BEŞİNCİ BÖLÜM • SÖZ

Oylayıp yorumlarsanız sevinirim şimdiden teşekkürler iyi okumalarr <3 Karakolun koridoru sarı, kasvetli bir ışıkla aydınlanıyordu; daha doğrusu aydınlanmıyordu, göz ağrıtan loş bir ışık vardı içeride. Radyodan cızırtılı ve kısık bir sesle haber bülteni sesi geliyor, daktilo tıkırtıları koridorda yankılanıyordu. Tam o sırada koridorun sonundan bir gürültü koptu, mahalleden tanıdığım Münevver Hanım fırtına gibi içeri daldı. Erdem'i aradı gözleri hızla, o sormadan söyledim: "İçeride, ifade veriyor." Bakışları saniyeler içinde bankta oturan beni buldu, o anki bakışını asla unutmayacaktım. Hak veriyordum ona, kimse el bebek gül bebek yetiştirip, okutup adam ettiği oğlunu böyle saçma bir mesele yüzünden karakolda ifade verirken görmek istemezdi. Belli ki ona anlattıkları hikâye gerçekten çok uzaktı, kendi içinde beni düşman bellemişti, anne refleksiyle oğlunu değil beni suçlamıştı. Hışımla üzerime yürüdü. Yüzündeki acı ve telaş, yerini öfkeye bıraktı. "Niye burada oğlum? Dışarıda kız meselesi dediler, n'aptın da karakola düşürdün oğlumu?'' dedi sinirle kolumu yakalayarak. Hemen yanımda oturan annem Münevver Hanım'ın elini kolumdan hızla çekti. "Kendine gel Münevver, ne olduysa birlikte olmuş! Olayın aslını astarını öğrenmeden suçlama Güliz'i," dedi, annem de savunamıyordu beni. Olay insanlar arasında nasıl yayıldıysa, meseleyi olduğundan çok farklı aktarmışlar gibi duruyordu. Annemden duyduğum kadarıyla kız meselesi demişlerdi ve suçlu da ben olmuştum. Hem de öyle bir anlatmışlardı ki kendi annem bile yalanlamamıştı bunu, savunmamıştı beni. Bizim insanımız böyleydi biraz, yargısız infazı severlerdi en az dedikoduyu sevdikleri kadar. Şimdi de tam aradıkları taze kanı bulmuşlardı, genç bir erkek ve genç bir kadın karakolda, üstelik genç adam başka bir adamı öldüresiye dövmüştü. Yasak aşk iddiaları havada uçuşuyordu, babam da bunları duymuş olacak ki beti benzi atmıştı adamın. Daha önce aklına getirmemek için binbir uğraş verdiği düşünceler aklında cirit atıyordu şimdi, kızına ve Erdem'ine yakıştıramadığı her şey dile getirilmişti patavatsızca. Biliyordum ki kalbimi kırmamak için ağzını açmamıştı şimdiye kadar, oysa gerçeği bilse ne bana ne Erdem'e kızamazdı. Babamın karşısına geçip anlatmak, hatta haykırmak istiyordum bütün olan biteni. Elalemin ne dediği umrumda değildi benim, hiçbir zaman olmamıştı ama Erdem tembih etmişti yolda "Eve gidene kadar ailene hiçbir şey söyleme," diye. Babam en çok da ben sessiz kaldım, babama tek kelime etmedim diye suskundu böyle, rengi kireç gibiydi. Mahallelinin dediklerini reddetmek için bile ağzımı açmadığım için korkuyordu, söylemeye çekinecek bir şey yaptığımı sanıyordu. Daha taciz meselesi hiç konuşulmamıştı ve bu mahalledekilerin suyu yeterince bulandırmamış hâliydi, bu meselenin hiç ortaya atılmadığını biliyordum çünkü; ne Kenan yaptığı iğrençliği itiraf edecek kadar cesurdu ne de Erdem böyle bir şeyi ortaya atıp beni mahallenin ağzına düşürecek kadar düşüncesizdi. Erdem'in ifadesi bitmişti. Başında bir polis memuruyla aheste aheste çıktı odadan. Ceketi kolundaydı ve kolundaki sargı iyice kanlanmıştı. Annesini bana bağırıp çağırırken görünce kaşlarını çattı, annesinin yanına yaklaştı. "Anne yürü, eve gidiyoruz," dedi sertçe. Münevver Hanım oğlunun yüzünü avuçları arasına alarak "N'oldu oğlum, niye buradasın?" dedi. Biliyordum, buraya gelene kadar ne duyarsa duysun hiçbirini oğluna yakıştıramamıştı, ona sormuştu doğrusunu öğrenmek için. Gözleri sargısı kanlanmış koluna kaydı, bir çığlık kopardı. "Koluna n'oldu, kim yaptı?" "Anne uzatma, hadi gidelim artık," dedi Erdem, "eve gidince anlatacağım" bile dememişti karşısında telaşla ağzından laf almaya çalışan kadını rahatlatmak için. İsmimin seslenilmesiyle oturduğum banktan kalktım, bacaklarım titriyordu. Tam odaya girecekken, kapının eşiğinde Erdem'le burun buruna geldik. Polis memurunun bir anlık başka bir yere bakmasını fırsat bildi, kolumu hafifçe ama güven verircesine sıktı. Bana doğru eğildi, nefesi kulağıma değiyordu: "Sakın tacizden bahset…