3.DÜŞ

-3.Düş- YAŞAM / GERÇEK ÖLÜM Neredeyim? Burası neresi? Her yer karanlık... gözlerim aydınlık. Korkmuyorum, yalnız değilim. Evet yalnız değilim ve bu fazlasıyla ürkütücü lakin korkmuyorum çünkü karanlık. Görmüyorum. Ses yok, ışık yok. Yalnızım sanki... Yalnız mı olmak istiyorum? Hayır ama evet, bilmiyorum. Yalnız olmak fazlasıyla depresif, yalnız olmamaksa fazlasıyla ürkütücü. Hangisi daha kötü? Hangisi daha iyi? Her ikisi de berbat ya da asıl berbat olan şey benim. Etrafımda birkaç tur döndüm ve çığlık attım zifiri karanlık, zifiri boşlukta. Hiçbir şey görmemenin, duymamanın cesaretiyle. Sanırım bir şey unuttum. Koluma bir anda dokunan el ile hissi unutmanın pişmanlığı yüklü bir nefes olarak ciğerlerime doldu. Görmüyor, duymuyordum lakin hissediyordum. Korku dolu bir çığlık boğazımdan yükselmek isterken ağzıma kapanan el ile çığlığım boğuk bir iniltiye dönüştü. Kulaklarıma dolan kahkaha ve bağırışlar, çok uzaktan gelen çığlık sesi. Korkuyorum, tam anlamı ile. Gözlerimi sıkıca kapattım ışıkların açılacağının bilincinde olarak. Işıklar açıldı, gözlerim kapandı. Çığlıklar artıyor ve sesler çoğalıyordu. Sanki her şey etrafımda dönüyormuş gibi hissederken kendimi dizlerimim üzerine bırakıp kulaklarımı sıkıca kapadım. “Aç” diyen fısıltıları duymayı reddederek göz kapaklarımı mümkünmüş gibi daha da sıkı kapattım. Cenin pozisyonunda uzandığım yerde tenime değen bir çift el hissettim. “Aç hadi!” ellerim kulaklarımdan çekilirken göz kapaklarım sonsuz direncine rağmen açıldı. Düşüncelerimin arasında sonu olmayan bir uçurumdan atılırcasına başıma saplanan acı, sanırım attığım çığlıklardandı. Öyle bir çığlık at ki, düşüncelerin çektiğin acıyı unutturacak kadar körelsin... “Sara!” Göz kapaklarımın aralanmasıyla yattığım yerden doğrulmam bir olurken korkuyla aldığım nefesler delicesine birbirine karışıyordu. Gözlerime gelen ışıkla gözlerimin açık olduğunun farkına varırken hızla gözlerimi sıkı sıkıya kapattım. Görmemek için. “Sara!?” Yektanın sesi geliyordu kulaklarımdaki çınlamanın ardından, çok uzaklardan bir yerlerden. Gözlerimi açtım ve yatakta hızla geriye doğru gittim. Sırtım yatak başlığına çarpınca dizlerimi kendime çekip etrafa bakındım hızla. “Sara sadece rüyaydı” Ne kadar nefes alırsam alayım içime çektiğim oksijen ciğerlerime ulaşmıyordu. “Nefes alamıyorum” söylediklerimin duyulup duyulmadığına emin değildim. Dudaklarımın arasından boğuk bir inilti gibi dökülmüştü kelimeler sadece. Yoğun stresle tişörtümün yakasını çekiştirdim. Bir şeyler yapıyordum ama ne yaptığıma bile emin değildim. Yanaklarımda hissettiğim ıslaklık göz yaşı mıydı? “Sara nefes al!” Aniden uzaklardan gelen komutla beynim işlevini geri kazanırken, ciğerlerime dolan nefesle bir öksürük krizine girmem bir oldu. Bir şeyleri algılamaya başlarken etrafıma bakındım. Bir odadaydım. Yektanın odası. Etraf pencereden gelen turuncu gün ışığı ile aydınlanıyordu, Yekta tam karşımda bana korku dolu gözlerle bakıyordu ve odada Yekta ile benim dışımda kimse yoktu. Etrafa olan bakışlarım bitince az önce olanları ve muhtemelen o olanların ben uyurken olduğunu anlamam uzun sürmedi. Gördüğüm kabusu hatırlamamla garip bir şekilde içime dolan daraltı, göz yaşlarımın sebepsizce göz pınarlarımdan süzülmesine sebep oldu. Hıçkırıklarım göz yaşlarımı beklermiş gibi ortaya çıkarken omuzlarımın sarsılmasına da mani olamadım. Yatakta diz üstü oturup kafamı dizlerimin üzerine koydum ve ellerimi ensemde birleştirdim olabildiğince görünmemek için. Ben ağlarken yataktan bir ağırlığın hafifçe kalktığını hissetmemle kafamı kaldırıp kapıya doğru baktım. Yekta dışarı çıkıyordu. Yekta dışarı çıkıyordu ama ben gitmesini, tek kalmayı istemiyordum. Yekta bir anlık arkasını dönmesiyle ona olan bakışlarımı gördü ve olduğu yerde duraksadı. Kapıdan başını uzatıp birine bir şeyler söyledikten sonra tekrar yanıma gelmesi ile derin bir nefes aldım. Derin derin nefes alıp vermeye çalışırken kolumda hissettiğim baskı ile ani bir refleksle yatağın öbür ucuna doğru kaydım. Kafamı korkuyla kaldırdığımda yekta bana…