9. Bölüm

💬 Toygar dosyaları düzeltirken göz ucuyla geldiği ilk andan beri işlerini tamamlamış ve yorgun bakışlarla elindeki kitaba gömülmüş İlayda'yı kontrol ediyordu. Bakışları dikkatle aşina olduğu kitap kapağında gezindi. Kaşları havalanırken dudakları memnuniyetle kıvrıldı. İlayda'nın okuduğu kitap serisini yeni tamamladığı kitabının ikincisiydi. İlayda'nın heyecanla okuduğu satırları oturduğu yerden izlemek eğlenceliydi. Birkaç dakika sessizce onun hangi sahnelere, ne tepkiler verdiğini tahmin ederek oturdu. "Konusu ne?" İlayda irkilerek kaldırdı başını. Toygar'ın onu görmezden gelmesine, o kadar alışmıştı ki sorduğu soruyu algılaması birkaç saniyesini aldı. "Bir kız var. Abisinin en yakın arkadaşına aşık ama abisinden bunu gizliyor. Tabi her şey kontrolü dışında gerçekleşiyor. Şu an sonundayım. Üçüncü kitap çıkar çıkmaz alacağım." Çok ağlayacaktı. Kitabın sonu mutluydu ama son kitapta her şeyi çözümlediği için duygusal yönden yoğun bir kitap olduğunun farkındaydı, Toygar. "Kitabı seviyor musun?" İlayda ışıl ışıl bir bakışla gözlerini kırpıştırdı, başını onaylarcasına salladı. "Bayılıyorum. Kadın o kadar güzel yazmış ki." Toygar alaylı bir gülüş attığında İlayda, sustu. "Rumuz kullanıyor. Adam da olabilir." İlayda burun kıvırıp bakışlarını kitaba çevirdi. "Yazar kesinlikle bir kadın. Böylesine aşık bir erkek karakteri anca bir kadın yazar yazar." Toygar, başını sağa sola sallarken yanağını sol avucuna yaslayarak onu seyretmeye devam etti. "Yazarın üçüncü kitabı ne zaman çıkacak?" İlayda ayracı kitabın arasına koyarken kapağını kapatıp dikkatle masasına bıraktı. "Kapağı yayınlandı ama hala kitabı bekliyoruz. Açıklama gelmedi." İlayda, Toygar'la kitap konuşabildiğine şaşkındı. Hiç kitap okuyacak biri gibi durmuyordu. "Yazarı seviyorsun o zaman..." "Kadının her yazdığına aşığım diyorum ya." İlayda, söylediklerine kıkırdarken Toygar koordinatörün içeri girmesine homurdanarak ayaklandı. Lan "Hazır mıyız? Etkinlik için herkes heyecanlı ve dekanda katılacak. Tüm hazırlıkların sorumsuz ilerlemesini istiyorum." Toygar'ın yanına adımladığında İlayda çalan telefonu için odadan çıktı. Toygar, dikkatini koordinatöre odaklamaya çalışmakta zorlanmıştı. "Belgeleri öncesinde dekana ilet. Sonra eşyaların tamamını kamyona yükleyelim. Yarın etkinlik mekanını sabahtan hazırlarız." Toygar aldığı kağıtla ofisten çıkarken bakışları sağı solu kolaçan ederek dekanın olduğu binaya yürümeye başlamıştı. İlayda'yı arıyordu ama yoktu. Dekana belgeleri imzalayıp ofise döndüğünde İlayda'nın eşyaları bile yok olmuştu. Koliler kamyona yüklenirken bile İlayda yoktu. İşi çıkmış olacağını varsayarak bunun çok üzerinde durmadı ve işlerine odaklandı. Tüm işi bittiğinde ve motora yöneldiğinde telefonu arka cebinde titredi. Kalçasını motora yaslarken ekrandaki bildirimi açtı. "Uyuz, istediğim zaman yazacağımı söylemiştin. Sadece yazmak istedim. Korkularım gerçek oldu." Toygar'ın dudakları aralanırken birkaç saniye kıpırdamadan baktı ekrana. Ne diyebilirdi ki? Annesini rahatlatması için kurduğu cümleler bir işe yaramamışken yabancı birini nasıl sakinleştireceğini bilmiyordu ki. "Doktor mu söyledi?" "Evet. Bu nasıl adalet? Hayatımın büyük bir kısmı zaten hastane koridorlarında geçti. Şimdi kurban ben miyim?" Toygar, hastane koridorlarının kasvetini de o kokusunu da hala anımsayabiliyordu. Hemşire ve doktorlar naziklerdi, yine de hastaneyi sevdirememişlerdi. Ölümü hatırlatan her yer sevilmemeye mahkumdu. Kanser olmuş birini nasıl sakinleştirirdi insan? Geçmiş olsun denilmezdi. Ne denirdi? "Üzgünüm. Ne diyeceğimi bilmiyorum." "Bende üzgünüm." Toygar, telefonu cebine tıkarken derin bir soluk aldı. Geçmişte hissettiği tüm o yıkıcı hisler üzerine çöktü. Yine. Yeniden. 💬 Ertesi gün etkinlik için sabahın köründe kalkmıştı, Toygar. Ekiple beraber bütün etkinlik alanının, düzenini tamamladıktan sonra bile İlayda'yı görememişti. Telefonunu alıp İlayda'nın ismini buldu ve ona yazmaya başladı. "Sensiz, kimse sakarlık yapamıyor." İlayda görmüştü mesajı, cevabını yazarken Toygar, diğe…