|| DS - 16 ||

Bir emoji bırak <3 DUYULMAYAN SÖZLER 16. Bölüm ♫ Bazı değişimler, kenetlenerek gerçekleştirilir. Bir ufak değişiklik bir domino etkisiyle her şeyi yerle bir eder ve geriye dönüşmüş yarınlar bırakır. Sıkıca tuttuğum o el, bana bu umudu fazlasıyla veriyordu. Omzuma sarılan o dostane kol, bana yalnız olmadığımı fısıldıyor. Her şeyi değiştirebilir miyiz bilmiyorum. Tek bildiğim beşimizin hayatı değişiyor ve bu değişimi seviyorum. Ecem ♫ Dört Ay Sonra "Bence bu değişmeli." Eğildim ve tabletteki sözlerden birini işaretledim. "Ritmi bozuyor." Sahnenin kenarına oturmuş, Cenk'in çaldığı melodilerle sözlerin son kısımlarını düzeltmeye çalışıyordum. Zamanın hızlı geçişi ve yarışmaya artık az bir sürenin kalmış olması acele etmemiz için çalan son çanlardı. Aradan geçen günlerde köklü değişiklikler yaşanmıştı. Tek aynı kalan şey bizim içinde bulunduğumuz bu atölyeydi. Zeynep'in çektiği canlı yayından kesitler internette viral olmuş ve yıllarca otorite adı altında öğrencilere zorbalık yapan Basri hocanın okuldan uzaklaştırılması gerekmişti. Dayısının desteği giden ve ceza alacağı kesinleşen Deniz de kaydını başka bir okula almış, tüm bunlardan uzaklaşmıştı. Cezası da işlenmeden kurtulmuş olmuştu. Sosyal medyada, onun rezilliğini haykıranlar var olduğu sürece kapatmaya çalıştığı o defter sürekli açılıp duracaktı. Bu yüzden kurtulduğunu varsayarak oradan oraya gidecekti. Yeni müdür bizi dinleyen Asım Hoca, yani eski müdür yardımcısı olmuştu. Dört aydır tek kural ihlali olmamıştı. Bende ceza almamıştım. En çok sevindiğim, buydu. Yalancı şahit Cansel, kimsenin gözüne bakmadan sessizce okulun kalan son haftalarının bitmesini bekliyordu. Yalnızlaşmıştı. Okula başladığım ilk zamanlarımı hatırlatıyordu. Çekingen ve bakışlardan kaçmaya çabalayan... Aramızdaki tek fark ona karşı empati kurmama engel oluyordu. Yaptığının bedelini ödüyordu. Dört ayın kime ne açıdan katkısı olduğunu bilmesem de ben artık birilerinin, ne dediğini düşünmemeyi öğrenmiştim. Sahne de kaygılanmayı da bırakmıştım. Rahatlamış, kendi iç varlığımı ve grubu benimsemiştim. Sanırım eski müdürle yapılan o yüzleşme bendeki her kötü hissi ve kaygıyı yok etmiş, sadece sevdiğim şeylere odaklanır olmuştum. "Kaç kere değiştirdin?" Cenk, ekrandaki sözlere bakarken sormuştu. Hızla düşüncelerimden sıyrıldım. "Saymayı bıraktım." Boynumdaki tutulma geçebilecekmiş gibi başımı sağa sola yasladım. "Arda olunca bateri de eşlik ediyor. O zaman sözler bu kadar karışmıyor." Onunla çalışmayı seviyordum. Sözleri yazmak daha kolaylaşıyordu. "Maçı var kızım." dediğinde bileğimdeki saate baktım. Zaman nasıl bu kadar çabuk geçebilirdi ki? "Geç kalacağız." Sahneden atlayıp tableti kucakladığımda gitarını sahne kenarına yaslamak için ayaklandı. "Onun her maçında da varsın. Asla kaçırmıyorsun." Çantamın içine tableti yerleştirirken imalı ses tonunu umursamadım. Birkaç gündür onun imaları beni utandırmıyor veya sinirlendiremiyordu. "Arkadaşımın yanında olacağım." "Diyorsun." Dudaklarında beliren imalı gülüşle başını salladı. "Sen gelecek misin?" Omzumun gerisinden ona bakmaya ara verdim. Sahneden indi ve telefonun ekranına bakarken yanımda durdu. "Tabi ki. Hem Hilal de gelecek. Özledim onu. Çıkışta hep beraber toplanalım." Müzik odasının çıkışına yönelirken iç çektim. Hilal tam dört aydır cezalıydı. Arabayı o şekilde parçalayışı ailesini delirtmiş onun müziğine el koymuşlardı. Çünkü onlara göre prenses kızlarını bu denli delirtenin nedeni, bizdik. Müziğimizdi. Asla stres topuna dönmüş, soru makinesi olmasına neden olan o programlar değilmişçesine suç, müziğe kalmıştı. "Ailesini nasıl ikna etmiş? Biliyor musun?" Dört aylık, yoğun ders programı sonunda Hilal, dün bize özgürlüğünü mesajla duyurmuştu. Bu yüzden okul maçına gelecek olması hepimizi sevindiriyordu. "Bilmiyorum." Basamakları inerek alt kattaki gürültülü salonun tribün kısmından içeri girdik. Maç başlamamıştı. Gürültünün asıl kaynağı gelen heyecanlı misafirlerdi. "Oradalar." Kulağıma bağırdığında suratımı buruşturdum. Peşine takılıp ilk sıradaki Tarık…