9. Bölüm

İyi okumalar! Selena Gomez - Back to you Elim yumuşak yastığımın altında ki telefona gitti ve kulak tırmalayan alarm sesini kapattı. Uyanmam lazımdı ancak göz kapağımda ki ağırlık gözlerimi açmama izin vermiyor bilincim ise beni uykuya itip bu güzel ana devam etmem için uğraşıyordu. Ne bedenim ne zihnim bu yataktan kalkıp okula gitmek için hazırlanmak istemiyordu. Haftanın son günüydü ve bugün Matematik dersi vardı. Oflayarak istemez bir şekilde gözlerimi açtım ve beyaz tavanla bakışmaya başladım. Kadın her an sözlü ya da quiz yapabilirdi ve benim sıfır alma gibi bir niyetim yoktu. Ağır hareketlerle yataktan çıkıp aynadan kendime baktım. Uykunun getirdiği bir dağınıklık vardı üstümde ve hemen hazırlanıp toparlanmam lazımdı. Gözüm camın dibinde olan yatağıma çevrildi. Telefonu almak istiyor ama bir yandan da dokunmak istemiyordum. Dün gece o son mesajdan sonra ani kararla engellemiş ve Melisle oluşan iddia kavgası nedeniyle el mahkûm engeli kaldırmıştım ancak şu an telefonumda gelen bildirimleri kontrol etmek istiyor muydum? Sanırım hayır. Ağır aksan adımlarım odamdan çıkıp banyoya yönelirken aklım bay çikolatadaydı. Sohbeti tatlı biriydi. Yaptığı jestler ve kapıma yolladığı çikolatalar yüzümde bir gülümsemeye sebep olsa da sürekli takip ediliyormuş hissi tüylerimi diken diken ediyordu. Miraç Kaan bilinmeyen diye düşünebilirdim ancak bu kişi benim nereden parkta olduğumu biliyordu ki? Tüm bilinmezliklere karşı çeşmeyi açtım ve üst üste yüzüme sertçe su çarptım. Minik de olsa içimde hala abime söyleme tarafım vardı ancak bu durum o kadar hoşuma gitmeye başladı ki gidip de abime bu durumu anlatmak istemiyordum. Banyoda ki işlerimi hallettiğim gibi ağır adımlarım tekrardan odamı buluyordu ki odamın kapısında annemle karşılaşmam şaşırttı beni. "Anne?" Kapımı açacağı esnada ona seslenmeme şaşırmış olacak ki büyüttüğü gözlerle bana döndü ancak çok sürmeden kaşları tekrardan çatıldı. "Bu kadar sinir sana hiç yakışmıyor valide sultan. Yanından geçip odamın kapısını açtım ve hazırlanmak için içeri geçtim. Ardımda annemin adımlarını duyabiliyordum. "Kız kafana falan bir şey mi çarptı?" Masamın önünde ki bej rengi sandalyeme attığım okul formaları elime aldım ve anneme döndüm. "Ne alaka anne?" "Nasıl ne alaka kız." Hiçbir zaman kesmediği hızla yatağımı düzeltmeye başladı. bende o esnada beyaz gömleğimi giyip düğmelerimi iliklemeye başladım. "Her sabah saatlerce başının etini yiyorum uyan diye bugün bırak ben demeden kalkmayı hazır olmak üzeresin." Ekose eteğimi de hızla üstüme geçirdim ve topuz olan saçımı salıp taramaya başladım."Kızın değişiyor aşko." Dedim sahte neşemi suratıma takınarak. Annemin kızı değişiyordu, evet. Ama annenin kızı istemsizce kendi özgürlüğünü kuracak diye olur olmadık insanın kendisini takip etmeye de izin veriyor. Beynim yine Bay Çikolatayı zikrederken seslice nefes verip saçımı atkuyruğu bağladım ve bağlama yerine kurdele geçirdim. Annemde yatağımı düzeltmiş odanın dağınıklığını toparlıyordu. "Bir gün ya bir gün odanı toplu görsem dişimi kıracağım." En sevdiğim oyuncak ayımı yerden alıp sertle yatağa koydu. "Kız olacak sözde, abin senden daha düzenli noldu bir karışıklık mı yaşadınız anlamıyorum ki?" Akşam mesajın verdiği etkiden dolayı okul çantamı bile hazırlayamamıştım. Kitaplarımın rafına geldim ve bugünün dersine göre çantamı düzenlemeye başlamıştım ki annemin her zamanki gibi abartılı verdiği tepki buna engel oldu. "Kız bu dolabının hali ne!?" "Ne varmış halinde." Dedim matematik kitabını da çantama koyup anneme dönerken. Dağınıklıktan dağ gibi biriken dolabıma gülümseyerek baktım. "Ben dolabımı böyle seviyorum valide sultan." Çantamı sırtıma taktım ve annemin yastığın altından alıp yatağıma koyduğu telefona doğru ilerledim. "Hem benim odam değil mi canım nasıl istersem öyle kullanırım." "Başlarım sana da dağınıklığına da kız." Annemin klasik söylenmelerine kulağımı tıkayacaktım ki eli bir anlık hızla kıyafetlerimi buldu ve hepsini aşağı atmaya başladı. "Ne yapıyorsun anne?" sesimi sabahın erken saatleri…