Giriş

Merhabalar. Bu gün 27 Ağustos ve bu gün 18 yaşım oluyor. Bunun şerefine bir yıldır düşündüğüm kitabımın giriş bölümünü paylaşmak istedim. Umarım severek okuyup yeni bölümün gelmesini beklersiniz. Fakat büyük ihtimalle bu kitabın ilk ve diger bölümleri 2027'de yazda gelecektir. O zamana kadar umarım okunur ve sevilir. Eğer çoğ kişi bölümlerin gelmesini isterse bi farklılık yapa bilirim. Kelime hataları olursa kusura bakmayın ve lütfen yorumlarda belirtin. Bazen ben farkına varmıyorum. Okuduğunuz tarihi ve saati yazmayı unutmayın İyi okumalar 💞🫶 ☀️🌛 Yağmurun damlaları yeri ıslatıyor, garip bir melodi sesi çıkararak sessiz sokakta yankılanıyordu. Bu sessizliğe şimşek daha fazla tahammül edemeyip çakarken yağmurda bu duruma sevinip daha da bol yağmaya başlamıştı. Bu bomboş, sessiz, dar sokakta birisi ileride gözüken otobüs durağına doğru koşuyordu. Beyaz elbisesi çamura bulanmış, bi kısmı yırtılmış, saçı ıslanmıştı. Dudağının alt sağ kısmı patlamış, oracıkta kurumuştu. Saçıysa sanki birisi onun saçını yokmuş gibi darmadağındı. Beyaz ayakkabısıda giysisi gibi çamur içerisindeydi. Koşarak arka sokaktan çıkıp ana yola, otobüs durağına geldi. Sürekli sağa sola bakıyor, bir insan görmek istiyordu. Yüzünde çaresiz, korku dolu ifade vardı. Birinden kaçıyor gibiydi. Yardım istemek için ara sokaktan ana sokaka çıkmıştı fakat orasıda bomboştu. Tabikide kimse böyle yağmurda dışarıya çıkmazdı. Etraf karanlık olmasına rağmen yanıp sönen lampa otobüs durağını aydınlatıyordu. Çok keçmeden lampa etrafı aydınlatmamak isteğiyle derin uykuya daldı. Yanlız , o karanlık otobüs durağına çaresiz kalan kız sürekli arkasına dönüp bakıyor ardınca tekrar ileri bakıyordu. En sonunda bir karara varıp oradan uzaklaşmaya başladı. Ağzından alıp verdiği hava dışında bir şeyde söylemeye çalışıyordu. " Özür dilerim Zehra. Sen haklı çıktın, seni dinlemeliydim. Özür dilerim." Ağlamaklı çıkan sesinden kısa süre sonra bir bağırtı sesi sokakta yankılandı. Yere düşmüş kalkmaya çalışırken bir gölge onun kalkmasını izn vermiyordu. Yüz ifadesine gelince ise 'seni öldüreceğim' diye bi bakışı vardı. Bir anda gözlerimi açınca tavanla bakışmıştım. Gördüğümün gerçek mi yoksa bir kabus olduğu anlamaya çalıştım. Kaç dakikadır beyaz tavanla bakıştığımın farkında değildim. En sonunda bunun bir kabus olduğunu anladığımda derin bi rahatladım. İçimde garip bir korku yaranmıştı. Bu gördüğüm kabusun gerçek olacağıyla alakadar. Ama en önemlisi, yardım arayan kızın kuzenim Duru olmasıyıdı. Kabusu gördüğüm andan itibaren o kızın Duru olduğunu hiss etmiştim. Ama yüzünü tamamen görememiştim. Etrafta sesler geldiğinde yatağımdan kalkıp oturar vaziyetde durdum. Yan tarafta ayaküste durmuş, bana seslenen küçük kardeşimi gördüm. " Asya kalktınmı sen?" Az önce gördüğüm kabus kardeşimin bana seslenmesiyle anlık olarak unutmuştum. Hemen kardeşimin yanına gidip " hadi gel, mutfaka gidelim. Annem sofrayı hazırlamış, burnuma çok güzel kokular geliyor." Ellerimi yana doğru açır açmaz küçük kardeşim ellerini bana doğru yukarıya kaldırdı. Onu kucağıma alıp odamızdan çıktım. " Yine mi kardeşini kucağına aldın Zehra?" Diye seslenen annemi duyar duymaz hemen Asya'yı yere bıraktım. " Hayır anne" diye yanıtlayım Asya'ya bakıp sus işareti yaptım. Oda karşılığında gülüp alkışlayınca bende hafif tebessüm ettim. Asya'nın elinden tutarak yavaş yavaş mutfaka doğru geldik. Daha yeni yeni gezmeye başlamıştı. Annemde kucağa alışmasın diyene bunu yapmama izn vermiyordu. Fakat Asya akıllı bir kızdı. Tekrar Asya'yı kucağıma alıp stoluna oturtdum. Bende masaya geçtiğimde annem masaya çayları koydu. Minik Asya ayaklarını bebek stoluna doğru hızlı hızlı vurmaya başladı. Annem biberonunu masasına koyur koymaz hemen minik iki eliyle tutup ağızına doğru kaldırıp içmeye başladı. Yemeğe başladıktan bir kaç dakika sonra ailemizin son üyesi babamda gelip masaya oturdu. Hep birlikte kahvaltı yapmaya devam etdik. Annem yemeğini önce bitirib Asya'ya yemeğini vermeye başladı. Kahvaltı hep sessiz geçerdi. Ama bu sefer farklıydı. Bir…