17. Bölüm

"Hem ona umut bağladım, hem onun tarafından düş kırıklığına uğratıldım..." Franz Kafka 💬 "Aldım kel başıma bir bela." Geveze'den gelen mesaj dersi dinleyen Toygar'ın dikkatini dağıtmış ve telefonuna bakmasına neden olmuştu. Hala daha mezuniyet için şart koşulan o rapor için uygulama üzerinden ara sıra konuşuyorlardı. Uygulamada birbirini tanımaya çalışan ve gündelik hayattan sohbet ederken kendi özel numaralarından daha kişisel sohbetler ediyorlardı "Mahalledeki çocuklar kelliğimle alay ettiler." Toygar aynısını okula girdiği ilk andan beri yaşıyordu. Onu gören arkadaşları, kazıttığı kafasıyla alay edip sıfıra vurduğu için ona sitem ediyordu. Toygar'ın umursadığı pek söylenemezdi. "Toplarını kestim bende. Hiç pişman değilim." İlayda, pişman olup yeni top almış ve mahallenin çocuklarıyla ittifak kurmuştu bile. "Hak etmişler diye yorumladım." Dudakları kıvrılırken göz kırpan emoji gönderdi. "Hak ettiler de...Toplarını patlattığım için pişman oldum. Gidip bakkaldan yeni bir top aldım onlara. Bu jestimi kabul ettiler (her ne kadar topsuz kalmalarına neden olsam bile) ve anlaştık. Bana bir daha kel kafa demeyecekler." "Benim durumda seninkine benzer. Karizmam yerlerde. Mahallede beni gören her çocuk kahkahalarla yere yatıyor." Bu sabah yaşanmış bir vukuattı. Sabah kulaklığını takıp koşuya gideceği sıra, okula gitmek için sıra bekleyen çocuklardan biri onu görür görmez çığlık atıp yüzünü kapatmış diğeri kahkahalarla mahalleyi ayağı kaldırmıştı. Toygar, o ikisini kendisine düşman bellemişti. İlayda random attığında Toygar parmaklarını kaydırdı ekranda. "Kökü bende değil mi? Hepsine inat uzatıp uzatıp keseceğim." Uygulamadan çıkıp İlayda'nın numarasına yazmaya başladı. "Dersim bitmek üzere doktor kontrolüne beraber gidelim." Bugün ameliyat öncesi kanser hücrelerinin yeteri kadar küçülüp küçülmediğini kontrol edeceklerdi. Eğer istedikleri kadar küçülmüşse ameliyatla kanserli kitleyi alıp tekrar hücreler kanserleşmesin diye kemoterapiye devam edilecekti. "Sakine teyze ve Sevilay, gelecek. Ama eve gelebilirsin. Hem işlerini halledersin." Toygar, buna itiraz etmek istiyordu ama haklı olduğunun farkındaydı. Kitap kapağının son durumu için yayıneviyle toplantılarını sürekli öteliyordu. Üzerine yarım kalan diğer serisi için yazdıklarını kontrol edip yayınevine göndermeliydi. Onu da gönderirse tamamlanmış üçüncü serisi olacaktı. "İyi olacak mısın?" İlayda'dan baş parmağı kaldırarak poz verdiği bir fotoğrafını gönderdiğinde Toygar sıranın altında açtı kamerayı ve gülümseyerek poz verdi. Çektiği fotoğrafı ona gönderdi. "Kendine dikkat et ve bir şeye ihtiyacın olursa ara beni." "Tamam." *** Kapı aralanırken Toygar, banyoya yöneldi ve elleriyle yüzünü bol sabunla köpürtüp dışarının mikrobunu temizledi. İlayda'nın kemoterapisi başladığı için bağışıklık sistemi zayıflamıştı. Bu yüzden normalde sorun olmayacak basit mikroplar veya durumlar onu hasta edip durumunu kötüleştirebiliyordu. "Toygar?" Sevilay, her zaman yaptığı gibi Toygar gelince giderdi. İlayda'nın kimsesi kalmamıştı ve onun tek ailesi Toygar'la Sevilay'ın ailesiydi. Bu yüzden olabildiğince dönüşümlü onunla kalıyorlardı. "Çık, çık. Yarınki işlerimi de hallettim." Toygar banyodan çıkarken ellerini havluya kurutuyordu. Koridorda kendisine yaklaşan Sevilay'a baktı. "Yarında burada kalırım." "Çok iyi olur. Kardeşimin toplantısına gideceğim yarın. Sonra Burak'la buluşurum. Uzun zamandır onu ihmal ediyordum." "Benden selam söylersin. Bence o bizi ihmal ediyor. Okulda onunla denk gelemiyorum." Sevilay başını onaylarcasına salladı. "Bu arada doktor ameliyata onay verdi." Toygar mutluluktan gürültülü bir gülüşle Sevilay'a sıkıca sarılırken, Sevilay parmağını dudaklarına götürerek "Yeni uyudu. Sesinden uyanmasın." fısıldadı. "İlayda'nın tepkisi ne oldu?" "Doktorun çerçevelerini kırdı." Sevilay arkadaşının sakarlıklarına her şahit olduğunda müthiş bir keyifle seyrediyordu onu. "Dünde durmadan internette ameliyat için araştırmalar yapıyordu. Ameliyatın risklerini doktor uzun uzadıya anlattı. İlayd…