7

"Ve tabi ki Leyla Şekerci!" Gülümsemeye çalışarak elimi kalbime koydum. Bir an cidden korkmuştum. "Şimdi bir de kaptan'ınızı açıklayacağım." Heyecanla kıpırdandım. İnşAllah tanıdığım biri olurdu. "Leyla." "Efendim koç?" "Kaptan sensin." "Kaptan ben miyim?" Şaşırdığım sırada Sera sırtıma atladı. Dengem biraz bozulsada düşmemiştim. Daha doğrusu düşmemiştik. İnanamıyordum, kaptan seçilmiştim. Bu gün cidden hayatımın en güzel günüydü. Koç boğazını temizlediğinde, Sera hızlıca sırtımdan indi. "Evet kaptan! Siz ısının. Bende basketbol takımında olanları açıklayıp geleceğim." "Tamamdır koç." Sanırsam diğer koç bu gün yoktu. Koç Eren'lerin yanına ilerlerken kızlara döndüm. "Çiğdem ısınma hareketlerini yapabilir misin?" Çiğdem beni onayladığında, hep birlikte onun etrafında çember oluşturduk. Hareketleri yaparken bir yandan da gözüm Erkeklerin tarafındaydı. Ne Eren'e bakması canım? Takıma kimlerin seçildiğini merak ediyordum sadece. Tabi efenim. Eren de benim gibi her sene takımda oluyordu. Şu an da olduğu gibi. Kendi ismi okunmuş. Heyecanla arkadaşlarının ismlerinin söylenmesini bekliyordu. Kerem'in ismi okunduğunda Eren sevinçle Kerem'le tokalaşmıştı. Evet numarayı gizlice aldığım kişi oydu. Kerem... Kerem Soykan. Kendisi bizim sınıftaydı. Hatta ve hatta bir arkamda oturmasını geçtim, annemle annesi en yakın arkadaştı. Tamam bizde biraz yakındık. Biraz... Olay tekrar gözümde canlandığında yutkundum. Biraz pişmandım. Tamam baya numarayı ondan aldığım için pişmandım ama ne yapabilirdim ki. Bir anda olmuştu her şey. ✮ Leyla'nın numarayı gizlice aldığı gün... "Biliyorum. Tamam oğlum halledilir o." Karşımda oturan Kerem'i umursamadan kitap okuyordum. O da zaten telefonla konuşuyordu. Ne kadar kitap okumaya çalışsamda bir kulağım ondaydı. Eren'le konuştuğu için merakla dinliyordum onu. "Tamam lan o iş bende." Hangi iş bana da söylersen çok minnettar olurum. Meraktan çatlayacaktım. Kerem telefonu umursamadan koltuğa fırlattı. Ayaklandığında kitabıma odaklanmaya çalıştım. "Geliyorum portakal bekle beni." Ona ters bir bakış atsamda, umursamadan sırıtarak gitmişti. Pislik! Telefonu açık bırakmıştı. Hayır bu düşünce aklımdan çıkmalıydı. Ama Eren'in numarasını alabilirdim. Ofladım bu çok yanlıştı. Hızla ayaklanarak telefonununu aldım. Ekran az kalsın kapanıyordu. Kerem gelmeden numarayı kendime atarak, kendimden sil tuşuna bastım. Yapmıştım. Numarayı almıştım. Peki ne yapacaktım bu numarayı? Ayak sesi duyduğumda, hızla telefonu aldığım yere bırakarak yerime geçtim. Tam kitabı açtığımda Kerem'de içeri girmişti. Kendine portakal suyu almıştı. Gözlerim kitaptayken sesini duydum. "Onu cidden okuyor musun?" Ciddi miydi? "Yok süs diye taşıyorum." Güldü. "Belli, okunmaz çünkü o." "Niyeymiş?" "Çok kalın kızım o. Nasıl okunsun?" "Sayısalcı olduğunu bu kadar belli etme." Sanki ben sayısalcı değilmişim gibi... "Tamam demedik kitabına bir şey." Portakal suyunu bitirip masaya bıraktı. Gidiyordu inşallah. "Gidiyorum portakal merak etme. Kalmayacağım burada." "İyi edersin soytarı." Tek kaşı havaya kalktı. Normalde sakin ve sesiz biri olsamda Kerem'le dalaşmak hoşuma gidiyordu. Eğleniyorduk. "Bir iki hafta sonra parti vereceğim,beklerim." "Bakarız." Gülümsedi. Cidden olmayan abim gibiydi. Eğilip başımdan öptü. "Dikkat et kendine. Bir sorun olursa da söyle bana." 'Tamam' dercesine salladım başımı. Ve işte bir de bu halleri vardı. Ne kadar umursamaz takılsada onunda bir kalbi vardı. Küçük bir kalpti ama içine neler sığıyordu. Beni beş yıl önce ölen kardeşinin yerine koyuyordu. Defne... Onun bu hatta ki en sevdiğiydi. Ne kadar uğraşsada onunla, canını bile vericeği kardeşi. Defne'in kalbinde doğduğundan beri küçük bir delik vardı. Ve asla ama asla çözüm bulunamamıştı. Tam da bir gün her şeyin yoluna gireceğini. Defne'in bir ameliyatla kurtarılacağını öğrenmiştik. Ama ne yazık ki Defne o ameliyattan sağ salim çıkamamıştı. O gün Kerem'in doğum günüydü. Kerem'in en mutlu gününü, en kötü günü olmuştu. O günden sonra da bir daha doğum gününü kutlatmamış, kutlamamıştı.