1. Bölüm

"Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin." Sabahattin Ali 💬 İlayda, saçlarını savururken bıkkınlıkla iç çekerken buldu kendini. Okulun toplantı salonundalardı ve yeni bir projenin açıklamasını dinliyordu. Bu dönem, tüm okulun kaynaşması ve iletişim haline girebilmesi adına bir grup öğrenci ve akademisyenlerin oluşturduğu bir uygulamaya katılmayı, zorunlu hale getiren bir bitirme projesi çıkarmışlardı başlarına. İşin garip tarafı bunu yapmayan asla mezun olamayacaktı. "Bu haksızlık." Öfkeyle konuşurken kaşları çatılmış ve ekranda akıp giden bilgilendirmeyi takip ediyordu. "Zaten yeteri kadar arkadaşım var. Niye tanımadığım bir yabancıyla mesajlaşıp bunu rapor haline getireyim ki?" İlayda, bu projeden nefret etmişti. Adını ve nasıl göründüğünü bilmediği yabancı biriyle mesajlaşma fikri anksiyetesini tetikliyordu. "Başta söylediler ya. Önyargılar olmadan konuşabilmemizi sağlamak amaçları. Yani dış görünüşünü, yaşını bilmeden biriyle konuşmanın, tüm bunları bilerek önyargılarımız altında konuşmaktan çok daha konforlu olacağını düşünüyorlar." Proje, her öğrenciyi birbiriyle eşleştirecek ve birbirlerinin neye benzediğini bilmeden önyargılar olmadan konuşan öğrencilerin, bu konuşmayla ilgili yazacakları raporları, dönem sonunda teslim etmesiyle son bulacaktı. Tüm sevdiklerini ve yaptıklarını dürüstçe uygulama profiline girerek yapay zekayla eşleşme sağlanan profillerin, konuşmaya başlanması sağlanılacaktı. "Ya kimseyle eşleşmezsek?" diye mırıldandı İlayda. Okulda kimseyle eşleşmek istemiyordu. Hayatına kimseyi almak ve mesajlaşıp vakit harcamak da... "Sanmam. Okuldaki son sınıfların katılması zorunlu ve 2000 kişi var. Bu demek oluyor ki herkes biriyle mutlaka eşleşecek." Sevilay, İlayda'nın aksine bu proje için heyecanlıydı. Yeni insanlarla konuşmaktan çok hoşlanırdı ve eğlenirdi. İlayda, pes ederek uygulamayı indirdi ve bilgilerini girmeye başladı. Eşleşeceği kişiyle ne konuşacağını bilmemek onu kaygılandırıyordu. Kaygılarını bastırmak için derin bir soluk alırken bakışlarını kaldırdı ve kendisine bakan Toygar'la nefesini tuttu. "Toygar bana bakıyor." Sevilay onu duymamıştı bile. Toygar gülümseyerek sahneye döndüğünde tuttuğu nefesini serbest bıraktı. Kendisine daima sinir bozucu davransa da üzerindeki etkisinin sebebini biliyordu İlayda. Toygar'dan hoşlandığını bilse de bunu gizlemeyi tercih ediyordu. Hayatında en son isteyeceği şey bir aşktı. Özellikle de bu evrede buna ihtiyacı yoktu. Odağını tekrar uygulamaya çevirirken tüm bilgilerini girdi ve ekranı kaydırdı. 849, olarak belirmişti ismi. Kurallara göz gezdirirken aslında Toygar'a bakmamaktı amacı. Son kez göz ucuyla baktığında Toygar, çoktan oturduğu yerden kalkmış ve dışarıya çıkmıştı bile. "Bak, karşı cinsle eşleştireceklermiş." İlayda ekrana baktı. Gerçekten de uygulama bir kadınla bir adamı eşleştireceğini gösteriyordu. "Hayatımda yabancı bir erkek istemiyorum." İlayda bıkkınlıkla arkasına yaslandı ve ekranı kaydırdı. Eşleşme yok. *** "Toygar?" Burak, esneyen arkadaşının yanına oturduğunda Toygar uykulu gözlerini ona çevirdi. "Yine mi kitapla uğraşıp uyumadın lan?" Toygar, başını sallamakla yetindi. Seriyi tamamlayacak son kitabı da dün gece baştan sona okumuştu. Yayınevine gönderdiği için rahatladığını hissediyordu. "Seriyi bitirdim. Biraz ara vereceğim ya." Bastığı sekizinci kitabı sonunda bitmiş olduğuna sevinmişti. "Sen ne yaptın? Bu uygulamaya katıldın mı?" Dünkü konferanstan sonra canı sıkılmış ve çıkıp gitmişti. Aptal uygulamayı indirmeye niyetli değildi. "Uygulamadan eşleştim bile. Dünden beri kızla konuşuyorum ve aşırı eğlenceli bir tip." Toygar, arkadaşını dinlerken bu uygulama meselesinden hiç memnun değildi. Tanımadığı biriyle saatlerce konuşmak yerine İlayda'ya saatlerce, sessizce, uzaktan bakmayı yeğlerdi. "Ben uygulamayı yüklemek istemiyorum. Uğraşamam yeni birileriyle. Durduk yere başımıza niye bunu çıka…