1.KAYIP LAHİT

1.KAYIP LAHİT ☀︎ Bizi hiç sevmediler, diye düşündü genç kadın. Kavurucu güneş tepelerinde parlarken, Adel’in gözleri taş fırında pişmekte olan kurabiyerle ileride toplanan kalabalık arasında gelip gidiyordu. Yaklaşık altı kişilik bir kadın grubu yere çöken başka bir kadının etrafına toplanmış, onu oturduğu yerden kaldırmaya çalışırken Adel, bu sıcakta kadının neden orada öylece oturmaya devam ettiğini merak ediyordu. Fırının hemen önünde toplanıp, kendi aralarında konuşan kalabalıktan gelen ağlama seslerini duyan Adel, fırından çıkardığı kurabiyelerini alıp hazır bir sepete yerleştirdi ve yavaşça onlara yaklaştı. Kalabalığa ulaştığında sırtı dönük kadının yüzünü görme fırsatı bulduğunda onun Eris olduğunu anladı. İşte şimdi kafasındaki tüm sorular yanıt bulmuştu, haftalar önce kaybolan çocuğu için bu kadar acı çekiyor olmalıydı. Arama ekibi güneş tam tepede olduğunda şehre geri dönerdi, sıcağa ve toza aldırmadan oturmasının sebebi buydu demek ki. Adel her ne kadar artık bu tarz sahneler görmeye alışmış olsa da yine de Eris için üzüldü. O şehirdeki en sevecen insanlardan biriydi, bir kez olsun birine kötü bir söz söylediği görülmemişti ama şimdi acıların en büyüğüyle, çocuğunu kaybetmenin kederiyle mücadele ediyordu. Bir köşeye geçip olan biteni seyretmeye başladığında şehrin giriş kapılarının açılma sesini işitti. Büyük demir kapı ardına kadar açılırken herkesin gözü o yöne döndü ve Eris hızla ayağa kalktı. Adel o an onun gözlerinde bir umut ışığı gördü fakat bu ışık birkaç saniye sonra söndü. Çünkü arama ekibi yalnızdı ve yanlarında hiçbir çocuk görünmüyordu. Ancak kim bilir, belki de ona dair bir iz bulmuşlardır. Arama ekibi yanlarına geldiğinde, herkesin aklında aynı soru vardı ama bunu dillendirme cesaretini bir tek Eris gösterebildi. “Kızımı buldunuz mu?” Arama ekibinin lideri Elron öne çıkıp, “Şehrin her yanına baktık ama ona dair tek bir iz bile bulamadık.” diye yanıt verdiğinde Eris yeniden yere çöktü. Artık umudunu yitirdiği her halinden belliydi; gözleri ağlamaktan kızarmış, hiçbir zaman yüzünden eksik etmediği gülümsemesi artık yok olmuştu. “Fakat merak etme, biz yine sabah erkenden onu aramaya çıkacağız. Belki gözümüzden kaçan başka bir detay vardır, belki de buralarda bir yerde saklanıyordur.” Ancak liderin bu sözleri hiç kimseyi etkilemedi, herkes gerçeğin ne olduğunu biliyordu. Eris buruk bir şekilde gülümsedi. “Gerek yok, hepimiz artık onun geri dönmeyeceğini biliyoruz. Tıpkı diğerlerine olduğu gibi o da kızgın kumların esiri oldu. Artık yapacağımız hiçbir şey onu geri getirmeyecek.” Oturduğu toprağın üstünden kalkıp eteğini silkeledi ve sarsak adımlarla evine doğru yürümeye başladı. “Umudunun kaybetme Eris, her zaman başka bir yol vardır.” Elron arkasından bağırsa da Eris onu görmezden geldi. Adel, olan biteni sessizce köşesinden seyrederken sıkıntılı bir nefes verdi. Bu kaybolan kaçıncı çocuktu bilmiyordu, doğrusu uzun zaman önce saymayı bırakmıştı. Şehirdeki insanların kaybolması veya ölmesi gündelik bir durum olmuştu artık. Neredeyse her ay en az on kişi ya kayboluyor ya da şehir yakınlarında cesedi bulunuyordu. Ölenleri gömüp hayatlarına devam etmek kolay bir şeydi fakat kaybolanların yaşayıp yaşamadığı bile belli değildi. Bu yüzden Adel en çok kaybolan çocukların ailelerine üzülüyordu, hepsinin tek isteği ölü de olsa en azından çocuklarının bedenine ulaşabilmekti. Bir gün kendisinin de kızgın kumlar tarafından yutulup yutulmayacağını düşünmeden edemedi. Gerçi böyle bir durum onu pek de üzmezdi, hayatında yaşamaya değer olarak gördüğü tek şey ilgilendiği bilim ve sanat dallarıydı. Annesiyle babası yıllar önce yapılan bir savaşta hayatını kaybetmişti, kardeşi ise yoktu. Şehirde ise değer verdiği insan sayısı çok azdı. Bu nedenle ölümü pek de kimsenin umurumda olmazdı diye düşünüyordu. Adel’in düşünceleri bu yönde olsa da aslıda halk tarafından fazlasıyla sevilen, saygı duyulan birisiydi. Lider Elron’ın yanına yaklaştığını gördüğünde, düşüncelerini rafa kaldırıp ona döndü. Neredeyse elli yaşında olan Elron,…