6

Bir insan basketbol oynarken bile nasıl bu kadar havalı ve yakışıklı olabilirdi? "Kime diyorum Leyla?!" Sera'nın sesiyle gözlerimi Eren'den çektim. Ona böyle dalmamalıydım. Çok belli ediyordum. "Kızardın mı sen?" Bu ne biçim kuzendi ya! "Ne kızarması ya,allık o!" Tek kaşını kaldırarak bana bakmaya başladı. "Ne zamandan beri merdivenlerden inerken alık sürebiliyorsun?" "Sera Çetin. Benle uğraşmayı kesmezsen hiç hoş şeyler olmayacak!" Üzülmüşçesine dudağını büzdü. Neyse ki koç yardımıma yetişmişti. İki beden hocamız vardı. Biri erkeklerin yani basketbol takımının koçu diğeri ise kızların yani voleybol takımının koçuydu. Ben nedense her zaman bizim hocamızı daha çok seviyordum. Çünkü hem bizimle iyi anlaşıyordu hemde diğer koçun aksine güler yüzlüydü. Eren'e acıyordum. O nemrut hocayla başı fena dertteydi. "Evet kızlar geçen gün yaptığımız voleybol takım seçmelerine katılıp, kazananları sayıyorum." "Çiğdem Alkan! Derin Su! Sera Çetin!" Durdu. Bir dakika ya! Ben? "Ve bu kadar." Ne? Sera'yla göz göze geldiğimizde dona kalmıştım. Her sene olduğum takımda neden yoktum? Koçla göz göze geldiğimizde gülmeye başladı. Ne yani şaka mıydı? "Koç ya!" Sesim biraz fazla çıkmış olmalı ki erkekler bile bize dönmüştü. Onların hocası daha gelmemişti. Utanarak koça bakmaya başladım. "Ve tabi ki Leyla Şekerci!"