Somnium | Hayal Et

Bazı hayaller vardır, gerçekleşmesi imkânsızdır. Bazıları ise gerçekleşmesi olası veya mümkün hayallerdir. Ancak öyle hayaller vardır ki hayatta olmaz dersiniz. Gerçekleşmesi imkânsız olan bu hayallerin aslında gerçekleşme ihtimali çok az olsa bile vardır ve siz bunu yok sayarsınız. Çünkü bardağın dolu tarafı, size bunu söyler. Öyle hayaller düşünün ki ânında gerçekleşsin. Öyle bir ülke düşünün ki cennet gibi . Öyle bir kişi düşünün ki hayalleri gerçekleşen ve cennet ülkenin kraliçesi olan… Daha bir çocukken bile bir gün bilinmeyen bir ülkenin kraliçesi olma hayalleriyle büyütülen Ophelia, köyün diğer çocuklarından farklıydı. Siyah ipekten olan saçları uzunluğu ve parlaklığıyla köydeki kız çocuklarını kıskandırır, gülümsemesi ile erkek çocuklarını kendine hayran bırakır, ışıldayan mavi gözlerinin ardında gizlenen yeteneği ile diğer ailelerin bundan habersiz boş kuruntularla avunmasına sebep olurdu. Küçük köye yayılan dedikodu gittikçe büyüyor ve tüm çocukların bir şeyleri hayal edip gerçekleşmesini ummalarına yol açıyordu. Öyle bir dedikodu ki aileler ve çocuklar neredeyse birbirleriyle yarışacak duruma gelmişti. “Benim kızım bunu yapabiliyor!” diye keşişlere giden aileler, kızın aslında hiçbir şey yapamamasından dolayı evlerine boş dönüyorlardı. Tüm bunların arasında Ophelia ve ailesi, umutlarını kaybetmiyorlardı. Ophelia gibi tatlı bir kız, neden bu gizemli şeyi başaramasındı ki? Bu yetenek, neden Ophelia gibi zeki bir kıza bahşedilmemiş olsundu? Bu sebeplerden dolayı, keşişlerin ve bilgelerin karşısına çıkma sırası Ophelia ve ailesine gelmişti. Köyün büyük konağının kapısından eli boş dönen ailenin arkasından içeri giren Ophelia'nın annesi, “Durun!” dedi toparlanan keşişlere. “Sırada biz varız.” “Bugünlük bu kadar, madam,” dedi yaşlı bilge yüzünü buruşturarak. “Sıra bitti. İçeri giremezsiniz.” Kapıyı yüzlerine kapatacağı sırada Ophelia’nın babası ciddiyetle boğazını temizledi. “Lütfen izin verin, Sayın Antonio.” Küçük Ophelia’yı ittirerek sakince gülümsedi. “Kızıma güveniyorum.” Bilge Antonio, homurdanarak baktı küçük kıza. Arkasına dönüp şöyle bir göz attıktan sonra iç geçirerek döndü umutla bekleyen aileye. “Pekâlâ. Geç bakalım, küçük kız.” Annesi sevinçle Ophelia'yı iterek içeri sokup girdiğinde adam hiddetle kadını dışarı itti. “Siz dışarıda bekleyeceksiniz,” dedi ve kapıyı sertçe kapattı. Daha sekiz yaşında olan Ophelia, ne yapacağını merak ederek etrafına bakındı. Konağın girişi oldukça büyüktü ve ortada bir masa vardı. Masanın etrafındaki sandalyelerde oturan birkaç bilge ve keşiş, beklentiyle ona bakıyordu. Hiçbir şey olmayacağını bilerek homurdandı Antonio. “Ne bekliyorsun, hadisene.” “Efendim?” diyerek kaşlarını kaldırdı Ophelia. “Ne yapacağım?” Topluluktan bir kahkaha yükselirken Antonio gözlerini devirdi. “Hayal edeceksin, küçük.” Kızın gözlerinin parladığını fark edince sakince devam etti. “Gözlerini kapat ve bir mağara hayal et.” Ophelia yavaşça gözlerini kapadı. Bir topluluğun önünde dikiliyordu ve doğrusunu söylemek gerekirse korkuyordu. Ya bu adamlar ona kötü bir şey yaparsa? Sonuçta gözlerini kapatmıştı, onları göremezdi. Çığlık atarsa dışarıdaki anne ve babası tarafından kurtarılacağını düşündüyse de bu koca konakta ona kim yardım edebilirdi böyle bir durumda? Kaçırılabilirdi bile! Hafif bir baş sallama ile bu kötü düşünceleri uzaklaştırdı. Antonio’nun yumuşayan sesini duyduğunda odaklanmaya çalıştı. Yapabilirdi. Yıllardır bu sözlerle büyümemiş miydi? Küçük kalbinde yeşeren bu umut ve yetenek kıvılcımını göstermenin sırası gelmişti. Kapalı olan gözlerini açmadan bir mağara düşündü. Zihninde orayı canlandırmaya çalıştı. Büyük bir mağara, bir dağın tepesinde… Sadece hayal etti. Birkaç dakika sonra etraftaki sessizlikten sıkılmaya başladı. Bu kadar süre hayal etmesi yetmiyor muydu? Ne yapması gerekiyordu ki başka? Gözlerini açacağı sırada bir soğukluk hissetti. Elbisesinin açıkta bıraktığı kollarını birine doladı. Kendisini hayal kırıklığına uğratacak bakışları görmeye hazırdı. Başarısız olmuştu, ne bekliyo…