2-Avukat

Onca sesin içinde kulağıma gelen tek ses Kahraman'ın "ben yapmadım" diyen sesiydi.Gerçekten o yapmamış mıydı ? kim yapmıştı o zaman ? Kahraman'a güvenmeli miydim ? Aklıma bir sürü soru geliyordu.Ne yapacağımı bilmiyordum. Karaman'dan gözlerimi çekince elleri silahlı polisleri görünce ne yapacağımı bilemedim."Kaldır ellerini polis,sakın kıpırdama."Polislerin sesiyle sonunda Kahraman gözlerini sarışın kadından çekti ama gözleri polise değil bana döndü.Gözlerinde gördügüm duygular ile yerle bir oldum.Gözlerinde acı vardı.Şaşkınlık vardı.Vicdan azabı vardı.Neden vicdan azabı çekiyordu ? Polisler adımlarını tereddütle Kahraman'a doğru atarken Kahraman hala şoktan çıkmış değildi. Polisler eline kelepçeyi takarken o sadece bana bakıyordu.Bende sadece ona bakıyordum.Etrafımızda bağırışlar,siren sesleri vardı ama göz göze gelince hepsi susmuştu sanki.Ama malesef bu bakışma kısa sürdü çünkü polisler elinde kelepçeyle onu merdivenlerden indirmeye başladı. Bir daha bana dönmedi. Nedenini bilmediğim bir şekilde kalbim ağrımaya başladı.Sağ elimi kaldırıp acıyan sol göğsüme,kalbime koydum.Zar zor nefes alıyordum.Neden böyle olmuştu ? Acı o kadar yoğun oldu ki ayakta duramamaya başladım.Tam yere düşecektim ki arkamdan bir el kolumu düşmemem için tuttu.Arkamı döndüğümde gördüğüm tanıdık yüz ile gözlerimi kocaman açtım."Aslı ?" Aslı benim stajerimdi ama bir stajerden fazlasıydı.O benim arkadaşım, sırdaşım, kardeşimdi.Benim zor zamanlarımda yanımda olan çocukluk arkadaşımdı."İnci iyi misin ?" Sesiyle biraz olsun kalbimin ağrısı iyileşmişti."Aslı niye buraya geldin ?" Sorumla boşta duran elini cebine koydu ve cebinden benim bilekliğimi çıkardı."Bilekliğini adliyede unutmuşsun kapıdan geçerken sana verecektim. Burada olan olayları görünce ilk buraya geldim.Seni görünce yanına geleyim dedim.İyi misin kardeşim ?" Bilekliği bile umursamadan dayanamayıp ona sarıldım.Kollarımı boynuna sardığım an o da o da boynuma sardı.Nedenini bilmiyorum ama gerçekten Kahraman'a üzülmüştüm."Teşekkür ederim" "Önemeli değil kapının önünden geçiyordum bir bileklik zat-" "Aslı bileklik için değil.Yine yanım da olduğun için." "Önemli değil her zaman."Onu seviyordum. Kollarımı yavaşça boynundan çektim.O da aynı anda çekti ama elini kolumdan çekmedi. Düşmemden korkuyordu.Ona sevgimi içimden yüzlerce tekrarlarken aklıma gelen ani bir fikirle aşağıya eve koşarak indim ve evime girdim.Aslı ne olduğunu anlamadı ama yine de peşimden geldi.Askıda ki siyah atkıyı ve beyaz paltomu giydikten sonra elime gelen ilk siyah topuklu ayakkabımı giyerek direkt Aslı'yı da kolundan tutarak asansöre bindim. Neden böyle bir şey yapıyordum bilmiyorum ama kararım kesindi.Karakola gidecektim.Düşücelerimden haberi olmayan Aslı'nın "İnci ne oluyor ?"diyen sesi geldi kulağıma. Derin bir nefes alıp verdim."Karakola gidiyoruz."Cümlemle gözleri yuvalarından fırlayacak gibi oldu. "İnci saçmalama neden karakola gidiyoruz ?" Onun sorusuna cevap verirken asansör durmuş biz apartmandan dışarı çıkıyorduk."Kahraman için neden olacak ?" "Daha yeni tanıdığın bir adam için karakola mı gideceksin bu saatte ?" "Evet." "Bak nolur gel eve gidelim ne yapacaksın karakolda." "Olayları çözmek için.Kahraman böyle bir şey yapmaz." "Nereden biliyorsun böyle bir şey yapamayacağını adamı daha 1 aydır tanıyorsun." "Aslı kararım net gideceğim hem Kahraman'da katil tipi yok." "Sen katil tipini nereden biliyorsun ?" "Aslı ben yıllardır ben ne mesleğini yapıyorum.Ben avukat değil miyim ? Ben şu ana kadar bir sürü katil gördüm.Tecrübelerime güveniyorum." "İnci ama-" "Aslı yeter gideceğim dediysem gideceğim hiç bir güç beni durduramaz." "Peki sen nasıl istersen.Ben senin iyiliğini düşünüyorum.Sonra başın belaya girecek."Aslının söyledikleri ile yanına yaklaşıp elini omzuna koydum."Biliyorum benim iyiliğimi düşündüğünü ama ben adaletten sorumluyum.Kahraman yapmadıysa ve suç alırsa adalet olmaz.Benim gidip adaleti sağlamam lazım." Cümlemle kararlı duruşu yer bir oldu ve cebindeki araba anahtarını çıkarıp arabanın kapısını açtı."Tamam…