6. Bölüm

💬 Sabah uyandıklarında acı gerçekle yüz yüze geldiler. Yol, akşam yağan kar yağışı yüzünden kapanmış, Sakarya'da mahsur kalmışlardı. Otelden çıkmak için bile kapının önünü kazmak için görevliler görevlendirilmişti. Toygar, uyandığından beri keyfi kaçmıştı. Boğazındaki ağrı, öksürüğe dönmüş bir kez daha kara yenildiği için kendine kızıyordu. Kahvaltı boyunca ağzını bıçak açmamıştı. İlayda, dün söylediği, ölümü gör, lafından sonra Toygar'ın ilk kez duvar ördüğüne şahit oluyordu. Sanki kendi düşünce baloncuğuna saklanmış kimseyi almadan yalnız başına düşüncelere dalmıştı. "Toygar, iyi misin?" Toygar dalgınca başını salladı. Değildi. Başı, ağrımaya başlıyordu ve hasta olmak hoşuna gitmiyordu. Bir yerlerden babası çıkıp gözlerindeki o bakışla kendisine bakacakmış gibi geliyordu. "Benim pek bir iştahım yok. Odaya çıkıyorum." Toygar ayağı kalktı, cebindeki anahtarı İlayda'nın önüne bıraktı. "Yedeğini resepsiyondan alırım." Uyandığından beri yaptığı gibi İlayda'nın gözlerinin içine bakmadan yavaşça uzaklaştı. Toygar, odanın anahtarını aldığı gibi asansöre yöneldi ve olduğu kata çıktı. Sarsak adımlarla odaya girdiğinde telefonu cebinde titremeye başladı. Yatağa uzanana kadar görmezden geldiği telefonunu uzanır uzanmaz eline aldı. Geveze, yazmıştı. "Hiç pot kırdığın oldu mu?" Toygar, mesajı okurken esnedi. Uykusunu alamayacak kadar yatağında dönüp durmuştu. İlayda'nın ölümünü tüm gece zihninde bastırmak kolay olmamıştı. Hayatındaki fiziki tüm şeyleri kontrol ederken zorluk çekmiyordu. Yine de zihnindeki düşüncelerin, onun kontrolü dışında ortaya çıkmak gibi bir huyu vardı. Ne yaparsa yapsın asla zihninde tam kontrol sahibi olamamaktan nefret ediyordu. Sanki zihninde sürekli karamsar düşünen, onu eleştiren ve yaptıklarını sürekli yargılayan biri vardı. Kendisine itiraf edemese de bunun en büyük sebebinin sürekli eleştirel ebeveyn ile büyümek olduğunu biliyordu. Toygar, babasının bir günden bir güne onu veya annesini eleştirdiğine şahit olmamıştı. Yine de babasının gözlerinde o eleştirel bakış daima olurdu. Çocuktu ama hatırlıyordu. Hasta olurken, onun iyileşmesi için çabalayan babasının gözleri, neden hasta olduğunu sürekli haykırırdı. Oyun oynarken rastgele bir vazoyu kırıp gürültü yaptığında babası bunu yapmaması gerektiğini kibarca söylerdi ama yine de gözlerinde o eleştirel bakışı da silmezdi. Toygar, babası tarafından hiç azarlanmamıştı ama geçmişe baktığında azarlanmayı tercih ederdi. Çünkü babasının o bakışını görmek daha yaralayıcıydı. Dokunuşu ve sözleri ne kadar yumuşak ve anlayışlıysa, bakışları bir o kadar sert ve eleştireldi. Annesi babasının tam tersiydi. Gözlerinde hiçbir ifade olmazdı ama sözleri daima can yakardı. Toygar hep suçu kanserin üzerine atmıştı. Kanser annesinin canını, o kadar çok yakıyordu ki o da etrafında kim varsa onun canını yakıyordu. Toygar annesini anlıyordu. O son nefesini verene kadar onun yanındaydı. Acısını da kırgınlıklarını da öfkesini de kabullenişi bu yüzdendi. Ne annesini ne de babasını suçluyordu zihnimdeki bu karamsar köşeyi yarattıkları için. Ama artık onlara hak da vermiyordu. "Çoğu zaman. Birinin canını sıkacak bir şey mi söyledin?" Mesajı gönderdiğinde Geveze hızlıca cevabını gönderdi. "Evet. Aramıza garip bir duvar ördü. Bu rahatsız edici." Toygar, yanağını sol avucuna yaslayıp gözlerini kırpıştırdı. "Onun canını çok mu yaktın?" "Yani aslında bilmiyorum. Çünkü kendi kabuğuna çekildi ve beni görmezden geliyor. Sanki ona söylediğim şeyi düşünüyor gibi ama büyük bir cümle de değildi. Bu kadar uzun süre düşünmesi de mantıklı değil." "O kişiyle ne konuştunuz ve neyin potunu kırdın bilmiyorum. Yine de şunu söylemeden geçmeyeceğim. Kimisi tek bir cümleyle hırslanır kimisi yıkılır. Cümleleri hafife alma, Geveze. Cümleler bazen en güçlü silahtan çok daha can yakar." Geveze, mesajı okurken Toygar onun cevabını bekleyemeden çıktı uygulamadan ve gözlerinin kapanmasına izin verdi. Biraz uyursa iyi olacağını umarak uykuya daldı. İlayda odaya döndüğünde Toygar'ın örtülerin altında kıvrılmış uyuyor o…