7. Bölüm

Bakışlarım dalgalanan denizdeyken derin bir nefes aldım ve rüzgar yüzünden yüzümü kapatan saçımı kulağımın arkasına sıkıştırdım. "Beni hiç şaşırtmıyorsun." Duyduğum tanıdık sesle bakışlarım hemen yanıma döndü, tebessğm ettim. Barış yanıma oturdu ve bir kahve uzattı, "Nasıl içersin bilemedim." dedi elindeki karton bardağı tereddütle bana uzatırken. "Sütlü mü?" "Sütsüz, şekersiz." "Tam ihtiyacım olan şey." dedim, beni kendime getirecek tek şey acı, sütsüz bir kahveydi. "Burada olacağımı nereden biliyordun?" dedim ve kahveden bir yudum aldım, kahvenin o acı tadı ağzımda dağıldı, kahveyi böyle içmeyi çok seviyordum. "Seni biraz olsun tanıyorsam buradasındır diye düşündüm, babanla konuşacağından bahsetmiştin." dedi sakince bana bakarken. "Konuşmanız pek güzel gitmedi galiba." "Babamla konuşmaya gitmedim." dedim bakışlarım önüme dönerken. "Son anda fikirimi değiştirdim." "Nereye gittin o halde? Seni bu kadar üzen ne?" Derin bir nefes aldım, ona ne diyebilirdim ki? Nasıl açıklayabilirdim? "Ablamı son gördüğüm. yere." dedim sakince. "Oraya gittim" Yutkundum, kahveden bir yudum aldım. "Son gecesinde kollarımda uyumuştu, saçlarını okşamıştım eski günlerdeki gibi sarılıp uyumuştuk. Ona söz vermiştim biliyor musun? Hep sahil kenarında bir kafe açmak isterdi, açalım demiştim, söz vermiştim." Gözümden bir damla yaş aktı. "Ve o, ona verdiğim sözleri gerçekleştiremeden öldü." Bakışlarım Barış'a döndü, sessizce beni dinliyordu. "Hep böyle olur zaten, ben hep sözler veririm ve hiçbirini tutamam." "Belki de tutmana izin vermiyorlardır." dedi sakince. Hayır Barış, söz verdikten sonra verdiğim sözü tutmayı beceremiyorum. Herkes izin verse de, kimse buna engel olmasa da verdiğim sözleri tutmakta en büyük engel kendimim. Tebessüm ettim ve sessizce önüme döndüm, hiçbir cevabımı sesli dile getirmedim. "Belk, de." dedim sadece. "Neden deniz?" Demesiyle ona dönüp anlmayarak ona baktım. "Yani kendini ne zaman kötü hissetsen buraya geliyorsun, dikkatimi çekti." "Bilmiyorum." Dedim ve kahveden bir yudum aldım. "Ne zaman kendimi kötü hissetsem bende kendimi burada buluyorum ve inan bana nedenini bilmiyorum. Seviyorum burayı, bu uçsuz bucaksız denizi ve dalgalarını izlemek hoşuma gidiyor." Nefesimi verdim. "Özel bir sebebi yok, hoşuma gidiyor sadece." "Kimse bilmez mi deniz kenarına kaçtığını?" "Bilmezler." dedim, bunu kimse bilmezdi, neden bilmediklerini ben de bilmiyordum fakat bilmezlerdi, kimseye söylemez ve her daim tek gelirdim. "Aslında küçüklükten gelen bir alışkanlık, lisedeyken okuldan kaçtığımızda sahile gelirdi okulumuza yakındı. Bir tane küçük kafe vardı, .ay içerdik orada ben bazen denize dalıp giderdim o zamandan alışmışım işte." "Yüzmeyi sever misin?" dedi. "Ya da şöyle sorayım, yüzmeyi biliyor musun?" "Tabii ki!" dedim heyecanla, eskiden çok severdim fakat zamanla bu sevgim azalsa da asla tamamen yok olmamıştı. "Küçükken çok severdim tabii büyüdükçe bu sevgim azaldı, biri gidelim demediği sürece de gidip de denize yüzmem." Ona baktım. "Sen biliyor musun? Sorduğuna göre biliyorsun ve seviyorsun." "Evet." dedi. "Yazın bizimkilerle neredeyse her gün denizde oluruz ama genelde akşama doğru gideriz." "Biz küçükken ailecek giderdik hep, babam denize gitmeyi çok severdi." dedim. "Ablamla beraber suyun içine kafamızı sokar nefes tutma yarışı yapardık, ben hep hile yapardım." Güldüm. "Ablam da hep anlardı, kavga ederdik sonra annem gelir başımızda dururdu, hile yapmama izin vermezdi ben de kaybederdim." "Ablanı." dedi. "Özlüyor musun?" "Çok." dedim, bu sefer gözlerim dolmadı ya da ağlamadım, dudaklarımda bir tebessüm yer edindi. "Çok özlüyorum ve bu özlem hiç dinmeyecek." Nefesimi verdim. "Ondan ilk kez ayrı kalmıyorum daha önce senelerce ayrı kalmıştım ama o zaman bu kadar özlememiştim." "Neden?" Ona baktım "Çünkü bir gün gelecekti, biliyordum ama şimdi gelmez, gelemez." dedim, gelemezdi. O zaman elbet bir gün geleceğini biliyor ve her gün belki gelmiştir diye umut ediyordum ama artık gelmezdi, istese de bunu yapamazdı. Zaten elinde olsa o şimdi hi…