7. Bölüm

Merhabaaaa, Hepinizi bölümle baş başa bırakıyorummm ♥️ *** Draegor, kapıdan çıktığında sert bir soluk verdi. Omzunun üstünden kapalı kapıya baktı. Kuyruğu huzursuzca savruluyordu. Az önce kadının beline sarılan kuyruğu! Draegor, onu kolları arasında tutarken ne kadar yumuşak bir derisi olduğunu farketmişti. Fakat kuyruğunu kadının beline sardığında düşündüğünden daha da savunmasız bir bedeni olduğunu anlamıştı. Ayrıca zayıftı! sadece bir kaç lokma yemiş ve doyduğunu söylemişti. Draegor içindeki huzursuzluka kapıdan ayrıldı. Kadının çok iyi korunması ve sağlıklı olması lazımdı. Draegor, Tharen'ini kaybetmeyi ya da ona bir zarar gelmesini göze alamazdı. Tek sıkıntısı kadının çok fazla ses çıkarıyor oluşuydu. Draegor onun gözleri ve yüzündeki ifadeden her şeyi anlıyordu. Merak ve soru doluydu. Draegor, kadının onun yanında rahat olmadığını biliyordu. Gerçi kimse onun yanında rahat olamazdı. Fakat bu kadın da bir şeyler farklıydı. Yanında rahatsız hissediyor olsa da onunla konuşmaya çalışıyordu. Draegor'un ise onunla konuşmak ya da herhangi bir şekilde ilgilenmek gibi bir niyeti yoktu. Bu tarz işleri yanına koyduğu askeri yapacaktı. Draegor gerekli gördüğü şeyleri emredecek, askeri yapacaktı. Kadının da tek bir görevi vardı. Draegor ne zaman isterse o zaman yanında olacak ve göğsündeki boşluğu dolduracaktı. Yine de, sanki bir şeyler ters gibiydi. Draegor neden huzursuz olduğunu anlayamıyordu. Bu kadar basit miydi? İnsanları tanımıyordu. Onlarla ilgilendiği tek konu kalpleri, yaşam özleriydi. Çoğu zaman Draegor'a bu hazır gelirdi. Bedeni, insan kanı ile kirletilmeyecek kadar değerliydi. Şimdi ise bir insanı, kadını yanında tutuyor, hatta ona dokunuyordu. Draegor'un düşünceleri birbirine girmiş, cevap bulamadığı sorularla öfkesi fark etmeden yükselmişti. Bir an geri dönüp kadının kalbini gerçekten sökmek istedi. Bir sorun varsa onu ortadan kaldırmak en pratik çözüm olurdu. Ama Draegor artık bunu yapamayacağını biliyordu ve bu onu daha da öfkelendiriyordu. "Zar'Keth, tören hazırlıkları tamamlandı. Sizi-" Draegor, komutanı Vaedric'e o kadar hızlı döndü ki, Vorthari bir kaç adım geri çekilmek zorunda kaldı. "Bana bir insan bul!" Vaedric, başka bir kelime etmeden görüşme salonuna giden Zar'Keth'in arkasından kafa karışıklığı ile baktı. Kadının kalbini sökmüş ve yeni bir kalp mi istiyordu? Zar'Keth asla insanlarla görüşmezdi. Bu işleri hep o yapardı. Tecrübeli bir komutan olan Vaedric daha fazla sorgulamadı ve tam tersi istikamete doğru ilerledi. Vaedric, gardiyan Vortharilerden birini çağırarak, "Zindandan bir insan getirin." Beş dakika içinde korkudan bembeyaz kesilmiş bir adam görüşme salonuna, demirden tahtında oturan Draegor'un önüne getirilmişti. Adam her iki yanında onu tutan Vorthariler olmasa çoktan dizleri üzerine yığılmıştı. Bedeni histeri krizine girmiş gibi titriyor, çenesi birbirine çarpıyordu. Konuşamayacak kadar dehşete kapılmıştı. Draegor önünde ki adama bariz bir küçümseme ile baktı. Pençelerinin demirden tahtının kenarına vurarak çıkardığı sesler, salondaki sessizliği bozuyordu. Yerinde doğrularak ağır adımlarla adama doğru ilerledi. Tam karşısında durarak tepeden bir bakışla adamın gözlerine baktı. Fakat adam ölüme benzeyen gözlere daha fazla bakamadı. Dudaklarından anlamsız kelimeler dökülmeye başladı. Draegor değil adama dokunmak bakmaya bile tahammülü yoktu. Pençesini kaldırarak adamın göğsüne götürdü. Dış eklemleri ile adamın kalp atışlarını hiseetti ve aynı saniyeler içinde adamın göğsünü parçalayıp geçti. Kanın metalik kokusu havaya dağıldı ve zemin kırmızıya boyandı. Draegor az önce bir katliam yapmamış gibi hızla Vaedric'e ilerledi. "Bana bir kadın bul, hemen!" Vaedric ne olduğunu anlayamıyordu? Zar'Keth ne yapmaya çalışıyordu? Her emri yerine sorgusuz getirirdi. Ama onu komutan yapan asıl şey kritik anlarda Zar'Keth'e müdahale etmesiydi. Tıpkı şu an da olduğu gibi. "Zar'Keth, bir kadın getiremeyiz." Diğer Vorthariler duvar diplerine doğru uzaklaşırken Vaedric, Draegor'un karşısına geçti. "Bul!" Dedi sadece.…