12. Bölüm

💬 Telefonu komodinden titreyip dururken Toygar, koluyla kapattığı gözlerini açtı. Doğruldu ve telefonu eline aldı. Mesaj Geveze'dendi yani İlayda'ydı. "O her şeyi öğrenmiş. Arkadaşımdan başka kimseye anlatmadığım gerçeğimi öğrenmiş. Arkadaşım yemin etti. Anlatmamış ona. Başka nasıl öğrenecek ki?" Toygar cevap vermeden okuyordu mesajları. "Ben o gidecek sanıp koşa koşa geldim. Onu sevdiğimi söyledim." Toygar yataktan kalkıp bilgisayarının olduğu çalışma masasına oturdu. Telefon ekranını kilitlemeden açtı 'Keşke' kitabının taslağını açtı. Bir haftadır İlayda'nın kanser oluşunu hazmederken kitabın yarısından fazlasını yazmıştı bile. Yazmak onun için bir terapiydi ve düşüncelerini toparlamasını sağlayan bir araçtı. Üç gün geçmişti. İlayda'nın evinin önünde ona arkasını dönüp gittiği koca üç gün... "Ama yine de gitti." Toygar mesajı okurken kaşlarını çattı. Gitmişti çünkü bir ölümü daha adım adım izleyemezdi, artık o kadar güçlü değildi. Annesinin kendisini cezalandırmasının cezasını o da çekmişti. Kanser birini bulurdu, acıyı da gözyaşını da etrafındaki herkese pay ederdi. "Tedavi olmazsam gelmeyecek. Tedavi olursam bu illet bitmeyecek. Annesi tedaviye karşı tepki vermemişken bana nasıl iyi geleceğini düşünüyor?" Toygar, gözlerinin yandığını hissederken telefondaki mesajları daha fazla okumak istemediği için aldığı gibi duvara attı, paramparça olan telefonu odanın her bir yanına dağıldı. "Çünkü annem, geç kalacak kadar inatçıydı." diye mırıldandı. Parmakları klavyenin üzerinde duraksadı; sakinleşmeye çalışarak derin bir nefes aldı, ama o an düşüncelerinin ağırlığına teslim olmaktan kendini alıkoyamadı. İlayda'yı anlayamıyordu, tıpkı yıllar önce annesini anlayamadığı gibi. Kanser tedavisinin derin, sancılı ve çoğu zaman insanı tüketen bir süreç olduğunu biliyordu. Bu hastalık yalnızca bedenleri değil, ruhları da lime lime ederdi; hem hastayı hem de ona destek olmaya çalışanı. Ama yine de... Bir umut varsa, gözlerini kapatıp ölüme kollarını açmanın neresi mantıklı olabilirdi? İlayda, yanında birini sürüklemek istemiyordu; ama tedavi sürecinde yalnız kalma fikri de onu korkutuyordu. Bu çelişki yüzünden tedaviye başlamak konusunda isteksizdi. Ömrünü hastane odalarında tüketip hayatı kaçırmaktansa, kalan günlerini dolu dolu yaşamayı tercih ediyordu. İlayda'yı anlıyordu, Toygar. Artık kendini de anlıyordu. Ölmek isteyen birinin kararını desteklemenin ondaki yıkımının etkilerini hala atlatmaya çalışıyordu. Belki de ölene kadar atlatamayacaktı. Annesi tedaviyi kabul ettiği o bir haftada hissettiği hafifliği, Toygar hayatında bir kez bile başka bir şeyde bulamamıştı. O kadar rahatlatıcı ve özgürleştirici bir duyguydu ki geçmişindeki onca acıyı silip atmış gibiydi. Annesinin inadının her saniyesi ruhunu derinden yaralamıştı. Acıları arttıkça çevresine de acı yaymış, bu acılar dönüp dolaşıp daima Toygar'ı bulmuştu. Artık acı çekmek istemiyordu. Herkesin bir gün öleceğini biliyordu ve bunu kabullenmek onun için zor olmamıştı. Ancak tedavi ihtimali varken bu şansı kullanmayan birinin yanında kalmayı ne zihni, ne ruhu, ne benliği, ne de kalbi kabullenebiliyordu. Başka birinin korkularını görmezden gelmek onda korku ve kaygıyı ortaya çıkarıyordu. Toygar, tekrardan aynı şeyleri yaşamamaya kararlıydı. İlayda'yı tutup kolundan tedaviye götüremezdi belki ama kendini kısa, acı dolu bir hayata mahkûm eden kadından uzak durabilirdi. İstemiyordu. Şimdiden onu özlemişti. Ofiste hiç konuşmadıkları zamanları bile deli gibi özlemişti. İlayda'nın ona kaşlarını çattığı anlar bile şu andan daha az canını yakmıştı. Bir süre kitabının üzerinde çalışırken zaman akıp gitti. İlayda'yı düşünmemek için uyumaya karar vererek yatağına uzandı. İlayda, o sabah güç bela yataktan kalkıp okula gitmişti. Belki de sadece Toygar'ı görme ve onunla konuşabilme ihtimaliydi onu motive eden. Ancak yine hüsranla karşılaşmıştı; tıpkı geçen üç günde olduğu gibi, Toygar ortalarda yoktu. O konuşmadan sonra Toygar'ın İlayda'dan kaçtığını, onunla yüzleşmek istemediğini hissetmek gittikç…