1.Bölüm : Çarpışma

“Bir kuşun kanatlarını koparıp onu gökyüzünden koruduğunu söylemek,babamın bana öğrettiği en büyük yalandı.” 25/10/2020 Açelya Bozkurt Bugün yine her zamanki gibi bir korkuyla evden çıktım.Babamın bu karanlık dünyası istemsizce bizede yansıyordu.Düşmanlarından kaynaklı babam ben her dışarı çıktığımda yanıma en az iki koruma gönderiyordu.Bu durumdan oldukça sıkılmıştım.Ben de yaşıtlarım gibi rahatça gezmeyi,eğlenmeyi çok isterdim.Ama bundan daha çok istediğim şey babamın bu karanlıkta zarar görmemesiydi.Babam bu karanlığı bırakmıyordu.Annem Efsun Bozkurt ve ben babamı bu karanlıktan çıkarmak için ne kadar uğraşsakta babam çok inatçı bir adamdı.Mecbur annem ve ben de bu duruma alıştık. Havalar soğumaya başlayınca kışlık giysi almak için AVM’ye geldim.Bu iki koruma yanımdayken çok dikkat çekiyordum ve ben bu durumdan oldukça rahatsızım.Hiçbir zaman yalnız başıma kafa dinleyemedim.Bugün nedense içimden bir risk almak geldi.Biraz yalnız başıma alışveriş yapıp kafa dinlemek istediğim için korumaları atlatıp kendim rahatça alışveriş yapıcaktım.Bu biraz zor olacaktı.Ama denemekten zarar gelmez. Korumaları atlatmak için aklımdan hemen bir plan yaptım.İlk önce onlarla beraber bir mağazaya girdim ve kendime hemen bir başörtüsü ve gözlük aldım.Planımın ilk aşamasını yapmıştım.Asıl plan şimdi başlıyordu.Korumalara tuvalete gitmem gerektiğini söyledim. Ama nafile kapıda nöbet tutmaya başladılar.Bu kadarına gerek var mı?Rahatca tuvalete de mi giremeyeceğiz?Onlar böyle tam tuvaletin kapısında nöbet tutarken kılık değiştirsem bile kaçmak zor olacaktı.En azından biraz olsun uzaklaştırmalıydım. Kaşlarımı hafifçe çatarak onlara bakıp,“Böyle kapıda dikilmeyin.Biraz uzaklaşın.Kadınlar sizi sapık sanacak.”diyerek onları uzaklaştırmayı başardım. Tuvalete girip hemen saçımı başörtüsü ile örtüp,gözlüğü taktım.Aslında böyle daha fazla dikkat çekiyordum.Ama yüzüm çok belli olmadığı için öyle kolay tanımazlardı.Birkaç kadın kapıdan çıkarken onların arasına karışıp tuvaleten çıktım. Başarmıştım,beni fark etmemişlerdi.Sonunda birazda olsa kendim rahatça gezebilecektim.Yinede çok oyalanmamam lazımdı.Bir sorun çıkmasını istemiyordum. AVM’nin en büyük mağzalarından birine girdim.Gerçekten çok güzel kıyafetler vardı.Kıyafetlere bakarken bir adam omzuma sert bir şekilde çarpınca sarsıldım. Birden kaşlarımı çatarak,“Önüne baksana!” diye bağırdım.Belaya bulaşmak istemezken,bela beni bulmuştu. Adam suçlu olmasına rağmen beni suçlamaya başladı.“Yolun ortasında ne işin var?”O benden de sinirli gözüküyordu.Sanki ben ona çarpmıştım.Babam kadar bende inatçı biriydim.Susmaya niyetim yoktu. Sinirli bir ses tonuyla konuştum.“Yolun ortasında felan durduğum yok.Seninle gözlerinde bir sorun var galiba.Burası yolun ortası mı?”Sözlerim onu daha fazla sinirlendirmişti.Kaşlarını daha fazla çattı.Bana doğru bir adım attı ve konuşmaya başladı.“Siz kadınlar hep böylesiniz.Kendiniz haklı çıkmak için herşeyi yaparsınız.”Bu adam gerçekten kendini ne sanıyordu.Söylediği her söz beni daha fazla sinirlendirmeye yetiyordu. “Siz erkeklerinde burnu sürekli havada.Sokaktaki bir köpeğe laf anlatsam senden daha hızlı anlayacağına eminim.” Galiba biraz ağır konuştum.Ama hak etti.Bu sözlerim onu daha fazla sinirlendirmiş olmalı ki öfkeyle“Sana bu cesaret nerden geliyor da,benimle bu şekilde konuşuyorsun? Sen benim kim olduğumu biliyor musun?” diye sordu.Biraz daha konuşsam pimi çekilmiş bir el bombası gibi patlayacaktı.Ama ben tabiiki susmadım. Ses tonumu daha fazla yükselttim.Alta kalmak istemiyordum.“Senin kim olduğun beni zerre ilgilendirmez.Sen kendi konuşma tarzına bak.Hem suçlu hem güçlü.” Bunu beklemiyordum ama dudakları birden yukarıya kıvrıldı.Alaycı bir ses tonuyla konuşmaya başladı.“Öyle mi?O zaman mağazamdan çıkın.” İlk başta benle dalga geçip beni korkutmaya çalıştığını düşündüm.Onu ciddiye almadım.Ben de alaycı bir tonda konuşmaya başladım.“Mağzanız mı?Siz mağzanızda müşterileriniz ile böyle mi konuşuyorsunuz?Çok hoşmuş gerçekten.Çıkmazsam naparsınız” “Seni kapının önüne koydururum…