14.

Hayat o kadar boktan bir düzendi ki, mesela kaç çocuk vardı, kaç kadın vardı istemediği halde rahatsız edilen, tacize uğrayan, yakınları tarafından tecavüze uğrayan...Kaç kadındık mesela? Daha ne kadar ayak uyduracaktık bu düzene? Kimse cezasını çekmeyecek sokaklarda sayko gibi dolaşacak mıydı? Peki ya kadın kadının yurdudur sözüne tezat yaşayan kadınlar... herkes temiz değildi. Ne kadın ne erkek içlerinde hep çürükleri vardı. Tıpkı Feyza gibi. Vardı bazen öyle katran kalpli olanlar. İçi paramparça olsa da ses çıkarmayan dilinin ucuna gelenleri haykıramayan kadınlar vardı mesela. Bugün Suzan kurtulsa başka Suzanlara ne olacaktı? Kapım durmadan çalınıp duruluyordu. Dağhan'ı bile isteye gönderdiğimde evde tek kalıp kafamı toplamak adına kaçıncı duşumu aldığımı sayamamıştım. Rahatlamıştım. Su tenime iyi gelmişti. Banyo'da saçlarımı kurulayana dek dış kapım aralıksız çalınıp duruyordu. "Ali sensen yemin ederim kafanı kopartacağım!" Kapıyı sertçe açtığımda karşımda Ali yerine Feyza'yı görmek beklemediğim bir şeydi. Saniyeler sürmedi kapımı suratına kapatacağım an ayağını kapıyı koyarak bana kızarık gözleriyle baktı. "Suzan..."dedi sessiz bir fısıltıyla. Gözlerim alev saçar gibi bakıyordu ona, öyle hissiz bir nefret ile. "Suzan lütfen," Tek kelime etmedim ona bile değmezdi. Kapıyı ayağını sıkıştıracak kadar kapattığımda inledi. Geri çekip bedenini sertçe ittiğimde sendeledi. "Kapımda eşelenmeyi kes." Bakışları çaresiz ve pişmanlık doluydu. "Suzan lütfen dinle beni bi," "Feyza," dedim adını bastırarak. "Polis çağırmadan defol git başka yerde zırla." "Suzan özür dilerim öyle demek istemedim sana. Ben yalan sandım, dinle beni bir kere inanmadım. Bahar yalan söylüyor sandım, ne bileyim o kadar kötü olacağını..." nefesi kesildi. "Suzan kendimden utandım yemin ederim. Affet beni," Bakışlarım değişmedi. Ruhsuz ve soğuk bir yüzle bakıyordum gözlerine bu defa. "Feyza," bıkkın bir nefes verdim. Artık ne olduğu umurumda değildi. "Hiç halim yok ama seni buradan yaka paça atar üstüne rezil ederim. Belki o zaman gerçek Suzan hakkında bu kez doğru bir fikre kapılırsın." Sözlerime kırıldı belki de incindi. "Suzan..." duraksadı ne derse onunla konuşurum diye düşündü. "İstersen say söv bana ama suratıma kapıtıyı kapatıp bir yabancı gibi davranma biz ark-" Kapıyı tamamen açtığımda bir adım öne çıktım. Merdivenlerden aşağı itmemek için direniyordum. "Arkadaş? Bir katilden arkadaş olmaz bunu bilmiyor musun sen? Hangi arkadaş? Biz seninle hiçbir şey değiliz Feyza Aslan," kısa bir an nefeslerim düzensizleştiği için sustum. "Bir katile nasıl güveniyorsun anlamadım, ya seni buradan aşağı itersem ne olacak?" Yüzü beyazladı komikti çünkü hala katil olduğuma inanıyordu. "Korkma yapmam. Şimdi kapımın önünü terk et benim Ali'den başka arkadaşım yok." Yoktu. Gözleri hayalkırıklığı ile doldu. "Suzan rica ediyorum," Sert bir nefes alıp verdiğimde sesimi yükseltmeden oldukça buz gibi bir sesle, "Feyza ricanı siktirtme bana siktir git kapımın önünden!" Ona ağır konuşmamak için yine güzellik yaparken o beni zorluyordu. Kadınların çürüğündendi o da. Utanmalıydı bu dediklerinden. Kapıyı sertçe suratına kapattığımda arkamı dönerek oturma odasına doğru ilerledim. Ali'ye, Feyza'yı kapımın önünden alması için kısa bir mesaj yazığ gönderdiğimde telefonumu avucuma vurdum birkaç kez sinirle düşünürken. Benim gibi kaç kız çocuğu vardı? Kaç kadın? Kaç Suzan? Suzan kimler içindi? Ali mesajımı gördüm bilmiyorum ama kapının ardına yeniden gittiğimde görünürde kimse yoktu. Feyza gitmiş olmalıydı. Defolup gitmesi en iyisiydi. Bir kadın olarak bana bunları diyip yüzüme vurması canımı yakmak yerine katledilen kızlarım, kadınlarım için incinmiştim. Bu bu kadar basit miydi? Bile isteye bıçakladın suçlusun demek kolay mıydı? Bugün izin günümdü ve ben tek izin günümde tamamen eve bağlı kalmayı hedefliyordum yalnızca. Karamsar bir ruha sahip olmak belki de benim lanetimdi. Saatler önce Dağhan'ı çok sevsem de şimdi öyle değil tamamen herkesten soğuk ve uzak bir ruh haline bürünmüştüm. Yaşad…