|| DS - 8 ||

Bir emoji bırak <3 DUYULMAYAN SÖZLER 8. Bölüm ♫ Bir itirafım var. Benim de bir korkum var. Cenk'in arkadaşında olan korku gibi bir şey. Ben mükemmel olamamaktan korkuyorum. Hani imkân dahilinde değil ama olsun. Düşünsenize benden daha mükemmeli var. Hayatta inanmam. İmkânsız. Milyonda bir bile gerçek olmayacak tek şey bu. Eşi benzeri olmayan Tarık ♫ "Yemek yiyelim." Tarık çantasını toplarken saatine bakıyordu. Birkaç gündür durmak bilmeden yaptığımız her prova sonrası koşarak derslere gittiğimizden yediğimiz yemekler ayaküstü atıştırmalıklarından öteye gidemiyordu. Şimdi prova edecek hiçbir şey kalmamıştı ve yemek yemeye can atıyorduk. "Okuldan çıkmamız lazım." Dedi Cenk. "Yemekhanenin yemeği çoktan bitmiştir." "Ne yiyeceğiz?" Hilal saçlarını açıp tekrar topladı. "Döner?" "Midem, bir kez daha döner yediğimi anlarsa iflas edebilir. Bir buçuk haftadır her gün yiyorum." Tarık suratını buruşturdu. "Siz ne düşünüyorsunuz?" Cenk'in sorusuyla üçü sohbete ara verip Arda'yla bana döndü. "Ben pek aç değilim." Diye mırıldandım. İlk yarışma yaklaştıkça iştahım kesilmişti. "Alt sokakta ev yemekleri satan bir lokanta var." Dedi Arda. "Orada illaki herkes istediğini bulur." "İyi fikir. O zaman lokantaya. Hadi." Tarık kapıya yöneldiğinde çantamın fermuarını kapattım ve cüzdanımı cebime tıktım. "Çantamı sonra alsam olur mu?" Cenk başını onaylarcasına salladığında baterinin arkasına gizledim. Çoğu zaman müzik atölyesinin anahtarı Cenk'te olurdu. Yedek anahtarda buraya uğramakla uğraşmayan müzik öğretmenindeydi. "Keyfin yok gibi." Cenk'e adımlarken sonra konuşuruz anlamında başımı salladım. Annem o günden beri akşamlar ağlayıp duruyordu ve benimle karşılaştığında konuyu asla onun ağlamasının nedenine getiremiyordum. Üzerine bu yarışmanın stresi eklenirken sessizleşmiştim işte. "Hadi anlat." "Yok bir şey. Çok az enerjim kaldı. Anlatırsam tükeneceğim. Öğleden sonraki derslere enerjim kalmalı. Sonra konuşalım. Olur mu?" Daha fazlasını sormak istese de yalnız olamadığımız için beni zorlamaktan kaçınmıştı. "Hadi gidelim." Arda'ya doğru hafifçe döndüm. Bakışları benim üzerimdeydi. Niye bana dikkatle bakıyorlardı ki? Bakışlarımı kaçırıp sahnenin basamaklarını inip kapıya yöneldim. Kapıya birkaç adım kala içeri Cansel girdi. Onun gelişiyle şekerli o çilek kokusunun kaynağı olan parfümü atölyeyi sardı. Kızıl saçlarını sıkıca atkuyruğu şeklinde toplayıp en ucuna kadar örmüştü. Ela hareleri beni gördüğü gibi şaşkınca arkamdan gelen iki çocuğa döndü. "Yeni solisttiniz Ecem mi?" Sesindeki o aşağılayıcı tonlamayı fark etmemek için aptal olmak gerekiyordu. "Bu seni ilgilendirmiyor." Arda'nın sert sesiyle Cansel gözlerini kıstı. "Seninle konuşmuyorum. Grubun liderine soruyordum." Arda'nın güldüğünü duydum. Arkama dönüp bakmadan olduğum yerde dikilmiş, karşımdaki kızın bakışlarının rahatsız ediciliğine katlanıyordum. Kendimce edindiğim tüm o özgüveni yerle bir edecek bir bakışı vardı. Sahnede iyisin Ecem. Onun bakışlarının seni kötü etkilemesine izin verme. "Grup seni ilgilendirmiyor. Arda haklı" Cenk'in sesindeki hoşnutsuz o tonlamayı biliyordum. Cansel sınırı aştıkça ona karşılık vermesi gerekiyordu. Bu da sevdiği kızı kaybetmesine neden oluyordu. "Çekilir misin?" Yanından geçmek istedim. Kıpırdamadı. Sakin ol Ecem. "Önümden çekil." "Yeni solist olacak cesaretin var mı?" Kibarlığım falan kalmadı. "Biraz daha beni zorlarsan neye cesaret edebileceğime şaşırırsın. Şimdi çekil." Kolundan tutup onu kenara ittim. Sendeleyip yere düşmeden kenardaki piyanoya tutundu. Normalde onun her türlü saçma bakışı ve sözüne rağmen alttan alan taraf ben olurdum. Alttan alamayacak kadar gergindim ve sabrım kalmamıştı. "Yemekte görüşürüz." Omzumun gerisinden Arda ve Cenk'e baktım. Cenk şaşkınca bakarken Arda ellerini cebine tıkmış, başını sola yaslamıştı. "Bende seninle geleyim." Dedi bakışlarımız kesiştiğinde. "Cansel'de liderimizle görüşüp niye burada olduğunu konuşur." Bakışlarımızı ayırdığı an derin bir soluk aldım. Kapıya yönelip yürümeye başladım. Koridorun sonundaki merdive…