"Uyanış "
Yazar: Hatice Yıldız

Her yeni güne bi ışık lazım. Işık olmayı bilmeyen karanlığa mahkumdur. Bende buraların ışığı olacam. Karanlığım olanın dünyasını yıkacam. Söz verdim herkese, abime... -Ula kaptan ne iş edeysun oralarda ? -Balığa çıkacam tekneyi kontrol edeyrum. -Hadi bakayum kolay gelsun rast gele. -Saolasın. Dalgalar zamanla dert ortağım oldu. Herkes bilur benim dalgalarla sevdaluk ettiğimi. Derdi olan alır takasini çıkar balığa. Uçsuz bucaksız görünür insana o yüzden dertsiz hale gelirsin. Görünüşü cezbeder seni en çok dertlilere ışık yakar. -İmdat! yardım edin kimse yok mu? -Ula bu ses nedur? Kayaliklarin ardından geleyi. -Imdatttt! -Geleyrum az sabret da. Takayla kayaliklarin yanındaki yere doğru yol aldım. Genç bir kız kayaliklarin dibinde soğuktan donmuş haldeydi. Beni görünce ayağa kalktı. -Nihayet- -Yetiştim. Dayanamadı daha fazla bayıldi. İndim yanına kızı kucağa aldım lakin solunumu zayıftı. -İyi misin? Yanıt alamayınca kızı sürükleyerek takaya koydum. -Hadi yapma be kızım. Çalış şimdi sırası mı? Takada malzemeler kısıtlı. Sıkıştık kaldık orda. Fazla dayanamaz ölür burda hatta ölürüz. Biraz su verdim kıza ama hala bilinci kapalıydı. Yatırdım kızı dizime küçükken annemin bize söylediği türküyü söyledim. 'denizde kararti var bu gelen kayık midur? ben özledim yarumi, yüreğim yanık midur?' -Baba...