4.Bölüm

İnsan doğardı,yaşardı ve ölürdü.Ne kadar basit gibi gözükse de doğduğumuz dünya tam bir kumardı.Ve ben kumar oynamasını bilmiyordum.Kaybetmekten korkuyordum.Günün sonunda 'başaramadın' demelerinden korkuyordum.Ama hep çabalamıştım. Üniversite yıllarımda hep bugünün hayaliyle yaşıyordum.Çünkü başaracağıma o kadar emindim ki.Ama şimdi babamdan tek bir olumsuz şey duymak beni kırardı. Bir rica değildi.Mahvubiyet ifadesi de yoktu.Emirdi.Öyle bir surat ifadesiyle söyledi ki kendimi kötü hissetmiştim.Sesinde kesinlik vardı.Emindi kabul edeceğimden. Başımı iki yana salladım başta babam ise devam etti lafına. "Meyra,Ali ile evlenmek zorundasın kızım.Tamam elinden geleni yapıyorsun,varını yoğunu ortaya koyuyorsun ama yetmiyormuş.Hem zamanla birbirinizi seversiniz.Kötü birisi asla değil.Ailesini gördün zaten.Davette,kendi evimizde ağırladık onları.Senin çabanla olabilecek birşey değil ki bu.Bizim şu an her şeye ihtiyacımız var.Şan,şöhret,para kısacası herşeye.İster nankörsün de,ister yetinemiyorsun,açgözlüsün de.Ama ben babamın annemin bana bıraktığı bu emanete gözüm gibi bakmak zorundayım.Hem benden sonra size kalacak.O zaman daha çok işinize yarayacak.Magazinleri gördün mü?Boy boy bizim fotoğraflarımız var.Çünkü bunu beklemiyorlardı.O yüzden de biz daha fazla beklenmedik hamle ile ilerleyeceğiz.Asıl o zaman kıymete bineceğiz.Bu evliliği kabul et kumaş şirketi senin.Ne kadar masraf olursa arkandayım kızım.Yeter ki evlen.Hepimizin ihtiyacı var buna.Sadece düşün sakin kafayla ve yarın akşam bana fikrini bildir" dedi. Birşey diyemedim.Sadece susmuştum onun karşısında.Bana başaramadığımı sakın bir şekilde anlatıyordu.Koridorda kendi odama doğru ruhsuzca adımlarken ne kadar dik durmaya çalışsam da yapamamıştım.Bağırıp çağırmak,evi başına yıkmak isterken benim tek yapabildiğim şey odasından çıkıp kendi odama başım öne eğik bir şekilde girmekti. Düşünmek istemiyordum.Kabul edersem bundan sonra ne olacağını,reddedersem nasıl bir vicdan azabı yaşayacağımı hiç düşünmek istemiyordum.Belki o kabul etmezdi.O kabul etmezse zaten ben kabul etsem bile fark etmezdi ki.Ama o kabul etmeden babam beni karşısına almazdı. Üstümdekileri çıkardıktan sonra banyoya girmem gerekti.Fakat öyle bir hâlim yoktu.Odamın ışığını kapattıktan sonra yavaşça yatağıma geçtim.Tek istediğim şey uyumaktı.Alarm bile kurmak gelmiyordu içimden.Yine de kurmuştum. Telefonumu başucumdaki komodine koyduktan sonra pencere tarafına dönmüş bacaklarıma karnıma hizalarken iki elimi de başımın altına koymuştum.Eve geldiğimde yorgundum ve uykum vardı.Fakat babamın yanından çıktıktan sonra uykum sanki bir anda yok olmuştu.Uyuyamıyordum.Sadece düşündüğüm şey evlilik meselesiydi. Nasıl kabul ederdim?Nasıl mutsuz,sevgisiz,çıkar peşinde olan bir evlilikten medet umabilirdim ki?O da mutlu olmazdı.Çünkü sadece çıkar için karşılıklı yapılan bir anlaşmaydı.Eger kabul edersem düğün gecesi karşıma konulacak evlilik sözleşmesinden korkuyordum.Çünkü herşey sahte olacaktı.Sadece magazin karşısında poz verip,mutlu aile tablosu çizecektik.Fakat gerçek bambaşka olurdu.Hayatım boyunca evlilik düşüncem yoktu.Ama belki bende gerçek bir aşk yaşarım diye umut etmiştim. Ailem yapacağım fedakarlık onları mutlu edip iyi bir şöhret sağlarken belki ben hayatımı mahvedecektim. 🌷 Sabah çalan alarmla kalktım.Gece boyunca tam uyudum derken bir anda irkilip kalkıyordum. Şirkete gitmek için hazırlandıktan sonra bu sefer doğru düzgün kahvaltı yapma kararı almıştım.Aşağı indiğimde herkes sofradayfı.Bende Yusuf'un yanına geçtikten sonra başladım kahvaltıma.Diğer günler gibi halsiz,aç gitmek istemediğim için midemin alabileceği kadarını yiyecektim.Herkes kendi hâlinde kahvaltısını yaparken babamla annemin ara sıra bakışlarını üstümde hissediyordum.Annemin bile haberi vardı.Ama abimin haberi yoktu.Eğer olsaydı engel olurdu.Yusuf zaten genel olarak evdeki kavgaların dışında kalan bir çocuktu. Kahvaltımı edip çıktıktan sonra şirkete geçip dolu dolu çalışıp kafamdaki düşüncelere bir süre ara vermiştim.Bu da bana iyi gelmişti.Oda…