BÖLÜM 2: UYUYABİLECEK MİYİZ?

Kan kokusu genzimi yaktığında, midemdeki o sert yumru boğazıma doğru tırmandı. Elimdeki kanlı not kâğıdı titreyen parmaklarımın arasında hışırdadı. Gözlerimi kabinin zeminindeki koyu lekeden ayırıp tuvaletin loş, fayans duvarlarında gezdirdim. Victoria’nın burada olmadığını bilmek, kalbimde bir acı bırakmıştı ve bu acı göğsüme batıyordu; sanki katil hâlâ buradaydı, kabindeyken aldığım her bir nefesi dinliyor gibiydi. “ Sen burada bekle beni, ” demiştim Ethan’a. Şimdi ise lavabonun girişinde, benden habersiz o sessiz koridorda bekliyordu. Zarfın üzerindeki JSW harfleri beynimde yankılanıyordu. Arkama dönüp lavabodan kapısından dışarı fırladığım an Ethan’ın yüzündeki o sakin ifadeyle karşılaşma düşüncesi bile tüylerimi ürpertiyordu. Ya katil lavabonun dışında ve Ethan’ı hedef aldıysa? Aklıma başka bir seçenek gelmişti ve bunun gelmesi kalbimin ritmini daha çok arttırmıştı. Ya katil Ethan’sa ve Victoria’yı o öldürdüyse? İkinci seçeneğin doğru olmamasını istiyordum çünkü kalabalığın yanına giderken beraber olacaktık. Nefesimi tutarak kabinin kapısını kolumla itip dışarı çıktım. Lavoboların olduğu ana alan sessizliğe bürünmüştü, su damlatan musluğun sesi keskin bir bıçaktı ve kalbimi yarıyor gibi hissediyordum. Aynadaki yansımama bakmaktan korkarak hızla adımlarımı kapıya yönelttim. Tam o sırada dışarıdan gelen boğuk bir tıkırtı, ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına neden oldu. "Ethan?" diye fısıldadım, sesim kendi kulağıma bile yabancı ve cılız gelmişti. Cevap gelmedi. Sadece koridorun derinliklerinden gelen o hafif hava akımı, üzerimdeki kan kokusunu etrafa yaydı. Notta yazan "Arkana bakma" uyarısı beynimde çınlıyordu ama artık çok geç idi; oyunun ilk hamlesi yapılmıştı ve kapının aralığından sızan loş koridor ışığı, dışarıda beni bekleyen dehşetin sadece fragmanıydı. Buradaki kötü kokuyla karışmış kan kokusu daha çok üstüme sinmeden dışarı adımı atmaya başladım kapıyı açarak, etrafıma bakındığımda Ethan’ı göremedim. Bir sonraki kurban olarak onu seçmişti de göz önünde bunu yapmamak için bir yere götürmüşse düşüncesi Ethan’ın katil olmasından daha kötü gelmişti bir an. Bir masumun canını almak bu kadar kolay mıydı aklım almıyordu. Titreyen ellerimin arasında hâlâ not duruyordu ve bunu tüm sınıfa söylemekle söylememek arasında gidip geliyordum. Buna onların yanına gittikten sonra karar verecektim ki ana koridora çıkıp arkadaşlarımın yanına giderken bir anda arkamdan birinin gelip omzuma dokunmasıyla korkudan yerimden sıçramıştım. Arkama bakmalı mıydım o nottan sonra? “Arya,” bu Ethan’ın sesiydi, çok şükür yaşıyordu yaşamasına ama vereceğim haberden sonra yaşayabilecek miydi işte bu meçhuldü. Onun için çok üzgündüm, içimin parçalandığını hissediyordum. Arkama dönüp yüzüne baktığımda endişeli bir hâl vardı, ona bu haberi nasıl vereceğimi bilmiyordum. Bir plan yapana kadar ona söylememek daha iyiydi ve notta “sıradaki kurbanın sen olmasını istemiyorsan beni bulmaya çalışma” yazıyordu. Eğer bunu Ethan’a söylersem onu aramaya çalışacaktı. “Victoria’yı buldun mu?” diye sordu korku ve endişe dolu sesiyle. Cevap vermeyip üzgün bir şekilde ona baktığımda cevabımın hayır olduğunu anlamıştı. “Sana bir itirafta bulunacağım, aramızda kalabilir mi acaba? Başka birinin bilmesini istemiyordum da…” İtiraf mı? Ne itiraf edeceğini merak etmiştim çünkü bu zamana kadar çok fazla bir muhabbetimiz olmamıştı ders notları almak için ricada bulunmalarımız dışında. En sonunda bu karamsar havadan çıkıp ona içini rahatlatması için gülümseyerek baktığımda, “Aramızda merak etme.” dedim. Derin bir nefes verip söze girdi, “Victoria’yla bir seneye yakındır sevgiliyiz.” İşte bu itiraf beni beklediğimden daha çok şaşırtmıştı. Özel hayatımızdaki bir şeyi birbirimizle hiç konuşmamıştık ve ayrıca onları okulda bir arada hiç bir arada görmemiştim çok fazla. Yakın arkadaş olduklarını söylese bile şaşırırdım bu sebepten dolayı. Belki de yargılanacaklarını düşünmüşlerdi, ikisinin de bildiğim kadarıyla çok fazla arkadaşı yoktu ve sessiz sakin bir yapıya sahiptiler. Ben bir…