7. Bölüm

İYİ OKUMALAR ! Sia - The Greates "Şu an Uğur'un kafasını ütülemek yerine bana aklını versen keşke, Melis." Ağır adımlarımla kaldırım çizgilerine basmamaya çalışırken kulağımda rahatsız duran kulaklığı düzeltip Melis'in bir şeyler söylemesini bekledim ancak onun sesinden çok otobüsün motor sesini duyuyordum. Kahve harelerimi ağaçlarla süslenmiş mahallede gezindirirken sıkıntıyla ofladım. İçimde dur durak bilmeyen bir heyecanım vardı ve Melis o heyecanı yaşamama izin vermiyordu. Belediye otobüsünün yanı sıra Melis'in belli belirsiz gelen sesi ilk okulu ektiğine dair bir yakınmaydı. Fakat sonradan gezip eğlendiği aklına geldiğinden susup son çocuğa konuyu yoğunlaştırmıştı. "Uğur'cum, tamam artık konuşmuyorum Miraç hakkında. Çocuk hakkında dövüş tekniklerini kullanacağın hayallerinden vazgeç." Ufak birkaç hışırtı sesinden sonra Melis'in kıkırtısı duyuldu. "Sendeyim şimdi kuzucuk." "Çok sağ ol ya." Dedim sitem edercesine ve mahalleye doğru giriş yaptım. Mahallede solan erik ağaçlarına üzülerek baktım. Artık havalar da yavaş yavaş soğumaya başlamıştı. "Cidden çok ilgilendiniz benimle." Sevda ablanın rengârenk kreşinin önünden geçerken bahçede oturduğunu gördüm. Göz göze geldiğimizde vücudum anlık olarak kasılsa da sonradan rahatlamaya çalışarak başımla selam verip yürümeye devam ettim. Kendisi ile aramız ne çok iyiydi ne de çok kötü. Stabil şekilde konuşuyorduk ve mesafemiz hep vardı. Sebebi ise abim ile arasını yapmam için başımın etini yemiş en sonunda ise abime olayı anlatınca da Sevda ile konuşup kökten kapatmasıydı. Herkesin derdi çok bambaşkaydı cidden. "Kızım şimdi Miraç denen çocuğu rafa kaldır." Melis'in sesiyle gözlerimi etrafta ki ağaçlardan çekip telefona indirdim bakışlarım. Tam tamına 16 dakikadır bu telefon açıktı ancak diğer tarafta oluşan karmaşalar yüzünden konuyu noktalayamamıştık. Parmaklarımın arasında tuttuğum güzelliğin bitmesinden korkar derece de minik bir ısırık alıp ilerlememe devam ettim. Benim bu 16 dakika içinde evde olmam gerekirken daha yeni mahalleye giriş yapıyordum. Bazen çikolata krizim her şeyin önüne geçiyordu işte. "Rafa kaldıralım bakalım." Dedim çocuğun ela gözleri tekrardan gözlerimin önüne düşerken. Kafamı hızla iki yana salladım. Daha büyük sorunumuz vardı. "Aferin. Şimdi akşam abine ne diyeceksin onu söyle." Melis'in sesine karşı sinsice gülümsedim. Normalde asla böyle bir şey yapmazdım ancak bu gizemli kişi beni buna sürüklemişti. Kişiliğim kötüleşmeye mi başladı yoksa bir şeyler saklamam normal bir şey miydi? Bilmiyordum. İlk defa böyle bir şeyin içindeydim. "Can Burak abiyi çağırdım bize." Dedim ve aklıma Bay Çikolatanın sunduğu ima gelince dişlerimi sıktım. Bu akşam Can Burak abinin yüzüne nasıl bakabilirdim meçhuldü doğrusu. Onun imasının ardından birde benim o tarz düşüncem uygunsuzdu. Deve kuşu gibi kafamı önüme gömüp kalkmak istemiyordum. "Teyzecim dur ne yapıyorsun, Ah!" Hışırtı sesleri Melis'in bağırmasıyla attığım adımlar durdu. "Melis?" diye sordum endişeyle ancak bir cevap alamadım. "Melis, İyi misin?" "Bu zamanda terbiye kalmamış kalmamış." Yaşlı teyzenin sesiyle gözlerim istemsizce kısılıp kaşlarımı çattım. O otobüste neler oluyordu öyle? "Sanane be kadın o benim sevgilim değil mi sana ne oluyor?" "Ulu orta ne o omzuna yatmak yakınlaşmak. Ayıp ayıp." "Ayıpsa bize ayıp sanane be!" Melis'in cazgır sesi kulağımı sağır ederken Uğur'un "Güzelim sakin ol hadi inelim. Nehir, seni biz sonra ararız seni şu an ortalık çok karıştı." "Teyzecim kolumu bırak bak yaşlı falan demeyeceğim üstüne atlayacağım!" Melis'i tanıdığımdan daha fazla durmayıp telefonu kapattım ve cebime koydum. Her ne kadar neşeli ve sevimli bir kız olsa da özünde tam kavgacı biriydi. Tersi her zaman pis olmuştu ve sinirliyken gözü hiç kimseyi görmezdi. Duruma karşı gülmeden edemedim. Uğur'dan başkası kaldıramazdı onu bir ilişkide. Aklıma instagrama uzun zamandır bir şey paylaşmadığım gelince elim telefona kaydı tekrardan. Kameradan iyi bir filtre seçip kendimi kontrol ettim. Karamel rengi saçlarım, kahverengi gözle…