YEDİNCİ BÖLÜM

Sonunda heyecanlı bölümlere geldik artıkk 🥳 Haftada iki bölüm mü atsam diye düşünüyorum ama okur musunuz emin değilim, şimdilik haftada bir olarak kalsın :) İyi okumalar 📖 Güliz'in Ağzından Pencereyi sertçe kapatıp perdeyi hızla çektim. Ellerimi belime koyup salonun içinde birkaç defa volta attım sinirle, Erdem nasıl yapardı böyle bir şeyi? Yanındaki kız kardeşinden de mi utanmamıştı hiç? Akranı biri gelse, kız kardeşini istese evlendirecek miydi yani? En iyi ihtimalle iyice bir küfredip evden kovardı. Midesi nasıl kaldırıyordu bunu? Belki de çabuk hüküm veriyordum, belki reddetmeye gelmişti. İnsan reddedeceği kişiye görücü gider miydi? Yok, basbaya kızı görmeye gelmişti işte. Gencecik kızı, okuma hayalleri olan körpecik bir kızı... İnanamıyordum gördüklerime. Mutfağa gittim koşar adım, annem bulaşık yıkıyordu. "Gel kızım şu yıkadığım bulaşıkları kurula," dedi benim hırsla mutfağa girişimi fark etmeden. "Anne Erdem bunu nasıl yapar ya? Hakikaten de kız görmeye gelmişler, yanındaki kız kardeşinden de mi utanmıyor hiç?" dedim az önceki düşüncemi sesli bir şekilde yineleyerek. Annem şaşkınlıkla "Aa," dedi. "Kızı görmeye mı gelmişler?" "Gelmişler tabii ya! Bir de coşacağımı bildiği için 'Misafirliğe geldik' diyor. Pazar günü, bu saatte, insan maaile niye gelir adam akıllı görüşmediği mahallelisinin evine?" dedim ellerimi belime koyarak. Sessizlik oldu, annem cevap vermedi. Çekmeceden bir havlu alıp annemin yıkadığı bulaşıkları kurulamaya başladım söylenmeye devam ederken. "Ben de diyorum ki 'Erdem akıllı adam yapmaz öyle şey.' Meğer o da sığ görüşlü, geri kafalının tekiymiş! İşte insan Almanya'ya da gitse, en iyi okullarda da okusa huyundan vazgeçemiyor!" Annem elindeki porselen tabağı bana uzattı. "Aman canım bize ne, alan memnun veren memnun işte. Münevver neyse Kevser de onun laciverdi." "Alanı vereni boşver, varan memnun mu acaba? Anne ben o kızı okutsunlar diye ne kadar uğraştım ne kadar dil döktüm bir bilsen! Babası 'Kız kısmına yapılan yatırım ölü yatırımdır,' demiş kıza, inat etti okutmadı kızı şerefsiz." "Allah'ın cezası herif. Belki evlendikten sonra okur, ailesinden kaçmaya çalışıyordur. Erdem de izin verir zaten." "Evlendikten sonra okul mu okunur anne? Sorumluluk sahibi olduktan sonra, kucağına çocuk aldıktan sonra insan okumaya vakit ayırabilir mi? Öyle bir şey dediyse de boşuna ümit vermiştir kıza." "Aman kızım sen niye dert ediniyorsun ki? Boşver, ben de isterim kız okusun meslek sahibi olsun ama olmayınca da olmuyor. Hem Erdem iyi de çocuk, ben Erdem'i ne zamandan beri tanırım. Kızın elini sıcak sudan soğuk suya sokmaz, hem durumu da iyi. Kız zaten çalışmak bile istemez, rahat rahat yaşar gider." "Anne öyle olmuyor işte, yarın bir gün araları bozulur da boşanırlarsa kız o yobaz babasının evine mi dönecek? Hele bir de çocuğu olsa, onu çocuğuyla kabul edecek adam mı arasın karnını doyurmak için? Kadınlar ne kadar iyi erkeklerle evlenirlerse evlensinler ekonomik özgürlüklerini kazanmak zorundalar. Hem insan illa para kazanmak için meslek edinmez, kızın bir alanda ilgisi ve yeteneği var sonuçta." Annem kıkırdadı benim bu çıkışıma. "Sana kalırsa bütün kadınlar çalışıp kendi parasını kendi kazansın." "Kazansın tabii ya! Evlilik bir iş anlaşması değil ki, sırf maddiyattan dolayı mağdur oluyor kadınlar. Hem sadece boşanma da değil, Allah korusun yarın bir gün Erdem'e bir şey olsa ne olacak? Bütün bunları da geçtim, Erdem'le o kızın arasında 7 yaş var. Erdem yaşayacağı her şeyi yaşamış, kız ise daha hayatının baharında." "Kız abartma sen de sanki Erdem 40 yaşında, genç çocuk o da." "Anne arada 7 yaş var, az mı?" Babam bizim bu Erdem muhabbetimizi duyunca odadan çıktı, pijamalarını giymiş, uykulu gözlerle muhabbete dahil oldu. "Hayırdır, Erdem evleniyor muymuş?" "Ne evlenmesi baba, sen de ne meraklıymışsın Erdem'i evermeye!" dedim elimdeki tabağı kurularken. "Evlenmiyor, görücü gelmiş o kadar." "Kime gelmiş, geçen dediğiniz kıza mı?" "Evet, 19 yaşında olan kıza," dedim bastıra bastıra. "E gelsin canım, kursun yuvasını ne…