5. Bölüm

Sanırım hayatım boyunca birilerinin kaybının acısında boğulacaktım. Aslında artık acısında boğulacağım birisi de kalmamıştı. Annem de yoktu ablam da. Arkadaşlarım vardı sadece ama birkaç gün sonra onlar da olmayacaktı, onların hayatından tamamen çıkacaktım, onlar da benim hayatımdan çıkacaktı ve belki de onların ölüp ölmediğini asla öğrenemeyecektim, belki onları unutacaktım ya da onlar beni unutacaktı. İstemiyordum, onların ölümünün haberini almak, bir acı daha yaşamak istemiyordum ve belki de bundan kaçmak için gitmeyi bu kadar istiyordum. Arkadaşı kaybetmenin acısı ailenden birinin kaybetmesi kadar acı olur muydu? Ailemden kimse kalamıştı ki benim, bir daha bu acıyı yaşamayacaktım ve yaşamakta istemiyordum. Bana bu acıyı yaşatacak kimse kalmamıştı, ailemden babam ve abim vardı sadece ama onların hayatımdaki yeri bana bu acıyı yaşatacak kadar büyük değildi. Abim. Bana o kadar yabancı geliyordu ki bu kelime, o kadar garipti ki… Abi kelimesini sadece mahalledeki komşularımızın büyük oğulları, arkadaşlarımın abileri için kullanmıştım bugüne kadar. Hiçbir zaman abim olmamıştı, böyle bir konu geçmemişti bile. Ve haftalar önce, şans eseri abim olduğunu öğrenmiştim. Belki o gün duymasam hiç bilmeyecektim, belki ablam bana bunu söylemeden ölecekti ve haberim dahi olmayacaktı. Eren hiç gelip söylemeyecekti ve ben, hiçbir zaman onun benim abim olduğunu öğrenemeyecektim. Ama şimdi ne değişmiştim? Bir abi olarak sevmiş miydim onu? Kabullenmiş miydim? Hayır. Sevmemiş, kabullenmemiş ve aramıza bir duvar örmüştüm. Keşke hiç öğrenmeseydim diye geçiriyordum hep. Karşımda duran bu adam, nasıl benim abim oluyordu? “Tek geleceğini sanıyordum.” Dedim Hazal’a bakıp. “Aslında tek gelecektim ama Eren, beni bırakabileceğini söyledi. Hem Mayıs’ı da görmüş olurum dedi, o yüzden geldi ben de hayır demedim.” Dedi bana bakarken, daha çok bu durumdan neden bu kadar rahatsız olduğumu merak edercesine bana bakıyordu. “Bir sorun mu var? Sizin aranız bozuk değil diye biliyorum.” “Bozuk değil zaten.” Dedi Eren benden önce davranarak, bakışlarım ona döndü. “Değil mi Mayıs?” Nefesimi verdim, “Her neyse.” Dedim ve Hazal’a çevirdim bakışlarımı. “Getirdin mi eşyalarımı?” “Evet evet.” Dedi hızla. “Arabada, bir kahve alsana sen de.” “Hayır.” Dedim. “Çok durmayacağım, işlerim var.” Yalan söylüyordum, işim falan yoktu sadece derhal bu rahatsız edici ortamdan kurtulmak istiyordum. “Kim yapmış? Bir şey biliyor musunuz?” Diye sordum merakla onlara bakıp. İkisinin, en çok da Hazal’ın bu konuda bana dürüst olacağına emindim. Hazal en yakın arkadaşımdı, Eren ise her ne kadar ben yeni öğrenmiş olsam da ablamın kardeşiydi ve doğal olarak bu konuda herhangi bir yalan söylemezdi. “Hayır.” Dedi Hazal, ona baktım. “Mirza yok, çok gelmiyor. Odayı da kilitledi, kimse kamera kayıtlarına ulaşamıyor. Kendi bakacakmış, hiçbirimize güvenmiyormuş şuanlık.” “Anladım.” Diye mırıldandım. Bence en doğrusunu yapıyordu, kendisinin bu konuda ne kadar dürüst ve dikkatli olacağından emindim çünkü ablama hâlâ deliler gibi aşıktı. Bunu saklamıyor, inkar etmiyordu. Bunu yapanı bir şekilde ortaya çıkaracağına emindim. Aslında oradaki herkese bu konuda güveniyordum. Ne Eren, ne Hazal, ne de Aras bu konuda yalan söylemezdi. Hazal ve Aras en yakın arkadaşımdı, Eren’i her ne kadar sevmesem ve aramız kötü olsa da bu konuda güveniyordum çünkü dediğim gibi, o da bizim kardeşimizdi, ablamı tanıyordu, ne zaman tanıştıklarının bilmesem de bir süredir birbirlerini tanıyorlardı ve bir süredir de abla kardeş olduklarını biliyorlardı. En azından birbirlerine karşı besledikleri bir kardeşlik duygusu vardı. İnsan kardeşine bunu yapanı saklar mıydı? Katilini korur muydu? Yalan söyler miydi? “Bunu her kim yaptıysa bulacağız ve cezasız kalmayacak merak etme.” Dedi Eren, ona baktım. “Bize güven.” “Güveniyorum.” Dedim bir anda, bunu söylemeyi ben de beklemiyordum, o da bunu beklemiyor olacak ki hiçbir şey demeden sadece suratıma bakıyordu. “Sonuçta sen onun kardeşisin değil mi? Sana güvenmeyeceğim de kime güveneceğim?” H…