Infernum | Cehennem

Hayal edebildiğiniz her şey gerçektir , der Pablo Picasso. Bunu bir sanat eseri için düşünebilirsiniz. Ne hayal ederseniz onu gerçeğe dönüştürebileceğiniz bir sanat eseri, sizin hayalizin gerçeğe dönüşmüş bir yapıtı olacaktır. Peki ya, böyle bir diyar hayal edersek? Çok farklı bir diyar, fantastik bir diyar... Ophelia işte bu sebeple doğmuş bir kızdı. Doğduğunda bile belliydi aslında onu köydeki diğer çocuklardan ayıran yeteneği. Hayal etme yeteneği, küçük kızın aslında başka bir diyara ait olduğunun sadece küçük bir kanıtıydı. Kapattı gözlerini küçük kız. Kendisinden istenildiği üzere hayal etti bir ülkeyi. Buldu kendini orada, ancak tutuldu küçük kalbi birisine. Unuttu görevini, bıraktı kendini genç prense. Prens kral olduğunda yine de vazgeçmedi sevgisinden, ihmal etti görevini. Küçük kızın içindeki ışık büyüsü, dilediği şeyleri yerine getirirken kara büyü ise boş durmadı. Kontrolü eline alacağı sırada gerçek aşkın öpücüğü bozdu tüm planları. Kralın saf âşık kalbi değdi kızın büyülü kalbine, öptü dudakları ve bozuldu büyü. Ne Yüce Kraliçe kaldı, ne de kara büyü... Mutlu olacaklarını sandılar evlenerek. Yanıldılar... ♕ Ophelia'nın Diyarı Yıllar yılı fakirlik içinde yaşayan köy halkının tek umudu, camdan tabut içerisinde bilinçsiz şekilde yatan bedenin sahibi Ophelia idi. Genç kızın gözleri kapalıydı, siyah saçları her zamanki parlaklığındaydı ancak bedeninin içerisindeki ruhu başka bir diyardaydı; yine de solgun görünmüyordu, aksine oldukça iyi korunuyordu ruhsuz bedeni. Ophelia'nın cam tabuta yatıp ruhunu Coelum'a bırakmasının ardından bir ay geçmiş olmasına rağmen ortada hiçbir şey yoktu. Halk iyice ümitsizliğe kapılırken artmıştı dedikodular. Bazılarına göre Ophelia ölmüştü, büyü ise bozulmuştu. Başka birileri diyordu ki Ophelia görevinden vazgeçip orada yaşamaya başlamıştı. En saçma düşünce ise Ophelia'nın görevinin açığa çıkmasından ötürü idam edilmesiydi. Ailesi ise küçük kızlarının başaracağını düşünüyordu. Ophelia böyle yetişmişti, başaracaktı. O, hayallerini gerçekleştirebilen küçük bir kızdı. Cam tabutun ardında adeta bir prenses gibi uykuya dalmış olan genç kızı izliyordu sapkın düşünceli biri. Öyle ki bir gün bilgelerin yaptığı bir toplantıda ortalığı karıştırdı. “O kızı öldürmeliyiz!” Tüm gözler ince yapılı küçük yüzlü adama döndüğünde, adam omuzlarını kaldırıp indirdi. “Hiçbir halt olduğu yok. Bence kız başaramadı. O yüzden onu ortadan kaldırmalıyız.” Bilge Antonio'nun kaşları çatıldı. “Öyle şey olmaz, saçmalamayın efendi!” diyerek kibarca reddetti. Ardından ise tüm bilgeler birbirine girip tartışmaya, bağırmaya başladı. Kimileri o zayıf adamın dediğine katılıyor, kızı öldürmek istiyor; kimileri ise bunu kesinlikle reddedip kızın başaracağına inanıyordu. Dakikalar sonra toplantının yapıldığı odada bıçaklar fırlatılmaya, kibarlığı geçen sözler havada uçuşmaya başlamıştı. İddiayı ortaya atan adam ise çoktan tüymüştü. Gece bastırana kadar planlarını düşünüp Ophelia'nın ailesinin ortadan kaybolmasını bekledi. Kimse yokken, Ay yükseldiğinde gidecekti cam tabutun başına ve planını gerçekleştirip kızın yaşamına bir son verecekti. Böylece köy halkı kurtulacaktı saçma bir büyüden medet ummaktan. Fakirlikten kurtulmanın çok daha iyi yolları vardı. Sürekli çalışmak gibi. Lothair böyle düşünüyordu ama kimse onu onaylamıyordu. O da kendi bildiğini yapacaktı. Köyü kendi yöntemiyle kurtaracaktı. ♕ Coelum Üzerindeki altın işlemelerle kaplı gelinliğin tam oturduğu vücudunu karşısındaki boy aynasında izlerken giyinmesine yardımcı olan kızların kendisini süslemesine izin veren Ophelia aklındaki olumsuz düşünceleri çoktan uzaklaştırmıştı. Küpeleri takıldıktan sonra hazır olduğu söylenildi ve geri çekilen kızlara teşekkür ederek aynada kendine bakmayı sürdürdü. Evleniyordu. Kralla. Kral olacağını bilmeden tanıştığında aşk kırıntılarının içine serpildiğini bilmediği bir prensle... Mutlu muydu? Elbette. Ancak içinden bir ses, bu mutluluğun uzun sürmeyeceğini söylüyor gibiydi. Kara büyünün fısıltısıydı bu, gerçek aşkın öpücüğüyle ort…