Aventure | Aventurin

Büyülü ülke Coelum'un altın sarayında, altından odasında bulunan büyük yatağında uyuyan genç kral Matias Aunious huzurlu bir şekilde uyanmıştı. Mutluydu genç adam; öylesine mutluydu ve âşıktı ki kalbi küçük bir perinin kanat çırpışları gibi hızlı atıyor, hâlâ tanımadığı genç kızı gördüğünde arada bir tekliyor ve atmaya yeniden devam ediyordu. Güneş ışıklarının odasına süzüldüğünü fark ettiğinde gülümsedi, yatağından kalktı ve sabahın enerjisini üzerinde hissederek giyindi. Çoğu zaman acelesi yoksa kimsenin -uşağının veya başka bir hizmetlinin- kendisini giydirmesine izin vermezdi. Kral olabilirdi ancak büyülü Coelum'a şükür ki iki kolu ve iki bacağı vardı, elbette kendisi giyinebilirdi. Ormana gideceği zaman giydiği beyaz gömleği ve siyah pantolonu, Matias'ı sıradan biriymiş gibi gösteriyordu ve genç adam bunu seviyordu. Sıradan biri olmak istiyordu, özellikle de Ophelia'nın yanında. Sarı saçlarını karıştırarak odasından çıktığında kapıdaki muhafızların selamına karşılık verdi. “Günaydın, majesteleri,” diyerek eğilmelerine karşılık, “Günaydın,” dedi geniş gülümsemesiyle. “Leydi Ophelia nerede biliyor musunuz?” Sadece tek bir muhafıza doğru dönük olduğu için üzerine alınan adam, “Mutfakta olmalı, majesteleri,” diyerek cevap verdi. Diğeri ise kıkırdarken Matias ışık saçan gülümsemesiyle ona baktı. “Teşekkürler.” Saray mutfağına doğru ilerleyen kralın ardından iki muhafız da gülmeye başladı. “Kralımız âşık olmuş…” Koridorda yürüyen Matias arkasına dönmeden seslendi, “Sizi duyabiliyorum!” Muhafızlar boğazlarını temizleyerek dikleştiklerinde Matias güldü ve taş merdivenlerden aşağı inmeye başladı. Evet, âşık olmuştu. Tanımadığı bir leydiye âşık olmuştu ve kızın sarayda yaşamaya karar vermesinin ardından havalara uçmuştu. Her sabah mutlulukla uyanıyor ve kızı görmeye gidiyordu. Saray mutfağına yaklaştığında kahkahaları duymaya başlamıştı. Ophelia, mutfakta çalışan kızlarla konuşuyordu. “Yemek yapmaya bayılıyorum!” Ophelia'ya ait ses, kıkırdamaların arasından duyulduğunda Matias kapının yanında duraksayarak görünmemeye çalıştı. “Annemle yemek yapmayı çok severdim. Mutfağın altını üstüne getirsek de gün sonunda çok güzel şeyler katmış olurduk soframıza.” İç geçirerek özlediğini belli ettiğinde hizmetli kızlardan biri elini Ophelia'nın elinin üzerine koydu. “Anneniz gibi olamayız ama yemek yapmanıza yardım edebiliriz.” “Leydim…” Alodia adındaki genç kızın sesini duydu Matias. Bir şey söylemeye çalışıyor gibiydi. “Anneniz babanız burada değilse siz nasıl geldiniz?” “Şey, ben….” Matias duydukları karşısında kaşlarını kaldırıp dikkatle dinleyecekken, Ophelia'nın sesi bir anda kesildi ve Alwilda bir şeyin farkına varmış gibi çığlık attı. “Saat sekiz olmuş! Kralımız uyanmış olmalı!” İki kızın da telaşla ayağa fırlayıp bir şeyler hazırlamaya başladığını duyduğunda yavaşça duvar dibinden sıyrılan Matias kendini gösterdi. “Günaydın kızlar.” Üç genç kız da başlarını kapıya doğru döndürdüklerinde utangaç bir tavırla gülümseyen ve hepsine seslense de doğrudan Ophelia'ya bakan Matias'ı gördüklerinde donup kaldılar. “Günaydın, majesteleri.” Alodia ve Alwilda eteklerini tutup eğilirken Ophelia da eğilmeye çalışmıştı ancak Matias yanına gelip elini tutunca duraksadı, başını hafifçe kaldırdı ve elini tutan kralın öpüşünü hissedince titredi. “Günaydın leydim.” “Gü-günaydın…” diye kekelemeyle karışık mırıldandı Ophelia. Başını hafifçe kaldırdığında gördüğü ışıldayan mavi gözler karşısında bayılacak gibiydi. “…majesteleri.” Alodia telaşla girdi aralarına. “Şey, kahvaltı sofranız henüz hazır değil, efendim. İsterseniz biraz bekleyebilirsiniz bahçede…” “Gerek yok.” Matias gözlerini Ophelia'nın mavilerinden çekmeden cevap verdiğinde kızın elini bırakmıştı. “Ormana gideceğiz, yanımıza atıştırmalık bir şeyler koyabilirsiniz.” Alodia ve Alwilda başlarını sallayıp işlerine geri dönerken Ophelia elini indirip merak ettiği şeyi sordu. “Erkenden ormanda ne yapacağız?” “Biliyorsun leydim,” dedi Matias gülümseyerek. “Orman güneş battığında korkutucu havasına bürünü…