15.

Dağhan gidecekti. 1 hafta mı, 1 ay mı yoksa 1 yıl mı benimle olmayacaktı? Ne zaman gideceğini bile soramamıştım o an. Beni amcam korusa da hiçbir şeyden haberi olmayan Dağhan'ın yanında daha çok güvende hissediyordum. Ya o gelirse? Ya Dağhan'a bir şey olursa? O zaman ne yapacaktım. Nasıl dik dururdum? Nasıl Suzan olurdum? Olacak kadar güçlü değildim. Onsuz bu kez Suzan olamazdım. Şimdiyse Dağhan ile çatı katında, başım onun göğsünde yaslı halde ikimizde susuyorduk. Kısacık saçlarımı avucuyla severke n gözlerim kapalı göğsünde nefes alıyordum. Göğüs kafesinde nefes alıyordum. Koluyla belimi sardığında tek eli de saçlarımın arasındaydı. "Suzan," Sesi kısık ve temkinli çıkıyordu. Başımı kaldırmadan öylece sessiz bir şekilde yaslandım göğsüne. "Bal bebeğim bak bi bana?" Bal bebeğim de neyin nesiydi? Kafamı bu kez amaçsız kaldırıp bakındım kara gözlerine. "Hı?" Gözlerine yerleşen şefkati hissettim. "Niye konuşmuyorsun bakayım hiç?" Sesi içimi ısıttı. Bir bebekle konuşur gibi sesi huzurlu ve sakin çıkıyordu. " Konuşasım yok ki," diyerek kestirip attım. "Niye yokmuş?" Duraksadı ardından devam etti. "Benim bildiğim Suzan konuşmadan beş dakika duramaz." Dururmuş. Fazlasını bile yaparmış. "Dağhan bende geleyim seninle?" Durmadan aynı şeyleri söylemekten bıkmamıştım. "Olmaz Suzan gideceğim yer senin için tekin bir yer değil." Ama senin için öyle mi? Ağlamaktan kızarık yanağıma çok ufak tüy kadar dudaklarını değdirip bir öpücük kondurduğunda geri çekildi. Dudaklarım büzüldü ona bakarken, "Dağhan nolursun geleyim? İçim hiç rahat değil. Söz seni uğraştırmam sadece seninle aynı yerde olmak istiyorum." Gözleri güler gibi baktı dolu elalarıma. Göğsüne iyice sindiğimde yanaklarım büzüldü baskıyla. "Bal bebeğim," İç çekti. "Baldan daha bal bebeğim ne yapacağız böyle seninle biz? Suzan ben sana karışmıyorum. Yetişkin bir kadınsın ve akıllısın da ama orası tehlike ile dolu ayrıca amcanın izin vereceğini de zannetmiyorum." Benimle Dağhan Ferman Kırca gibi konuşmuyordu. Ya da Mamut gibi. Çok daha kibar ve yumuşak bir sesle konuşuyordu. Acım hissizdi. Acı kaburgalarımın arasında asılı duran ve geçmişimi temizlememe izin vermeyecek kadar da gaddardı. Dağhan acılarıma iyi gelendi. "Ben izin alırım," dedim ama ben bile amcamdan emin değildim, özellikle de bu konu da. Baş parmağı yanağımı bir sağ bir sol şeklinde döngüyle okşuyordu. "O zaman şöyle düşün," dedi ve gözlerime yeniden odaklandı. Dikkatle onu dinledim. "Gideceğim yerde kadınlar, kız çocukları var. Onlara yardım etmek de benim borcum Suzan ve ben borcumu ödemeden gitmem." Yutkunuşum boğazımda ağrı uyandırdı. Suzan senin herkeste borcun var ama kimse geri ödemek için gelmedi. Kimse seni umursamadı. Gözlerimi Dağhan'dan çektim kısa bir an boşluğa düştüm. İnancım vardı. Hep vardı. Allah ile konuşmak iyi geliyordu bana. Beni duyuyor ve cevap veriyordu. Cevabı çok uzun sürse de bana beni hatırladığını hissettiriyordu. "Dağhan," dedim burnumu çekerek. İçimde dolan sevgisine karşılık, "Allah'tan sonra sevdiğim dördüncü kişisin." Bu dediğimi çocuklar derdi belki de ama doğruydu. Amcam, yengem ve annemden sonda Dağhan'dı. Maskesinin ardından gülümsedi ve ben yanlızca kırışan gözlerini görebildim. "Bende." Dağhan'dan bana aşk naraları dökmesini beklemiyordum çünkü bu ona fazlaydı. Şu an yaptığını bile yapacağını ummazken bana sarılması, tenimi hissedip öpücükler kondurması onluk değildi. Dağhan hep tek olandı. "O yüzden geleceğim," dememle ofladı ama daha fazla uzatmadı. Biraz daha sıkı sarıldım bedenine. "Dağhan bana ilk zamanlar dediklerin de ciddi miydin?" Bunu hep merak ediyordum. Burnumun ucunu öpüp ısırır gibi yaptığında yüzüm kırıştı. "Öyle," dedi ciddi bir sesle. "Ciddiydim çünkü kimsenin beni kabul edeceğine inanmadım. Sende yalancısın sandım sandığımla da kaldım." Ve senden soğumam içinde kalbimi kırmaktan çekinmedin. "Canımı sıktın baya ama geçti." Gülümsedi, kısılan gözlerini gördüm. "Bak sen," dedi uzun uzun. "Elime avucuma sığmayan küçücük bir şey şu suratın bir de kıskançlık krizlerine g…