"KONAK"

Buraların havası serttir. Alışkın olmayanı çarpar. Lakin bilene ise kanat olur kimse tutamaz. -Akşama hiçbir eksik istemiyorum ona göre. -Emredersiniz hanımım. -Anacım, başlamışsın yine erkenden hazırlıklara. Göç ediyoruz herhalde ha. -Alay etme benimle. Oğlum akşama dunurler geliyo her şey eksiksiz olmalı. -Tamam sultanım, karışmıyorum ben kendini fazla yorma. -Yormaz abicim. Hiç yorar mi kendini valide sultan. -Gidin başımdan beni oyalamayin yapacak çok işim var. Sare sende geç kalma işlerini hallet daha çarşıya gideceksin. -Tamam anne ya. İş vermesen olmaz. -Soylenme , soylenme. Ben gidiyorum. Görüşürüz. -Akşama geç kalma oğlum. Misafirlere ayıp olup olmasin. -Tamam Anacım. Geç kalmam,uğurlar ola hayde. Atımı alıp gürültüden kaçtım. Şu kalabalıkta çok yalnızdım. Benim için hazırlık yapılıyordu ama bi benim fikrim yoktu. Atımı kendime kanat yaptım. Rüzgar yüzüme vurdukça düşüncelerimi susturuyordum. Hızlı hızlı giderken birden atim şaha kalktı. Dengemi kaybettim, yere yığıldım. -Ah! Kafam...