|| DS - 6 ||

Bir emoji bırak <3 DUYULMAYAN SÖZLER 6. Bölüm ♫ Mutlu değilim. Cenk'in arkadaşı bana börek getireceğinin sözünü vermişti. Provada hepsini Cenk ve Arda yemiş. Beni beklememişler. Bunu illaki okuyacaksınız. Zehir zıkkım olsun. Tarık ♫ Sınıftan içeri girdiğim sırada Hilal'i görmemek imkansıza yakındı. Test kitabını çıkartmış ve herkesten önce gelerek soru çözüyordu. Sınıfta kimse yoktu. Birkaç çanta dışında çoğu kişi gelmemişti bile. Onunla karşılaşmak istemesem de aynı sırayı paylaştığımız için mecburen denk gelecektik. Kaçmanın bir anlamı yoktu. Yavaşça en önde olan sırama adımlarken başını kaldırdı. Onu görmemişçesine kendi tarafıma oturup çantamı sessizce kucağıma çektim. Kitaplarımı sırasıyla yerleştirirken kulaklığımı takıp tamamen onunla olan bağlantımı kesmiş oldum. Çocukken tepki veremeyecek kadar çocuktum. Yapılan haksızlıklara, söylenen her bir kırıcı söze rağmen tek kelime karşılık veremedim. On sekiz olmama aylar kalmışken hala aynı şekilde davranmak istemesem de yapabileceğim tek şey buymuş gibi geliyordu. Onu ve söylediklerini görmezden gelebilirdim. Kulaklarımı dolduran şarkıyla matematik testini çözmeye başladım. Telefonum titrerken beşinci soruyla cebelleşiyordum. Arkama yaslanırken ekranı kaydırıp mesajı okudum. Arda: Bugün antrenman var. Provamızı başka bir güne yapalım mı? Ecem: Olur. Üç gündür benimle uğraşıyorsun zaten. Ecem: Ayrıca ben kararımı verdim. Arda: Ne kararı? Ecem: Herkes bahçedeyken kendimi rezil edeceğim. Çivi çiviyi çöker hahahah Arda: Hayatım boyunca bu kadar berbat bir fikir duymadım. Arda: Pardon. Tarık'tan duymuştum. Dudaklarım kıvrıldı. Onunla prova zamanlarını seviyordum. Sahne korkum konusunda işe yarıyor mu emin olmasam da artık sahne düşüncesi beni boğazlamıyordu. Yani bir, sıfırdan iyidir noktasındaydım. Ecem: Antrenmanı izlemeye ve casusluk yapmaya gelebilir miyim? Arda: Yani yakalanırsan seni tanımıyormuş gibi yaparım. Deli çocuk ya. Ecem: Soru çözmek için kütüphaneye kaçacağım. Sıkılırsam salona gelebilirim. Arda: Anlaştık. Telefonumu indirdim. Bakışlarım kontrolüm dışında Hilal'e kaydı. Soru çözmüyor ve boş tahtaya bakıyordu. Gözlerini kapatmadan dikip bakıyor olması tüylerimi ürpertiyordu. Tövbe bismillah. Ürkütücülüğünü görmezden gelmek imkansıza yakındı. Aniden korku filmlerindeki gibi bana döndü. Kulaklığımda araya giren market reklamının sesiyle olduğum yerde sıçradım. Allah kahretmesin ya. Hilal dudaklarını kıpırdattı. Kulaklığı çıkarıp tekrarlaması için yeşil gözlerine baktım. "Ödünü patlattığım için kusura bakma." "Ödümü sen patlatmadın. Araya giren market reklamı yaptı." Kulaklığı işaret ettim. "Öğrenci olmanın zararları." Müziği kapatıp telefonu kenara bırakırken kulaklığın kablosunu sardım ve çantama tıktım. "Arda'yla çalışıyormuşsunuz." "O da mı vaktini kaybetmene neden oluyor?" Gözlerini kapatıp açtı ve ne söyleyeceğine karar verememiş gibi duraksadı. "Benimle konuşma Hilal. Sorunu çözmeye devam et." Sıradan kalkıp kapıya yöneldim. Arda'yla mesajlaşırken hissettiklerimi tuzla buz etmişti ve bunu hiçbir şey yapmadan başarmıştı. Kapıdan çıkamadan içeri giren biriyle çarpıştım. Hayır. Bana resmen kafa atmıştı. Elimle burnumu tutarken acıyla inleyip öne eğildim. "Önüne baksana Mustafa." Hilal bağırdığında elimi burnumdan çektim. Parmaklarıma bulaşmış kanla şaşkınlıkla bağırdım. Harika. "Çok özür dilerim Ecem." Mustafa'nın endişeli bakışlarıyla gözlerim kesişti. "Aniden çıktın...Bende aniden sınıfa koşunca..." "Sorun yok." Dediği gibi ikimiz de hatalıydık. "Ama söylemeden edemeyeceğim. Ne kalın kafalıymışsın ya." Mustafa gülmekle ciddi kalmak arasındaki o ince çizgide olduğu için dudakları titredi. "Birazdan durur." Burnumu sıkıp suratımı buruşturdum. "Revire götüreyim seni." diye teklif etti. Bu saatte açık değildi ki. Dokuz gibi açılırdı. "Revir kapalı. Daha bir saati var." Başımı kaldırdığımda arkamdan gelen adımların sahibi, kafama bastırdı. "Başını kaldırma." Diye azarladı beni. "Spor salonu açılmıştır. Takım yaralanıyor diye kendi revirleri var. Oradan buz koyarız.…