4.DÜŞ

-4.Düş- SANRI “Görüşmeyeli epey uzun zaman oldu... değil mi güzel kızım?” Kızım. Kelime beynimin içindeki düşüncelere çarparak yüzlerce kez yankılandı kulaklarımda. Kulaklarıma dolan çığlık sesi daha belirgin bir hal aldı. Başımdaki ağrı katlanılamaz bir acıya dönüştü. Ellerim titriyor muydu bilmiyordum lakin hafızam... hafızam kesinlikle titriyordu. Bir adım daha geriye doğru sendelediğimi hissettim ve o adamın da bana doğru bir adım daha yaklaştığını. Gözlerimin önündeki bulanık görüntüler nefes alışverişlerimin, kalp atışlarımın hızlanmasına sebep oluyordu. “Her şeyi unutabilirsin ama beni asla. Öyle değil mi?” Suratımda hissettiğim el ile vücudumdaki korku artarken hızla adamın elini ittirdim. “Sen hatırlamıyorsun lakin zihninin içinde bir yerlerde hâlâ hayattayım. Öyle değil mi?” Gözlerimi sıkıca yumup kafamı hızla sağa sola salladım. Kendime gelmeliydim. Sesler susmalı, görüntüler gitmeliydi ve bedenimdeki hakimiyeti geri kazanmalıydım. O adamın dediklerinin doğru olmadığına inanmalıydım. İnanırsam, eğer yeterince inanırsam öyle olurdu. “Ah... evet öyle. Gözlerini aç ve çocukluğuna bak kızım. Yoksa hatırlamak istemiyor musun?” Hatırlamak istemiyor musun? Kelimeler zihnimde yankı yapıyordu. Birkaç adım sesi daha duydum ve ardından o adamın elini kolumda tekrar hissetmem ile gözlerimi açıp “Dokunma bana!” diye bağırdım. “Sen benim babam falan değilsin” Bir şeyleri hatırlıyor muydum? Bilmiyordum lakin bir an önce bu adamın yanından uzaklaşmak ve yalnız kalmak istediğime emindim. Hayır, aslında yalnız kalmak istemiyordum. Yalnız kalmak kendimi düşüncelerimle baş başa bırakmam demekti. Bunu istemiyordum ama kesinlikle bu adamın benden uzaklaşmasını istiyordum. Gözlerim etrafı bulanık görüyordu. Düşüncelerimin de hafızamı; bulanık, parça parça gördüğü gibi. Kafamı tekrar olumsuz anlamda salladıktan sonra o adamın elini tekrar kaldırmasıyla gözlerimi ondan çektim. Ne ona daha fazla bakmak ne de onun bana biraz daha dokunmasına kayıtsız kalmak istemiyordum. Arkamı dönüp zaten bitirmek üzere olduğum koridoru koşar adımlarla bitirdim. Sol tarafımda kalan, salona çıkan merdivenleri boş verip sağ tarafımda, bahçeye açılan kapıdan hızla dışarı attım kendimi. Kararmış hava ve ılık esinti beni karşılarken karşımdaki basamakları inmeden bir an için duraksadım ve arkama baktım. O adamın geldiğini görmemle sebepsiz bir şekilde beynim bacaklarıma tekrar koşma emri verirken merdivenleri koşarak indim. Hızla arka bahçeye koşarken midemin bulandığını, gözlerimin dolmaya başladığını hissedebiliyordum. “Anne!” diye bir çığlık doldu kulaklarıma. Kafamda milyonlarca ses. Milyonlarca emir. Milyonlarca soru. Ne yapmam gerekiyor? Neler oluyor? Sanki ruhum bedenimden ayrıldı tekrar. Sanki ruhum bedenimi dışarıdan izleyen bir seyirci tekrar. Bir şeyler biliyorum, bir şeyler yapıyorum ama ne bildiğim hakkında hiçbir fikrim yok, ne yaptığım hakkında da öyle. Bir bedene çarpmam ile zaten vücudumu zar zor taşıyan bacaklarım titredi. Refleksle karşımdaki bedene tutunurken birinin bir şeyler söylediğini duyuyor ama algılayamıyordum. Kafamı kaldırdığımda beni kollarımdan düşmemem için tutan bedenin Kâm’a ait olduğunu gördüm. Kahve irisleri gözlerimi incelerken hala hiçbir duygu belirtisi göstermiyorlardı belki de ben şu an bunu anlayabilecek bir durumda değildim bilmiyordum. Tek duyduğum kulağımdaki çınlamanın ardından bana ulaşan fısıltılar, tek gördüğüm zihnimin en ücra köşelerinde dolanan görünmez anılar, tek hissettiğim bedenimden ayrılmış ruhumdaki bilinmezlik. Birkaç adım geriledim ve gözlerimi sıkıca yumup kafamı hafif eğerek ellerim ile suratımı kapadım. Kendime gelebilmeyi umarken zihnimdeki ne söyledikleri anlaşılmayan fısıltılara susmaları için yalvarıyordum. Ellerimle saçlarımı yolarcasına asılırken zihnimde tekrar yükselen çığlıkla yere diz çökmüştüm bir anda. Kaşlarımı çatmam mümkünmüş gibi baş ağrımı daha da şiddetlendiriyordu ve ben nefes alıp alamadığımı dahi anlayamayacak kadar gerçeklikten sıyrılmış gibi hissediyordum. ‘Gözlerini aç Sara,…