonunda kaçabildim ve seninleyim." Sevilay, gelmeden önce kaygılanmadan edememişti. Üniversitenin girişini görmek ve öğrencilerin içeri girerken rahatlığını seyretmek ilk günün heyecanını arttırmıştı. "Bir an yalnız gireceğim sandım ya." İlayda'nın yüzündeki sıkıntılı ifadeyi gören Sevilay, yanaklarını tutup başını sağa sola salladı. "Seni yalnız bırakır mıyım? Geldim işte. O okula kol kola gireceğiz." İlayda'nın koluna girip okulun turnikelerine yöneldiler. "Söz verdik beraber." Kartlarıyla geçerken İlayda, kıkırdayarak etrafı incelemeye başladı. Turnikeden başlayan taş yol, sağlı sollu yerleştirilmiş binalara doğru yöneliyordu. Binalar üç-dört katlıydı ve hepsinin üzerinde A, B, C şekilden harfler atanmıştı. "İlk dersim F blokta görünüyor." Sevilay etrafa bakındığında İlayda, telefonunu çıkartıp ekrandan kendi ders programını incelemeye başlamıştı. Dersin olduğu bloğa bakarken bir yandan taş yolda ilerliyorlardı. "Benimki ana binada." Tabelanın gösterdiği yöne doğru saptılar. İkisinin binası arka tarafta görünüyordu. Etrafta dolaşan öğrencileri pür dikkat incelerken kendi aralarında tüm gördüklerinin dedikodusunu yapmaya başlamışlardı bile. "Şunlar arkadaş mı? Yoksa sevgili mi?" İlayda, göz ucuyla bir çifte baktı. Arkadaş gibi duruyorlardı ama bakışları çok daha fazlası olduklarını ele veriyorlardı. "Çocuk kıza aşık, kız...…