Bölüm 4

4. Bölüm | Toz bezleri ve fazla detay bilgiler Ertesi sabah gözümü açtığımda saat on bire geliyordu ve zihnim dün gecenin karmaşasıyla hâlâ uyuşuktu. Bir yanım Kat’i merak ederken bir yanımda gece yaşananların gerçek olup olmadığını merak ediyordu. Komidinin üzerinde duran telefonumu elime alıp yaşadığım gecenin sanrıdan ibaret olmasını diledim. Fakat Hi Carl uygulaması adeta bana sırıtıyordu. Hemde onlarca bildirimle. İlk bildirim uygulama hakkındaki bazı haberlerdi. İndirilme sayısının beklenenden fazla olduğunun anlatıldığı bir yazıydı. Diğer bildirimler de hemen hemen aynı şekildeydi. Ama benim dikkatimi hiçbiri çekmemişti çünkü T’den de mesaj vardı. Ukala siber zorba, sabah sabah bana ne mesajı atmış olabilirdi? T: Yaşıyor musun L? Sistem kontrolü. Zaten daha başka ne mesajı olabilirdi ki. Anlaşmamızı yapmış, ortak bir karara varmıştık. L: Hayattayım. Doğruldum, derin bir nefes aldım ve etrafıma baktım. İkinci büyük problemim tam karşımda duruyordu: Bu daireyi insani yaşam standartlarına döndürmek. "Temizlik eşittir temiz zihin." diye mırıldandım kendimi motive etmeye çalışarak. Saçlarımı tepemde dağınık bir topuz yapıp, üzerime eski gri eşofmanımı geçirdim. Bugün kendimi bu işe adayacaktım. Yazamadığımı unutup sadece temizliğe odaklanacaktım. Kulaklığımı takıp son ses hareketli bir çalma listesi açtım ve kendimi temizlik malzemelerinin kollarına bıraktım. Salonun ortasındaki boş dondurma kutularını çöpe atmakla başladım. Ardından mutfak ve yatak odası olarak devam edip evdeki tüm çöpleri poşetledim. Bu kadar pis olduğuma inanamıyordum. Evimi devasa bir çöp konteynırı olarak düşünebilirdiniz. Ya da hayır! Onlar bile bir ayrıştırma sistemine sahipti. Benim evimse adeta bir cümbüştü. Mesela geçen ay kaybettiğimi sandığım kulaklığım koltuk minderinin altından çıkmıştı ki lanet olsun yenisini almak için para harcamıştım. Teşekkürler evren! Bana bu acıyı yaşatmak zorundaydın. Çöpleri hallettikten sonra yerleri süpürmeye geçtim. Bu sırada elime geçen tüm kirlileri ise banyoya doğru fırlattım. Salonum açık plan olduğu için mutfak ve oturma odası evde en fazla vakit geçirdiğim mekanlardı. Yazılarımı bazen mutfak masasında bazen de yere oturup, orta sehpamda yazıyordum. Evet, yazarken sırtım deli gibi ağrıyordu! Ama bir çalışma masası almayı denemiştim ve sanırım çalışma masaları benim konforuma pek de uymuyordu. Ben acı çekerek yazmaya programlanmıştım. Sıra yatak odamdaki devasa giysi yığınına geldiğinde önce hepsini dolaba tıkmayı düşünmüştüm. Sığmayı başarsaydılar muhtemelen o şekilde bırakırdım ama asla sığmamıştılar. Benim bu kadar kıyafetim var mıydı gerçekten? Hepsini tek tek temiz-kirli olarak ayırdım. Temizleri katlayıp dolabıma koyarken, kirlileri ise banyodaki diğer bir yığının üstüne attım. İşim bitince onları makineye atarak banyoyu ve odamı süpürdüm. Tam yerleri silmek için kovaya su dolduruyordum ki, yan duvardan yine o tanıdık gümleme sesi geldi. Sanki karşı komşum da bugün kendine bir temizlik ya da düzenleme günü ilan etmişti ama o bunu eşyaları fırlatarak yapıyordu. "Şerefsiz," dedim duvara doğru hırsla bakarak. "Ne kırıyorsun yine içeride? Beton mu döküyorsun evine?" Müziğin sesini biraz daha açıp hırsımı yerleri silmekten çıkardım. Yaklaşık üç saatin sonunda, ev gerçekten de ev gibi kokmaya başlamıştı. Bu kokuyu almayalı kaç ay olmuştu sahi? Koltuğa kendimi bıraktığımda içimde tuhaf bir başarma hissi vardı. Tam o sırada sehpanın üzerindeki telefonum titredi., ekran parladı. T: Yaşıyor musun loony? Sistem kontrolü. Gözlerimi devirdim ama dudaklarımın kenarının hafifçe yukarı kıvrılmasına engel olamadım. Hızla klavyeye dokundum. L: Ölmedim ama yaşıyor da sayılmam. T:Neden? Ne oldu ki? L: Temizlik günü Tüm evi pırıl pırıl oldu. T: Kendinle gurur duyuyorsun. O kadar mı pisti? L: Bu söylediğine karşı gelmeyi çok isterdim ama maalesef haklısın Aylardır berbat haldeydi. T: Gel bir de benim evimi gör. Her yer her yerde (Bu ciddi bir davettir!) L: Hey! Sistem hatası. İkimizde pasaklıyız. (Ayrıca flört yeteneklerin üz…