Bölüm 2 : Ceketimdeki Yabancı

Dudakşarımı geri çektiğimde kalbim göğüs kafesimi dövüyordu. Sporcu, sanki üzerine yıldırım düşmüş gibi öylece bakakalmıştı.Gözleri şaşkınlıktan kocaman açılmış, az önce bana buz gibi bakan o adam gitmiş " Az önce ben ne yaşadım " diyen bi çocuk gelmişti. Eren ise karşımızda kıpkırmızı olmuş " P-pera sen ciddi olamazsın"diye kekeledi.Yanındaki kızın kolunu neredeyse koparacak gibi çekiştirip "Gidiyoruz " diye tısladı. Daha fazla küçük düşmeyi kaldıramamış olacak ki, kalabalıkta izibi kaybettirmişti. Onlar gider gitmez derün bir nefes aldım ama ben hala sporcunun kollarındaydım. Elleri hala belimdeydi, göğsü hızla inip kalkıyordu. "Şey.." dedim geri çekilerek "..Gittiler " Sporcu sonunda kendine gelip ellerini belimden çekti. Boğazını temizledi, saçlarını karıştırırken yüzünde tuhaf bir sırıtış belirdi. "Vay be... Antrenman sahasında olduğumuzu sanıyordum ama meşhur bir Hollywood filmine konuk oyuncu oldum galiba." "Saçmalama," dedim, utancımı saklamak için kaşlarımı çatarak. "Sadece sussun istedim. Çok konuşuyordu." "Susturma yöntemin biraz... sertmiş," dedi, gözlerini kısıp beni süzerek. Sonra omuzlarımdaki ceketini işaret etti. "Ceketim de seninle beraber oynamaya karar verdi sanırım. Üzerine çok yakıştı." Ceketin yakalarını daha sıkı tuttum. Hala o odunsu koku burnumun dibindeydi ve dürüst olmak gerekirse, bu ceket beni biraz önce sıyırıp attığım tişörtümden daha güvende hissettiriyordu. "Şu an bunu sana veremem. Altımda sadece bu crop varken hastaneye ya da maça gidemem." "Maça mı?" diye sordu, tek kaşını kaldırarak. "Futbolcu olduğunu söylemiştin." "Evet, ve senin yüzünden maçı kaçırmak üzereyim!" Telefonumu çıkarıp saate baktım. Eyvah! "Gitmem lazım." Sporcu cebinden telefonunu çıkardı ve bana doğru uzattı. "Ceketimi geri istiyorum hemşire. İçindeki astarın fiyatını bilsen, onu rehin almazdın." Gözlerimi devirdim. "Amma kıymetli ceketin varmış! Tamam, numaranı söyle. Yıkatıp temizce geri vereceğim." Numarasını hızlıca rehberime kaydederken ismini sormadım bile. Rehbere direkt "Ceketli Sporcu" diye yazdım. "Ben Alaz," dedi, sanki zihnimi okumuş gibi. "Haber bekliyorum. Ve sakın o ceketi 30 dereceden fazla yıkama, mimari bir facia yaşamak istemeyiz." "Ben de Pera," dedim çantamı yerden alırken. "Görüşürüz mimar bey!" Arkamı dönüp sahaya doğru koşmaya başladığımda, arkamdan güldüğünü duyabiliyordum. O an anladım ki, sadece eski sevgiliden kurtulmamıştım; başıma çok daha büyük, çok daha "uzun boylu" bir bela almıştım Bölüm sonu: Okuduğunuz için çok teşekkürler 🤍 Gelecek bölüm acaba sizi ne bekliyor✨