1. Bölüm (Geçmiş)

DENİZ YILDIZI 1. BÖLÜM (GEÇMİŞ) MERHABALAR BEN GÜLNAZ BU BENİM İLK YAZDIĞIM KİTAP VE BİRAZ ACEMİYİM YORUM YAPIP BEĞENİRSENİZ ÇOK MUTLU OLURUM BEĞENİLERİZİ VE TAVSİYELERİNİZİ BEKLERİM İYİ OKUMALAR DİLİYORUM VE SİZİ SEVİYORUM AŞKLARIMMMM . . . CUMA 14.12 Bazı yaralar görünmezdi. İnsanlar, yüzüne baktığında yalnızca gülümsediğini görürdü. Oysa kimse, o gülümsemenin ardında kaç kez parçalandığını bilemezdi. Deniz, geçmişini ardında bıraktığını sanarak büyümüştü. Çocukken yaşadığı o gecenin izlerini kimse görmesin diye susmuş, korkularını kendi içinde saklamıştı. Zaman geçtikçe acının da geçeceğine inanmıştı. Ta ki 1 yıl önce hayatından çıkan Demirhan yeniden karşısına çıkana kadar… Çocukluklarının yarım kalmış hikâyesi, yıllar sonra bambaşka bir şekilde yeniden başlayacaktı. Ama bazı insanlar geçmişten yalnızca özlemle dönmezdi. Bazıları, beraberinde sırlar getirirdi. Bazılarıysa hayatınızı değiştirmek için gelirdi. Deniz’in hayatında artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bazen insan, en karanlık gecesinde bile kendisine yol gösterecek bir yıldız bulurdu. Ve Deniz’in yıldızı, belki de Demirhan’dı. . . . Sabah burnuma gelen kokuyla ayılmıştım annem döktürmüş olmalı yarım kapalı olan gözümü tamamen açıp cama doğru kafamı döndürdüm hava çok güzel diye mırıldandım içerden annemin deniz sesiyle tamamen uyanmıştım "geliyorum" diye seslendim ardında hemen kalkıp üstümü giydim yatağımı falan topladıktan sonra annemin tam yanına gitmek için odanın kapısını açtığım gibi annemin 'Demirhan oğlum nasılsın' dediğini duydum sağlam bir öf çektim "bu adam gene mahalleye gelmişti" diye mırıldandım Demirhan'ın şirketi vardı hukuk bürosu üstüne küçükken kendimize söz vermiştik ama küçükken Demirhan'ın ayrı bir evi vardı ara ara annesine uğramaya mahalleye geliyordu neyse ne diye aklımdan attım eskileri yüzümü yıkayıp mutfağa geçtim hala annem Demirhan'la konuşuyordu konuşmalarının bitmesini beklerken annem "şükür deniz uyandın kızım neyse Demirhan oğlum ben gidim işlerimi halledim" lafına devam edip "bu kolay kolay uyanmıyor bilirsin" bir nefes çektim az daha çıldıracaktım anneme seslenecektim ki Demirhan anneme "bilirim" dedi pardon nerden bilecek dağ ayısı annem mutfağa geçtiği an balkona geçip "pişt" diye seslendim Demirhan'a hemen arkasını dönüp ne oldu dercesine bakış attı bana "bilirim ne demek benle konuşmuyorsan benim hakkımda yorum yapma " dedim "lafın gelişi deniz" diye ekledi sakin bir sesle bense aksine "lafın gelişi falan anlamam deme tamam mı" biraz bağırdığımı anladım kafamı eğdim "tamam deniz tamam" dedi bıkkın bir sesle arkasını dönüp apartmana girdi. sabaha kötü başladım onu görerek bir zamanlar iyi anlaşırdık çok iyi arkadaştık ona ufak ilgim vardı ama bitmişti aslında küçüklükten beri iyi anlaşırdık geçen sene aramızda bir konuşma geçti sahildeydik ikimiz gözlerimin içine bakıp "deniz ben senle daha fazla konuşmak istemiyorum" demişti ama ben ondan hoşlanıyordum ona söyleyememiştim bile çok üzülmüştüm nedenini sormadan kalktım ve "bıraktım onu ve ona olan duygularımı" genelde selamı sabahı kesmezdik şimdiyse yüz yüze gelmemek için yol değiştiriyoruz. kafamda olan biten her şeyi susturdum annemin yanına geçtim masaya çayları koyup kahvaltı yapmaya başladık ardından abim geldi "günaydın" dedi kısık sesle "günaydın" diye yanıtladı annem bense ağzımı açmadım abim diğer abiler gibi değildi kaç kez hapse girip çıktı ne borçları biterdi ne vukuatları yemeğimi bitirip odama geçtim dolabımı açtıktan sonra üstüme bordo bir gömlek ve siyah düz bir etek giymiştim ayakkabı olarak siyah bir çizme giydim üstüme ceket atıp yanlarına gittim "anne ben çıkıyorum şans dile" "kendini sakın üzme tamam mı kızım olursa olur olmazsa olmaz sen hiç üzülme aşkım benim" "annem ya duygulandırma bak makyajım akacak" "kıçını kaşı kız" "anne" "tamam tamam öptüm" dışarı adımı atıp güzelce havayı içime çektim iş görüşmesine gittim avukat olmuştum hayalimdeki gibi ama iş bulmakta zorlanıyordum insanlar tecrübeli insan arıyordu oysa ben yeni üniversiteyi b…