|| DS - 11 ||

Bir emoji bırak <3 DUYULMAYAN SÖZLER 11. Bölüm ♫ Herkes bana bakıyordu tüm gün. Bu seferki cidden rezil olmamdan kaynaklı değil. Bir iki kişi geldi. Sahnede harika göründüğümü söylediler. O yeşil tuluma rağmen bana bayılmışlar. Görülmenin farklı bir tadı varmış. Öğrenmiş oldum. Kalbi durmadan hızlı atan Ecem ♫ "Şimdi sen diyorsun ki annen her ne saklıyorsa senin bilmeni istemiyor ama yine de ağlayıp duruyor." Başımı onaylarcasına salladım. Evden çıkmış okula ilerlerken Cenk anlattıklarımı yorumluyordu. Annem kafamı o kadar çok kurcalıyordu ki yarışmayı kazanmış olduğumuzu bile hissedemiyordum. "Yetişkinleri anlamayı bırakınca hayat kalitem arttı." Tarık içtiği çilekli süt paketini çöpe attı. "Sana da tavsiye ederim." "O kadar kolay değil." Homurdanarak çantamın kayışlarını çekiştirdim. Annem benim tek ebeveynimdi. Öylesine bir yetişkinmiş gibi görmezden gelemezdim. "Neyse ya. Daha fazla konuşmayalım." Bakışlarımı kaldırıp okul bahçesine girdim. Bazı öğrenciler bizi gördükçe başlarını çevirmeye başladı. "Herkes bize bakıyor." "Ben varım diyedir." Tarık ceketini düzeltir gibi yaparken aniden gözlerini kocaman açarak bana döndü. "Cuma günü biz yarışmayı kazanmıştık, değil mi?" "Bunu nasıl unutabilirsin?" "Hep kazandığım için kazançlarımın bir çetelesini tutmuyorum, Cenk'in arkadaşı. Hadi görüşürüz." Adımlarını hızlandırırken okul binasına koşuşturdu. "Videomuz internete düşmüş." Sola döndüm. Cenk telefon ekranını bana çevirdi. Tarık'ın çağırışıyla oturduğum yerden kalkan kendimi gördüm. Yeşil tulumum bizimkilerin yeşil kıyafetleriyle uyumlu görünüyor olsa da renk seçimi olarak berbattı. "Niye yeşil giyindik ki?" "Okulun rengi olsun diye Basri hoca söyledi." Ekrana bakıp sırıttı. "Gerçekten çok kötü bir tonda giyinmişiz." Etraftaki bakışların sayısı artıyordu. "Sanırım çoğu bizi duydu." Eleştiren ve yargılayan bakışların aksine çoğu tebrik edercesine bakıyordu. Garip bir şekilde özgüvenim yerine gelmişti. Bizi beğenmişlerdi. "Peki Tarık ve Hilal ne olacak?" Ailelerinden gizledikleri ne varsa hızla yayılacaktı. Muhtemelen şimdi bile duymuş olabilirlerdi. "İki gün hiçbir şey öğrenmediler. Tabi öğrenmemeleri imkânsız. Çember daralıyor. Umalım da öğrendiklerinde ikisi sorun yaşamasın." "Aileleri çok katı değil mi?" Cenk başını onaylamakla yetindi. "Tarık sabahları bu yüzden iki saat erkenden geliyor." Diye mırıldandım. Eve geldiği ilk günden itibaren neredeyse her gün bize gelmeye devam etmişti. Bu bahsettiği baba probleminin, ciddiyetini gösteriyordu. Annem Cenk'e üç gün peş peşe gitsem durmadan konuşmaya başlardı. Cenk, karşımızdaydı ve onu tanıyordu. Tarık'ın ailesi bizi ne kadar tanıyordu? Hatta onun bizde her sabah kahvaltı yaptığını biliyorlar mıydı? Hiç sanmıyordum. Tarık'ın telefonu bir kez olsun çalmamıştı. Hilal dışında onu sabahları arayan olmamıştı. "Sabahları iki saat erken mi?" Cenk duraksadı. Bir iki kez Tarık'la denk gelmiş olsalar da çoğu zaman Tarık, birkaç dakikayla Cenk gelmeden evden çıkıp gitmiş olurdu. "Ben bir şey demedim." Birkaç adım atmışken kolumu tutup önüme geçti. "Ecem, dur bir dakika. Yine sorun mu yaşıyor?" Biliyor muydu? "Daha öncesinde mi yaşandı?" Sesimdeki şaşkınlığa engel olamadım. Tabi ki yaşanmış olmalıydı. Tarık, saklamamı bu yüzden istemişti. "Ben şahit olmadım. Hilal bahsetmişti. Babasıyla sorun yaşadığında eve geç gider ve erken çıkarmış. Bu da haliyle tüm sistemini çökertirmiş. Bir iki kez hastalanmış. Hilal bu yüzden endişeliydi." "Bundan ona bahsettin mi?" "Evet. Hilal'in endişelerinden bahsettim ve sorunu olursa bana gelmesini söyledim." Başımı sağa sola salladım. Tarık ile ilgili bildiğim ve öğrendiğim ilk şey, onun gururlu biri olmasıydı. Sorun olsa bile ona gitmezdi. Gururu buna izin vermezdi. Bu yüzden kimseye haber vermeden sorunuyla yalnız kalmayı tercih etmişti. Ta ki benimle denk gelene kadar. "Onun gururlu olduğunu biliyorsun Cenk." "Gururluysa sana nasıl izin verdi?" Diğerlerinin aksine sorgulamadan onu kabullenmiştim. Sabahları beraber kahvaltı etmek için annemin sofrasını ba…