3

Eşyalarımızın geldiğinin haberini alınca Demir Ege’yi babasına emanet etmiş, eve geçmiştim. Gerçi doğru bir karar mıydı, emin değilim. Kursa yazdırmış, birkaç eksik parçayı almaya gitmişlerdi. Bense oradan eve geçmiş; koltukları nereye yerleştirmeleri gerektiğini söylüyordum. Salon bitince yatak odasına geçmiş, orayı da halletmiştik. Çocuk odasını ve mutfağı dün hallettiğimiz için ev neredeyse bitmişti. Birkaç küçük detay dışında başka bir şey kalmamıştı. Bütün camları açıp evin hava almasını sağladıktan sonra mutfağa geçerek makarna pişirmeye başladım. Ege gelirken acıkırdı. Hemen kaynayan suya tuzunu ve makarnayı atıp pişmesini beklemeye koyuldum. Mutfağımız Amerikan mutfak olduğu için yemek masasında oturmuş, televizyona bakabiliyordum. Salonu mavi renge boyatmıştım, hoş bir rengi vardı. Mutfak olduğu gibi kalmış, çocuk odasını sarıya boyatmıştık. Ege sarı rengini çok seviyordu. Saati kontrol edip makarnayı süzdüm. Zil çalınca elimi yıkayarak, Ege olduğunu düşünüp hızlıca kapıyı açtım. Kapı hemen açılmazsa korkup ağlıyordu. " Ooo, gelebildiniz mi beyefe..." Kafamı kaldırıp gelene bakmıştım ki Ege olmadığını, sabah tam düşecekken beni tutan adam olduğunu görmemle cümlem yarım kalmıştı. Kaşlarımı kaldırarak, "Buyurun," dememle adam, "Rahatsız etmedim umarım," diyerek elindeki zarfı uzattı. Ne olduğunu anlamak için elime alıp zarfı inceledim. Arkalı önlü kontrol edip ne olduğunu anlamayınca adama dönüp zarfı işaret ettim: "Ney bu?" "Bilmem" dercesine kafasını sallayınca konuştu: "Aşağıda bir kadın elime tutuşturdu, 24 numaraya verir misin?" dedi. Ben de kabul ettim. "Anladım" dercesine kafamı sallayınca tekrar konuşarak: " Hayırlı olsun bu arada, yeni taşınmışsınız," dedi. Gülümseyerek, "Teşekkür ederiz. Ayrıca bu zarf için de teşekkür ederim, ne olduğunu anlamadım ama..." dedim. Elini ensesine götürerek, "Gitsem iyi olur sanırım, eşiniz evde değil. Onunla bir şeyler konuşmam lazımdı. Eve geldiği zaman geldiğimi söyler misiniz?" dedi. Kocamla konuşmak mı? " O benim kocam değil, ayrıldık biz. Eve gelmez ama geldiğinizi ve konuşmak istediğinizi söylerim. Konu neydi tam olarak?" Eşim olmadığını öğrenince biraz rahatlamış görünüyordu. O kısmı çok takmayıp sorduğum sorunun cevabını merak ediyordum. " Ah, öyle mi... Sabah "Karım," deyince doğal olarak evlisiniz diye düşündüm. Öyleyse sorun değil, ben hallederim." Kafamı sallayıp kapıyı örtmek için gitmesini bekliyordum. Sanırım gidesi yoktu; bana bakmaya devam ediyordu. " Başka?"diye sordum. " Sanırım oğlunuzun ismi Ege’ydi?" Kafamı sallayarak onu onayladım: " Öyle." " Ege, yeğenimle aynı yaşta. Belki arkadaş olmak isterler diye düşünmüştüm. Yeğenim biraz asosyal bir çocuktur, arkadaş bulma konusunda berbadır. Gözlemlediğim kadarıyla da Ege tam tersi bir çocuk. Sizin için de bir sakıncası yoksa oğlunuz yeğenime arkadaş olabilir mi?" Kafamı sallayıp, "Tabii ki. Benim açımdan bir sıkıntı yok. Malum, yeni taşındık, Ege de yalnız. İyi olabilir," dedim. Otuz iki diş sırıtarak, "Süper o zaman, oldu bu iş!" diyerek ilerlemeye başladı. Geri geri giderken, "6. kat, 32 numaradayız biz de. Haberleşiriz o zaman," diyerek önüne döndü ve merdivenlerden çıkmaya başladı. Garip biriydi... Kapıyı örterek içeri girdim. Elimdeki zarfı rafa koyarak telefonu elime alıp oturdum. Ona yazmalı mıydım? Ya yazdığımda vakit geçirdikleri anı bozarsam? Yazmaktan vazgeçip profil fotoğrafına tıkladım. Hâlâ aynı fotoğraftı. Dört yıl önce ayna karşısında çektiğimiz fotoğrafımızdı... Ege o zamanlar tatlı diliyle konuşup bizi güldürmeyi başarmıştı. Dışarıdan geldiğimiz için elini yıkamaya lavaboya geçmiştik. Burak’ın kucağında kendine aynadan bakıp değişik yüz ifadeleri yaparak bizi güldürüyordu; ben de bu anı ölümsüzleştirmek istemiş, üçümüzün fotoğrafını çekmiştim. Ege ile Burak gülüyordu, ben de telefonla yüzümü gizlemiştim. O gün aklıma gelince kendi kendime gülmeden edememiştim. Güzel günlerdi... Derin bir iç çekişle oturduğum yerden kalkıp televizyonu kapattım. Şöyle bir etrafa bakınca gözüm az önce koyduğum zar…