Tutsak

Kimileri tutsak olmadan tutsak olur, kimileri de gerçekten tutsak olur. Ben her ikisiyim. Hem ailem hem de iki haftadır aynı evde zorla yaşadığım adam tarafından tutsaktım. Babamın zenginlik hırsı yüzünden girdiği işlerin yükü bana yükletilmişti ve bunun tek çözüm yolu, iki yıl boyunca bir adama hizmet etmemdi. Hem karısı hem de barında çalışacak bir eleman, yani bir kukla... Öz babamın kuklası. Şu an ise 21 yaşındaki bir kızın olmaması gereken bir yerdeydim. Yani barın köşesinde duruyordum. 21 demişken, biraz kendimden bahsedeyim. Ben Ahsen Ecel Boratav. Güçlü biriydim ve bunun farkındaydım. Küçüklüğümden beri dövüş eğitimleri alırdım. Başarı ortalamam ise en iyi hukuk fakültesini kazanacak kadar iyiydi. Ama şu an bulunduğum yer, ne durumda olduğumun kanıtıydı. Başımı sallayıp kafamdaki düşüncelerden kendimi kurtardım ve önüme gelen erkek müşteriyle ilgilenmeye başladım. İki hafta içerisinde tüm işi çözmüştüm. Hatta kendi içeceklerimi bile deniyordum. Müşterinin sipariş numarasını söylemesiyle içeceğini getireceğimi söyleyip onu gönderdim. Müşterinin gelmediğini görünce elime telefonumu alıp üç buçuk yıldır kullandığım RP hesabıma girdim. Her şeyim oradaydı. Ben orada, uzak mesafenin bir öneminin olmadığını anlamıştım. Bunun kanıtı ise Liyay'dı; canımdan çok sevdiğim kız kardeşim ve iyi bir çevrem vardı. Telefonu kapatıp masanın üzerine koydum. Başımı kapıya çevirdiğimde onu gördüm ve ağzımın içinden, "Siktir," dedim. Onu görmeye katlanamıyordum. Herkes bizim aynı evde kaldığımızı zannediyordu ama yanılıyorlardı. Haftada üç gün eve geliyordu. Onda da yüzüme bile bakmıyordu. Ondan gözlerimi çekip hızla mutfağa girdim. Burada arkadaş olduğum tek kişi Alper'di. Onunla konuşuyordum. Yanına gidip: "Kunter Bey geldi, onunla sen ilgilenir misin?" dedim. Bana garip garip bakıp mutfaktan çıktı. Rahat bir nefes alıp içeceğimi hazırlamaya başladım. Alper tekrardan içeri gelip: "Kunter Bey, bugün senin onunla ilgilenmeni istiyormuş, Ahsen," dediği an gözlerimi kapattım. Bugünün cehennem gibi geçeceği kesindi. Aynada kendime çeki düzen verdim. Koyu turuncu saçlarım omuzlarıma dökülüyordu. Kendimden oldukça memnundum. Kendime güvenen biriydim ve bunun farkındaydım. Üzerime baktığımda barın özel kıyafeti olan siyah kısa bir şort etek, üzerimde ise beyaz askılı bir tişört vardı. Kendimden emin olduktan sonra odadan çıktım, servis malzemelerini alıp kendisine ayrılan bölüme gittim. Yüzüne dahi bakmadan konuşmaya başladım: "Hoş geldiniz, Araf Bey. Ne alırsınız?" Araf, gözlerini üzerimden çekmeden soğuk bir sesle cevap verdi: "Seni alırım, Ecel." O an kafamı kaldırıp gözlerinin içine baktım.