0.3

Bölümleri elimden geldiğince buraya fazla fazla atacağım sizden tek istediğim oy ve bolca yorum, teşekkürler!! Akşam saatleriydi. Dağhan'la buluşmak için evden beyaz kabanımı alarak ayrılırken kafamda sadece kötü şeyler vardı. Dağhan...ben geldiğimde bir kaza geçirmiş, bir yangın. Kimine göre dudakları tamamen erimiş iskelet gibiydi, kimine göre çenesinden itibaren boğaz kısmı yanıp erimişti ne olduğunu kimse bilmiyor uydurup duruyorlardı. Dağhan'ın Ali anlattığına göre zaten önceden dudağından başlayarak çene bitimine dek başlayıp bitin uzun bıçak yarası varmış. Dağhan Ferman Kırca. Simsiyah zifir karası saçları, zifir saçlarıma tezat bembeyaz teni, uzun bedeni ve siyah gözleri. Sadece gözlerine resimden bakmak bile beni heyecanlandırırken aylar sonra beni fark etmesiyle iyice heyecan doluyordu kalbim. Suzan. Suzan Kutluay ben, yirmi altı yaşında herkes için imkansız olsa da benim için olmayan bir adama aşık olmuştum. Bilmiyorum belki de hoşlantıydı hissettiğim ama onu biraz bile görebilmek için karakoldan çıkmadığım anlara değecek bir adam olduğunu biliyordum. Ali, abisinden bahsederken mamut huysuz dese de mesleği ve yapısı gereği Dağhan öyle bir adamdı. Ağır abi gibiydi biraz. Omuzlarıma gelen kısa açıkkahve rengi saçlarımı geriye atarak kaşlarımın bir tık üstüne gelen kahküllerimi parmaklarımla düzelttim. Esmer yüzüme hafif bir makyaj yapmış ela rengi gözlerime de çok hafif göz kalemi çekmiştim. Rimelle oldukça iyi bir komboydu ikisi de. Dağhan tahminimce Ali ile aynı boydaydı. Minimum 1.87 olmalıydı. Bense 1.72 İdealdik. Onu her halinde severdim. Bu öylesine aman ya gibi abartı bir cümle değildi. Severdim. Daha önce de böyle bir adamla çıkmıştım tabi sonra beni aldatmıştı. Önemli olan kalpti. Dağhan, öyle bir adamdı ki gözleri çok sert baksa da emindim ki sevdimi tam severdi. Parka doğru girdiğimde soğuk hava tenime çarptı. Kahküllerim birbirlerinden ayrılarak savruldu iki yana. Burada tam parkın ortasında onu bekliyordum. Gelmezdi de biliyordum. Birinin lafıyla hareket etmezdi o. Ama bir umut bekledim. Etrafı izledim kısık gözlerimle. Beni tanımıyordu belki de hiç görmemişti de. Ama onu sevdiğimi biliyordu ve belki de buraya gelecek bana ağzımın payını verip def olup gidecekti. Dağhan adı gibi dağ ayısı mamut bir adamdı. Ama bu bile ona çok yakışıyordu. Ona her şey yakışıyordu. Dağhan... onunla olmak isterdim. Çok isterdim hemde. Ali olmasa bu kadar yol bile kat edemezdim. Onunla olurdum huysuzlukları çeker bir ömür onunla beraber olmaktan mutluluk duyardım ama Dağhan öyle bir adam değildi. O kalıpta değildi. Kadınlarla konuşmayı bırak, tek kelam etmezdi. Hanımefendi demek yerine hanım diyen bir adamdı o. Mamut gibiydi bir kere, kaslı değildi kolları çok büyüktü ama göbeği de vardı. Boyu uzun olduğu için çok havalı duruyordu onda. Gözlerini yakından hiç görememiştim mesela ben, siyah gözlerini merak ediyordum. Onun hakkında her şeyi merak ediyordum. Dağhan Ferman Kırca, nasıl bir adamdı? İçi nasıldı? Ali onun gibi değildi. Kadınlara, kız çocuklarına bile kibar ve saygılı biriydi. Feyza ile benden küçüktü bir kere yirmi dört yaşındaydı. Saçları kıvırcıktı biraz, gözleri koyukahve, teni Dağhan gibi bembeyazdı. Bedeni inceydi ama zayıflıktan değil doğal bir inceliği vardı. Çelimsiz değildi. Parkın sessiz ıssız havasını kafamdan silmek için şarkı mırıldandım kendimce. Üzerimde kaban olmasına rağmen üşüyordum hafiften. Ellerimle kahküllerimi düzeltip etrafıma bakındım. Dağhan gelmeyecekti. Biraz daha bekledim ama ne olur olmaz. Belki gelirdi. Ayakta durmaktan sıkılıp salıncağa oturacaktım ki arkamda bir varlık hissetmemle yüzümü ona dönmem bir oldu. Korkum artsada gelenin Dağhan olduğunu hissetmiştim. Dağhan karşımda duruyordu. Yüzünde yine o taktığı burnundan itibaren boynuna dek kapatan siyah yarım maskesi vardı. Bakışları bu karanlıkta sokağın aydınlattığı lambalar olmasına rağmen zifiri karanlıkta gibi hissettiriyordu. Derin bir nefes alarak yanına doğru adımladım. Sırıtmadan heykel gibi karşımda hareketsizce durup bir…