1

Bu anın bir gün başıma geleceğini biliyordum. İki gündür mağaza mağaza gezip evin eksik parçalarını tamamlamaya çalışıyordum. İlk defa kendi evime çıkmıştım ve bu, düşündüğümden daha zordu. Şimdiden aylığımın yarısını harcamıştım. Evin temizliği, yatak, koltuklar, halı derken yorulmuş; içi boş olan eve geçmiş, öylece etrafa bakıyordum. Ne kadar yorulmuş olsam da hayallerime bir adım daha yaklaştığım aklıma geldikçe bu, tatlı bir yorgunluğa dönüşüyordu. Geçen gün istifa edip daha önce hiç bilmediğim bir şehre gelmiş; "yeni hayat, yeni ben" mottosuyla hayatıma devam ediyordum. Bu evi bulmakta zorlanmamış, hatta ilk evi beğenip tutmuştum. Eşyaları da yavaş yavaş tamamlamaya başlamıştım. Tabii gelmemeleri dışında bir sorun yoktu. Yatağım bugün de gelmezse nerede kalacağımı bilmiyordum. Telefonumu elime alıp birinden mesaj ya da arama var mı diye kontrol ettim. Ani bir gidiş olmuştu, kimseye haber vermemişim. Bu yüzden bana karşı biraz sinirli, biraz da endişelilerdi. Aramaları es geçip mesajlara yanıt vermeye başladım. Bir kişi dışında... Burak... Onunla bir ay önce boşanmıştık. Bir oğlumuz vardı; sanırım ona söylemeden gitmemi beklemiyordu. Kızlara mesaj atıp yeni hat almayı planlıyordum. Dışarıdan oğlumun sesi gelince balkona çıkıp aşağı doğru baktım. Güzel bir sitede, güzel bir yer bulmuştum. Gayet güvenilir, istediğin her yere beş dakika uzaklıkta bir yerdi. Gönül rahatlığıyla Ege'yi tek başına gönderebilirdim. Deniz manzaralı, 3+1 küçük bir dairenin 4. katındaydı burası. Babadan kalma üç dairem olduğu için onlardan gelen kira ile rahatlıkla burayı tutabilmiştim. Aşağıdan oğlumun hevesle bir yeri işaret ettiğini gördüm. Sanırım boya için gelmişlerdi. Hemen sonra site görevlisinden telefon gelince bizim için geldiklerini anlamıştım. Ege onlarla beraber gelip büyük bir heyecanla yanıma koştu. Hemen bana sarılıp: "İlk benim odamı boyayalım, olur mu?" diye bana sırnaşınca eğilip gülümseyerek burnunu sıktım. "Tabii ki olur, hadi abilere odanı göster de oradan başlasınlar." Koşarak, "Abi, ilk bu oda! Gelin!" deyip odaya geçti. Adamlar da gülerek arkasından ilerlediler. Mutfak diğer odalar gibi boş olmadığı için sabah yaptığım kekin soğuyup soğumadığını kontrol ederek çaydanlığa su doldurdum. Adamlar o kadar gelip evi baştan sona boyayacaklardı; biraz ikramlıktan zarar gelmezdi sonuçta. Kot ceketimi alıp içeriye doğru ilerledim. Ege eline fırçalardan birini almış, bir kısmını boyuyordu. Gülümseyerek içeri girdim: "Küçük ustam, iş nasıl gidiyor?" Sesimi duyup bana dönünce, "Bak anne, boyamama izin verdiler!" diyerek zıplamaya başladı. Ustalardan biri, "Evet küçük bey, sonradan evi boyamasın diye şimdilik boyamasına izin verdik. Unutma, söz verdin; duvarları çizmek, boyamak yok," deyip göz kırptı. Ege gülerek, "Ben zaten duvar boyamıyorum ki, annem sonra çok üzülüyor. Üzülmesini istemiyorum," diyerek bana döndü. İstemsizce gözlerim dolunca, anlamasın diye etrafa bakındım. Ona öpücük atıp boya işlemleri yapan adamlara döndüm: "Biz birazdan çıkarız. Siz burası bittikten sonra siyah ile şuradaki odayı boyarsınız, salonunkini de size mesaj olarak atmıştım. O şekil boyarsanız çok iyi olur, olmazsa da direkt dalın artık, sorun değil. Mutfakta da bir şeyler koydum abi, onları da yersiniz, o şekilde çıkarsınız." Abi kafasını sallayıp, "Hallederiz," deyince Ege'ye dönüp elimi uzattım. Boyasına devam edemeyeceği için üzgün bir şekilde elimi tutarak ilerlemeye başladı. "Biraz daha kalamaz mıydık? Daha odamın boyasını bitirmemiştim." Anahtarı alıp kapıyı kapatarak evden çıkınca eğilip bozulmuş bağcığını bağlamaya başladım: "Anneciğim, evimiz boyandığı için şu anda evde olamayız. O kokuyu almadın mı? Ne kadar rahatsız edici." Bağcığını bağlarken saçımla oynayan oğlum, "Ama o adamlar orada kokuyu alıyorlar, onlar da çıksın o zaman," dedi. Yerimden kalkıp elini tutarak, "O onların işi, merak etme. Kokuya maruz kalmamak için bir şeyler kullanıyorlardır. Ayrıca ben çok heyecanlıyım, sen değil misin ya?" dedim. Bana bakıp kafasını salladı: "Ben de çok…