4. Bölüm -Gevelenen Gerçekler-

Sabah kalktığımda içimde derin bir boşluk hissi vardı. Sınıfa girdiğimde Avin oturuyordu "Günaydın" "Günaydın Avin." "Bugün ilk ders Blax ve Dolly hocayla 1 saat. İkinci ders ise 1 saat 45 dakika Blax ile" "Sende hala program yok bana telefon numaranı versene atayim" "Haklısın, telefon numaram 05......" Biz konuşurken sınıf yavaş yavaş dolmuştu. Ardından sınıfa Dolly hoca ve Blax girmişti. "Günaydın arkadaslar" dedi Dolly hoca ve devam etti. "Biliyorsunuz bugün Blax hocamızla birlikte derse giriyoruz. Bugun örnek ses çalışmalarını dinleyip birlikte çalışıp sonra 2. Ders Blax hocanıza performansınızı vericeksiniz." Avin'e dönüp sessizce, "biz bu Blax Hocaya her zaman performans mı vercez?' Dedim. "Genellikle her gün veriyoruz fakat bazen almak yerine onu dinlemenizi istiyor ve kendisi şarkı söylüyor. Sesini daha önce duydun mu bilmiyorum ama çok güzel." O an aklımda canlandi; beni evlat edindiği ilk sene bana eziyet diye temizlik yaptırırken kendisi gitar çalarak 'Duman-Her Şeyi Yak' şarkısını söylerdi. O anı düşününce anladım ki cidden sesi çok güzeldi. Hayal meyal hatirladiğım kadarıyla sesi -nerdeyse- her şarkıya uyucak bir tondaydı ve mükemmel kontrol ederdi sesini. Keşke kalbini de sesini kullandığı kadar güzel kullanabilseydi. "Aynen bir gün söylerse bende duyarım sesini" "İnşallah söyler çünkü sesi inanılmaz güzel bayılacaksın" Sonra hoca büyük ekrandan bir ses videosu açtı. Ordan bize anlattı ve tekrarladı. Blaxte yardım etti. Bazen Blax'i bana bakarken yakalıyordum. Hatta bazen değil. Baya gözüm her ona gittiğinde bana bakıyordu. Göz göze geliyordu hatta. Ama bu sanırım normal bir şey. Sadece geçmişimiz olduğu için bana anormal geliyordu. Ardından 1 saat bitmisti. Avinle aşağı indik. Salona eşyalarımızı birakip yemekhaneye gittik. Bir şeyler yedik. "Bakalım buranın yemeklerini beğenecek misin?" Birkaç kaşık aldim, bizim yetimhanenin yemeklerinden herhangi bir farkı yoktu. "Bana küçüklüğümü anımsattı" Tam o anda yanımızdan geçen Blax , "Küçüklük mü, o nasil küçüklük be?" Dedi kafamı yana çevirdiğimde başka bir öğrencisiyle konuşuyordu. Denk gelişe bak ya. Ödüm koptu bana diyor sandım. "Annen de mi böyle yemek yapıyor?" Dedi avin, acik konuşmak gerekirse annemin Yemeğini en son 7 yaşında o ölmeden önce yemiştim. Tadını hatırlamıyordum. "Evet" Gülerek. Biz yetimhanede büyüyenlerin annesi ordaki çalışanlar oluyor. Bize onlar bakıyor. Bazen onlardan dayak yediğimiz de oluyor. Ama bana iyi baktılar. Yani annemin bana nasıl davrandığını hatırlamıyorum. Çünkü annem babam öldükten sonra o üzüntüyle çok fazla alkol kullanmaya yemek yemeyi birakmaya baslamişti. İçiyor uyuyordu. Hiç konusamiyorduk bile. Sonrada içmekten ve üzülmekten hayatını kaybetti. Sonra Avin, "Şu Ses-1B sınıfa gitseydim çok güzel olurdu. İnşallah birlikte gideriz." "Insallah" Avin ile bir anda samimilesmistim. Fakat ona hala gerçekleri anlatmamistim. Blax, yetimhane, annem, babam filan. Zaten sorduğunda da geveliyordum. Bu konularla ilgili konuşmak beni korkutuyormuydu, bilmiyorum. Fakat Avini sevmiştim. Çok tatlı bir kızdı. Ardindan salona geçtik. Blax, "Evet gençler 1. Ders öğrendiklerinizi bu ders sergileyeceksiniz. Yüksek nota, nefes kontrolü, duygu aktarımı, ritim, ses geçisleri, sahne duruşu. İlk kişiden başlıyorum. Plane gel." Sonra biri kalkıp gitti. Hoca tam karşısına oturdu. "Evet Plane, yüksek notadan başla" Sonra Plane hepsini tek tek yaptı. "Yüksek notaya, ritime ve sahne duruşuna dikkat et. Ayrıca sesin çok detone oluyor." Sonra plane oturdu. Planeden sonra Obanna, Piwu ve diğerleri kalktı. Onlar performanslarını sergilerken bende dua ettim. Rezil olmamam performansimı sergileyip oturmam lazımdı Sonra sıra bana geldi.