DERİNLERDE BİR HİS

@nazltdemir kaleminden… Bu kitap, sevginin en çok da sustuğunda büyüdüğünü anlatıyor. Bir hayal kuruldu. İçinde kitaplar vardı… Birlikte izlenecek gün batımları, yarım kalan filmler, aynı sahilde bırakılacak ayak izleri… Ve o hayalin tam ortasında, hep aynı kişi vardı. Ama bazı hayaller iki kişilik değildir. Bir yürek ömrünü adarken, diğeri aynı duygunun eşiğinden bile geçmez. İşte o zaman sevgi, söylenemeyen her cümleyle biraz daha derine gömülür. Derinlerde Bir His, sevilmekten korkan birine hiç gönderilememiş en uzun mektuptur. Yan yana oturulamayan bir bankın… Birlikte izlenemeyen gün batımlarının… Hiç çekilemeyen bir fotoğrafın ve hiç başlayamayan bir hikâyenin sessiz ağıdıdır. Bu, kendi kalbinde bir ömür yaşayan bir sevdanın hikâyesidir. Bir insanın, yalnızca hayallerinde yaşayabildiği bir aşkın… Her şeye rağmen vazgeçemeyen bir yüreğin sessiz çırpınışıdır. Çünkü bazı insanlar kavuşmayı değil, sevmeyi kader edinir. Ve bazı hisler, dile geldiği an eksilir. Bu yüzden susarlar. Ama sustukça da büyürler. Eğer sen de kalbinde kimsenin bilmediği bir “his” taşıyorsan… Belki de bu satırlar, çoktan senin adına yazılmıştır. *** “His; nefes. Hisler; yaşam.” 🀣 Bir odada, kimsenin bilmediği bir köşe vardır. Bazı köşeler yalnızca eşyaları saklar. Bazıları ise bir insanın ömrünü… O köşe; söylenememiş cümlelerin, yarım kalmış hayallerin, saklanmış gülüşlerin ve kimsenin bilmediği hislerin evidir. Duvarlara yaslanan resimler, satır aralarına sıkışmış yazılar, karalanmış çizimler… Hepsi tek bir kalbin sessiz çığlığıdır. Her biri, “Belki bir gün…” diye başlayan umutların, hiçbir zaman tamamlanamayan cümlelerin izini taşır. Ve tam o köşeye bir adım daha yaklaşılacakken… Bir kalp durur. Çünkü bazı kalplere yaklaşmak, yalnızca cesaret değil; kendinden vazgeçmeyi de gerektirir. Buzdan bir adamın kalbine nasıl dokunulurdu? Sıcaklığın bile eritemediği bir sessizliği, hangi sevgi çözebilirdi? Bazen aşk tek bir bakışa sığmaz. Bazen insanın içinde büyüyen duygular, dile geldiği anda anlamını kaybeder. Bu yüzden susar insanlar. Zaman geçer Mevsimler değişir… İnsanlar değişir… Ama söylenmesi gereken bazı cümlelerin vakti hiçbir zaman gelmez. Sayem’in dünyasında ise zaman herkes için aktığı gibi akmaz. Onun dünyasında her resim bir anıyı saklar. Her satır, kaybedilmiş bir hissin mezar taşıdır. Her çizgi, hiç tutulamamış bir elin özlemidir. Ve bütün o resimlerin, bütün o satırların ardında yalnızca tek bir isim vardır. Koray… Buz tutmuş bir kalbin sahibi. Ne sevgiyi reddedecek kadar acımasızdı… Ne de onu kabul edecek kadar cesur. Belki de insan, en çok sevdiği kişiden korkardı. Çünkü bazı insanlar sevilmekten değil, sevdikleri kişiyi incitmekten korkar. Koray her geri çekilişinde, Sayem bir adım daha yaklaşmayı seçti. Çünkü onun için sevmek, vazgeçmek değildi. Ama Koray için her adım, kendi kurduğu duvarları yıkmak demekti. Saye ateşti. Koray ise yıllardır kendi yalnızlığında donmuş bir kış. Ateş buzu eritebilirdi… Fakat eriyen buzun altında ne çıkacağını kimse bilemezdi.Yine de Sayem vazgeçmedi. Çünkü bazı insanlar kavuşmak için değil, sevmek için yaratılmıştır. Ve bazen insan, gerçekleşmeyeceğini bile bile bir hayalin peşinden yürür. Çünkü umut… Gerçeklerden daha inatçıdır. Derinlerde Bir His , söylenemeyen sözlerin, yarım kalan cümlelerin ve yaşanamadan eskimiş hayallerin hikâyesidir. Kalbinde taşıdığı sevgiyi bir ömre sığdırmaya çalışanların… Bir adım daha atarsa her şeyi kaybedeceğini bilenlerin… Sessizliğini, çığlıklarından daha çok duyuranların hikâyesi… Çünkü bazen aşk, kaybolmadan önce insanın içinde derinleşir.Bazen ayrılık, kavuşamamanın değil; en büyük sevmenin adıdır. Ve bazen sevginin bedeli gözyaşı değildir. Bir ömür susmaktır. Bir ömür beklemektir. Bir ömür, aynı ismi kalbinin en sessiz yerinde taşımaktır. Derinlerde Bir His… Kalbinde birini yaşatırken, kendinden yavaş yavaş vazgeçenlerin hikâyesi. Ve belki de…Birbirini en çok seven insanların, birbirine hiç ait olamadığı o acı gerçeğin… En sessiz hâli. 🎞️🕯️ D.B.H Ailesi’ne hoş geld…