0.5

Sevgili Okuyucu, Bazen bir mektup, yıllardır taşıdığınız öfkenin altındaki gerçeği gün yüzüne çıkarır. Ve bazen, en büyük kaybınızın yasını tutarken aslında neyi kaybettiğinizi ilk kez anlarsınız. Kamu Spotu: Karların altına yalnızca yollar değil, yıllardır saklanan gerçekler de gömülür. Yorumlarınızı ve oylarınızı eksik etmeyin. Fikirleriniz benim için her zaman çok önemli! Keyifli okumalar diliyorum. İnstagram:watty_dilhun ********************** Sabahın ilk ışıkları karargahın üzerinde dolaşıyordu. Aracımı her zamanki yerine park edip çantamı omzuma taktım. Adımların netti, bugün bambaşka biri olarak içeri giriyordum. Hafta başı her zaman yoğun geçerdi bu yüzden hafta sonu boyunca dinlenmiş, hastalığı atlatmıştım. Yeni bir başlangıca adım atmaya karar vermiştim, bugün o adımları atmakta kararlıydım. Koridorlar her zamanki gibi disiplinliydi. Postal sesleri, emirler, hepsi alıştığım bir düzenin parçasıydı, tıpkı benim gibi. Odamın bulunduğu koridora girdiğimde kapının önündeki masada Leyla'yı gördüm. Bugün erkenciydi. Beni fark ettiğinde dudaklarında naif bir gülümseme belirdi. "Günaydın Mahur Hanım." Sakin ama neşeli bir tınısı vardı. Aynı tınıyla cevap verdim. "Günaydın Leyla." Mesafeli ama sıcak bir yanıttı. Kapıyı açtığımda ajandasını alarak benimle birlikte içeri girdi. Masanın üstüne birkaç dosya bıraktı. İşini ciddiye alarak bir düzen içinde yapıyordu, onunla çalışmayı seviyordum. Masadaki düzeni sağladıktan sonra programı anlatmaya başladı. "Bugün sekiz seansınız bulunuyordu fakat Yekta Bey izinliymiş bu yüzden yedi kişi kaldı. İlk seansınız bir saat sonra başlayacak, seans araları istediğiniz gibi yarım saatlik molalara ayrıldı." Ajandasını dikkatle incelerken her şeyi anlattığına emin olarak bakışlarını bana odakladı. Yeri gelmişken kararımı Leyla'ya da bildirmek istedim. "Üsteğmen Yekta Tunalıkar aktif seans listesinden çıkarılsın, başka bir uzmana sevki yapılacak. Bugün sevk yazısını yazacağım." Aramızda bir anlık sessizlik olduğunda Leyla sorularla dolu bakışlarının aksine yalnızca kafasını sallayarak onayladı. "Peki Mahur Hanım, iyi çalışmalar." Bende ona iyi çalışmalar dileyerek masama yerleşip sevk yazısı için bilgisayarımı açtım. Boş bir sayfa açtığımda imleç ekranda belirip kayboluyordu. Yazacağım her bir kelimeyi iyice düşündüm. Bu sadece bir sevk yazısı değildi, onun karanlığından istifa ettiğimin dilekçesiydi. Parmaklarım klavyenin üzerinde mekanik bir şekilde hareket etmeye başladı. Gerekli kuruma yaptığım girizgah ardından yazıya başladım. Operasyon sonrası psikolojik değerlendirme kapsamında tarafıma sevk edilen Üsteğmen Yekta Tunalıkar ile gerçekleştirilen klinik görüşmeler ve gözlemler neticesinde aşağıdaki hususların bilgilerinize sunulması gerekli görülmüştür. Yapılan görüşmelerde, ilgili personelin travma sonrası psikolojik belirtiler gösterdiği; mevcut klinik süreçte sağlıklı ve sürdürülebilir bir ilerleme kaydedebilmesi için daha kapsamlı ve uzun süreli bir değerlendirme sürecine ihtiyaç duyulduğu kanaatine varılmıştır. Mevcut karargah koşullarında yürütülen seansların, personelin psikolojik iyilik halini desteklemek ve gerekli klinik derinliği sağlamak adına yeterli olmayacağı değerlendirilmiştir. Bu doğrultuda, Üsteğmen Yekta Tunalıkar'ın aktif seans listesinden çıkarılarak, uygun görülecek askeri hastane/uzman psikiyatri birimi bünyesinde tedavi ve değerlendirme sürecine devam etmesinin daha sağlıklı olacağı tarafımca düşünülmektedir. Söz konusu sevk, personelin mesleki yeterliliği veya disiplin durumu ile ilgili olmayıp, tamamen psikolojik iyilik halinin korunması ve uzun vadeli mesleki sürdürülebilirliğin sağlanması amacıyla tarafımdan talep edilmektedir. Gereğini bilgilerinize arz ederim. Saygılarımla, Askeri Psikolog Mahur Denizel Ellerimin hareketi durduğunda yazdıklarımı göz gezdirip "Yazdır" butonuna tıkladım. Hareketlerimde tereddüt yoktu, kararlıydım. Varlığını bir daha bu odada ya da çevremde görmeyecektim. Yazıcı tanıdık, gürültülü bir sesle yazdıklarımı beyaz kağıt üzerine işleye…