0.6

"Merhaba, Salih abi, Hüseyin Başkomiserim ile görüşecektim de müsait midir?" Salih abi dahil karakoldaki herkes benden bıkmış durumdaydı. Salih abi kısık bir sesle, "Ya kızım yemin ederim Başkomiserimi odasından çıkmadığı zaman seni gördüğüm kadar görmüyorum. Gene ne oldu?" Tatlı bir tebessüm ile gülerek kahkülümü düzelttim. "Dağhan burada değil, değil mi?" Sabır çeken bakışlarla onayladı beni. "Değil, ATM'ye gidecekti ne bileyim gitti mi gitmedi mi?" "Tamam abi sakin ya ne gerginsin ne dedik aaa!" Beni geriyordu bu adamlar. "Müsait mi ben bir bakayım Başkomiserim ," göz devirerek arkasını döndü. Birkaç polis bana baktığında yerimde kımıldandım. Ne bakıyorlardı bu kadar ince ince anlamadım ki? Salih abi geri geldiğinde, "Gel kızım." dedi ve eliyle beni çağırdı. "Sağol abi," diyerek kapıyı tıklattım ardından ses gelince yavaşça korka korka içeri adımladım. Dönen sandalyesinde oturan uzun boylu yaşı gereği beyazlaşmaya durmuş saçları, hafif göbeği, ciddi taviz vermeyen bakışları ve ela gözleri ile bu adam Hüseyin Başkomiserimdi. Gözündeki gözlüğü çıkararak sıkıntıyla baktı yüzüme. "Yine ne oldu Suzan?" İçeri girerek kapıyı kapattım. "Beni üzüyorsun amcacığım." "Suzan,"dedi ve burun kemerini ovalayarak masadaki gözlüğü biraz daha ileriye doğru attı. "Şu karakola gelmediğin gün maytap patlatacağız ekiple, arkandan pasta keseceğiz kızım. Yeğenimsin diye durmadan gelinir mi karakola? Dua et sen geldiğin zaman savcı hanım gelmiyor!" Deri koltuğa oturduğumda masum Suzan'ı ortaya çıkardım dudak bükerek. "Ama amcacığım, savcı hanım dediğin de benim yengem biliyorsun değil mi? İnsan otuz altı senelik karısından korkar mı hiç?" Amcam bana seni gidi seni bakışları attığında tatlı tatlı gülümsedim. "Yengen da bıktı senden, neyse ne oldu yine ne isteyeceksin benden?" "Dağhan'ı nezarethaneye atmanı," dediğim şey de ciddi miyim diye suratıma baktı ama ben oldukça ciddiydim. Buraya amcamın abarttığı gibi durmadan tabiki gelmiyordum en son gelmemin üzerinden beş ay geçmişti ki o da amcamı lafa tutup Dağhan hakkında bir şeyler öğrenmekti amacım. Yengem ve Amcam'ı tanımam bir yana akraba olduğumu kimsenin bilmemesini için uğraşmıştım. Salih abi hariç kimse bilmezdi. Dağhan da bilmiyordu ki zaten buraya zart zurt da uğramazdım. " Kafayı mı yedin Suzan?" Amcamın tepkisi abartı mıydı ne? "Hayır sadece senden ricada bulunuyorum amca yalnızca bir gün tutacaksın." "Kızım," sinirle ofladı. "Çocuk oyuncağı mı bu işler? Bunun savcısı izni bilmem nesi presödürleri var. Bir insanı atmak kolay mı?" "Atmak değilde serbest bırakmak çok kolay amca," Amcam neye vurguladığımı fark ettiğinde sessizleşti. "Yengeme söyleyeceğim amca lütfen senden ilk kez bir ricada bulunuyorum. Dağhan'ı biliyorsun onun düzelmesi için uğraş veriyorum inadını kırmasını istiyorum. İnadından önce ben kafasını kırmadan akıllansın istiyorum. Ona bir söz verdim," boş bakışlar attı amcam son cümleme. "Sen,"dedi kaşları havalandığında. "Bizim Dağhan'a," duraksadı. "söz verdin?" inanmamıştı işte. Ağzına sıçacağım sana göstereceğim dediğimde inanmamıştı. E bende yapacaktım. "Evet," dedim huysuzlanarak. Tamam bu işe yaramamıştı o zaman Suzi moduna girecektim. "Amca," dedim üzgün çıkan sesimle. "Dağhan kalbimi kırdı." Amcamın çatık kaşları daha çok çatıldı. "Ne demek o?" Dudaklarımı ıslatarak mahçup bir yüz ifadesine büründüm. "Biliyorsun bir babam yok babam yerine koyduğum bir sen varsın hayatımda. Bazen kendimi eksik hissediyorum işte," sesim kısıldı. "Dağhan konuyu tabiki herkes gibi bilmiyor ama lafları canımı çok acıtıyor kendimi savunamıyorum." gözümden akan bir damla yaşla olduğum yere iyice büzüldüm. Bende de ne oyunculuk vardı be! Buradan yürü Suz, amcam tam sinirlendi. Biraz da o dağ ayısı mamut'un canı yansın. O kim köpek benim canımı yakacak! " Ne dedi sana o hödük alayım ayağımın altına!" Burnumu çeker gibi olduğumda iyice Küçük Emrah rolüne girmiştim. "Bana dedi ki; beni ağlatacakmış ve bundan zevk alacakmış. Ona seni şikayet ettiğim için de bana hakaret etti mesaj üzerinden amcacı…