Nova Luna | Yeni Ay

Dünya’nın uydusu Ay görünmez olup ardından Güneş doğduğunda başladı şenlikler Coelum’un merkezinde. Şafakla beraber uyanan Ophelia öyle heyecanlıydı ki kendisine yardım eden Olya’yı da uyandırıp gecikmeden sokağa daldı. Her şeyi görmek, her yiyeceği tatmak istiyor ve hiçbir şeyi kaçırmamak adına yürüdüğü taş yoldaki her adımına dikkat ederek etrafı izliyordu. “Ophelia!” diye bağırdı Olya, sokakta sevinçle koşturan genç kızın arkasından. “Bekle!” Yavaş adımlarından dolayı geride kalmıştı. Genç kız ise onu dinlemeden adımlarını atıyordu ve gülümsüyordu. Nereye baksa ilginç şeyler görüyordu. İnsanların garip bakışlarına ve fısıldaşmalarına aldırmadan, sağındaki tezgâhtan kırmızı ile pembe arasında kalmış orta büyüklükteki meyveyi -öyle olduğunu düşünmüştü- kaptı ve ağzına götürerek ısırdı. Ağzında çiğnerken öylesine büyük bir zevk ve tat veren meyveydi ki Ophelia kucağı alabildiğince meyveleri doldurdu elbisesinin etekleriyle oluşturduğu sepete. O sırada genç kıza yetişen Olya telaşla baktı kızın eteğindeki meyvelere. “Peri meyvesinin fazlası zararlıdır, bir tane yeterli,” diyerek açıklama yaptı. “Peri meyvesi mi?” Ophelia’nın sorusu havada kalırken Olya meyveleri tezgâha geri koydu ve arkasına döndüğünde genç kızı göremedi. Ophelia yerinde duramayarak kaçmış ve yine sokağın ortasında zıplayarak dolaşıyordu. Olya derin bir iç geçirerek, “Seninle ne yapacağız, yeni kız?” diye mırıldandı. Yavaş yavaş kalabalıklaşmaya başlayan sokakta insanlar, kraliyet bandosu eşliğinde çalan hafif müzikte dans edip eğleniyorlardı. Ophelia ise tezgâhları gezip gördüğü her şeyden birer tane alıyordu. Peri meyvesini bitirdikten sonra nedense kendisini çok enerjik hissetmişti ve hiç koşmadığı kadar hızlı koşup sokağı baştan aşağı fethetmişti. Zamanın geçtiğini anlamamıştı bile genç kız. Olya’nın da yavaş adımlarla kendisini takip edip bekçilik yaptığını fark etmemişti ama insanların kendisine olan bakışlarını fark etmişti. Coelum’a yeni gelen bu neşeli kıza garip bakışlar atıp fısıldaşıyordu Coelum halkı. Bu kız kimdi, nasıl gelmişti ve neden buradaydı; bu sorular herkesin aklında olduğu gibi kralın ve prensin de aklındaydı. Yeni Ay’ın balosu belki de bu soruların çözümleri olabilirdi krala göre. Matias ise kızı görünce ne yapacağını düşünüp duruyordu büyük salondaki hazırlıkları kontrol ederken. Enerjisini yitiren Ophelia yavaşladı ve aniden kolunu tutan birini fark etti. Bakışlarını şenliklerden alarak karanlığa gizlenmiş birini fark etti. Yaşlı bir falcı kadını gören gözleri, kadının ürkünç görüntüsüyle kısıldı ve kolunu geri çekmeye çalıştı. “Gel,” diyerek çekiştirdi kadın. Kırışıklarla dolu yüzündeki benler ve çıbanlar öylesine büyüktü ki korkunç bir cadı görüntüsü oluşturuyordu. “Gel, Ophelia.” Ophelia duraksayarak, “Adımı nereden biliyorsun?” diye sordu titreyen sesiyle. Falcı kadın ısrar ederek, “Gel, kızım,” dediğinde dayanamayıp karanlık çadıra adım attı Ophelia. İlk gördüğü şey, büyük bir masanın ortasında duran parlak bir küreydi. Falcıların ve cadıların klasikleşmiş küresinin yanında duran fal kartları vardı. Üzerlerinde bilmediği simgeler olan kartlardan birine elini attığında kadın gürledi. “Otur!” Ophelia ürkerek oturdu küçük tabureye. Karşısına geçen kadın kartlara elini uzattı ve onları kendine doğru çekerek düzenledi. “Bir kart seç,” dedi genç kıza korkunç bakışını atarak. Ophelia birden üşümeye başlayan elini uzatarak bir kart seçti ve desteden çıkardı. Kartı gören kadının yüzü donmuş gibi aniden transa geçti ve bir şeyler söylemeye başladı. Ophelia’nın anlamlandıramadığı şeyler söyledi. Gözlerini yukarı dikti ve derin bir nefes alarak kendine geldi. “Büyü bozulacak,” diye fısıldadı. “Büyüyle yaratılan dengeyi yine büyü bozacak. O gün yaklaşıyor.” Yine ilginç şeyler söylemeye başlarken Ophelia ayağa kalktı ve çadırdan çıkacağı sırada kadın onun kolunu tutarak korkunç gözlerini kıza dikti. “Harekete geçmen gerek, Supreme Reginae. Büyü dengesini bozarsan kan akacak ve ölümler gerçekleşecek.” Ophelia kolunu kurtararak çadırdan çıktı…