SINIRLAR ÇİZİLİYOR

Çünkü artık biliyordu: Bu an korunmuş bir andı ve belki de öyle kalmalıydı. Arkasını döndü ve odasına yürüdü. Kapıyı kapattığı an hava değişti. Onu bekleyen bir şey vardı. Oda nefes alıyordu sanki. Duvarlar sabit değildi. Görünürde aynıydı ama aralarında ince yarıklar vardı. O yarıkların arasından cinler alemi'nin katmanları sızıyordu. Zamira gözlerini kapatmadı. Artık gerek yoktu. İçindeki o eski titreşimi dinleyerek sadece izin verdi. Eşik açıldı. Patlama olmadı. Işık taşmadı. Gerçeklik yarıkların arasından geri çekildi. Odasının ortasında duran Zamira’nın etrafında ince bir halka oluştu. Bu bir sınırdı, ilk kez iki dünya aynı anda oradaydı ve Zamira bunu artık yönetebilecek kapasitedeydi. Soğuk bir rüzgar geçti odanın içinden. Pencereler kapalıydı, kapı kapalıydı. Sonra onlar geldi. Zaten oradaydılar belki de. Sadece artık gizlenmiyorlardı. Duvarın kenarında bir karartı toplandı. Önce bir tane. Sonra iki. Sonra, daha fazla. Şekilsiz. Ama bilinçli bir karanlıktı bu. Zamira hareket etmedi. Kaçmadı. Sadece baktı. Bir fısıltı yayıldı halkanın içine nüfus etmeye çalışan güçsüz ama ısrarcı bir fısıltı.. Zihninde beliren sözleri duymak için izin verdi. “Görüyor.” Bir diğeri konuştu. “Hatırlıyor.” O an odanın köşesinde daha yoğun bir karanlık oluştu. Bu diğerleri gibi değildi. Daha eski. Daha organize. Zamira’nın gözleri o noktaya kilitlendi. Bir sessizlik oldu. Sonra bölünme başladı. Karanlıkların bir kısmı geri çekildi. Daha derine. Daha güvenli bir yere. Ama bazıları kalmayı seçti. Bir adım öne çıkan varlık konuştu. Sesi yoktu yine telapatik bir anlaşma vardı aralarında. “Bu olmamalıydı.” Başka bir ses, daha derinden: “Bu… o.” Fısıltılar yayıldı. “Eşik.” “Hatırlayan.” “Dönmüş.” Zamira bir adım attı. Halka genişledi. “Buraya ait değilsiniz,” dedi. Sesi sakindi. Artık korkunun yerini bilgelik alıyordu sözleri kanun gibiydi. Bir varlık hırladı. “Burası artık geçiş." Zamira’nın gözleri derinleşti. “Hayır,” dedi. “ Geçişe izin vermiyorum.. ” O an içindeki o form bedeninin altından yükseldi. Tam görünmedi ama varlığı hissedildi. Odadaki karanlıklar titredi. Korku yayıldı. Bir grup anında geri çekildi. Diğerleri daha da agresifleşti. “Onu durdurmalıyız.” “Henüz tam değil.” “Şimdi…” Zamira başını hafifçe eğdi. “Ben sizden korkmuyorum” dedi. Bir anlık bir sessizlik oldu. Varlıklar bir an durdu. “Ne yapacaksın?” diye geldi fısıltı. Zamira’nın cevabı çok netti: “Hatırlatacağım.” O an oda genişledi. Duvarlar yok olmadı. Ama sınır yer değiştirdi. Zamira sınırı usulca genişletti korumayı güçlendirdi. Oda oluşturduğu halkanın içinde duruyordu, etrafında oluşan koruyucu halkayı geçmeye cinler asla cesaret edemezdi.. Onlar ışıktan korkardı, onlar karanlığı severdi. Bunu görmek cinler için yeterliydi. Bir kısmı anında dağıldı. Ama kalanlar son bir kez Zamira'ya baktı. İçlerinden biri fısıldadı: “Savaş başlayacak.” Zamira gözünü kırpmadı. “Hayır,” dedi. Çok yavaş Ama kesin bir ifadeyle: “Denge kurulacak.” O an eşik kapandı. Her şey yerine oturdu. Cinler âlemi şunu öğrendi: Zamira sadece bir insan değil. Bir tehdit de değil. Bir sınırdı güçlü bir sınır. Sınırlar ya korunur ya da yıkılır. Zamira'nın sınırları net ve güçlüydü. Cinler ona karşı savaşı henüz başlatacak durumda değildi. Ama pes etmeye de niyetleri yoktu. BÖLÜM SONU